Διεθνής Ημέρα Μουσείων σήμερα (σ.σ. χθες).
Μιλώντας, διαβάζοντας, ακούγοντας, σχολιάζοντας σήμερα τα μουσεία (ειδικά σήμερα) θυμήθηκα τη γιαγιά μου, η οποία ενδιαφερόταν και σχολίαζε πάντα τη δουλειά/θέση που είχαν τα εγγόνια της, και πόσο γελούσα όταν ερχόταν η σειρά μου και το σχόλια ήταν κάτι του τύπου “α, ωραία”, με μια εμφανή, πάντα απορία για το τι ακριβώς έκανα. Ποια ήταν η δουλειά μου. Ο πατέρας μου, επίσης αναρωτιόταν πάντα ‘μα πόση δουλειά πια μπορεί να έχετε σε ένα μουσείο. τι κάνετε 12 ώρες εκεί ‘! (αχ!)
Τα μουσεία είναι οι άνθρωποί τους. Αυτοί που σας υποδέχονται, αυτοί που φροντίζουν για την καθαριότητα, την τεχνική αρτιότητα, αυτοί που κάνουν τα αντικείμενα να ‘μιλήσουν’, αυτοί που αποκωδικοποιούν τα ‘λόγια’ και τις ιστορίες των αντικειμένων, αυτοί που συντηρούν τα αντικείμενα, που συνοδεύουν τα αντικείμενα, αυτοί που εκπαιδεύουν με τα αντικείμενα, αυτοί που συνθέτουν ιστορίες, αυτοί που διαχειρίζονται τα οικονομικά των μουσείων, τους διαγωνισμούς των μουσείων, αυτοί που προβάλουν και επικοινωνούν αυτές τις ιστορίες, αυτοί που επιδιώκουν και στήνουν συνέργειες και ωραίες, νέες παρέες με άλλους, νέους φίλους και συνεργάτες, αυτοί που σας …παρακολουθούν (!), αυτοί που συντονίζουν, αυτοί που διοικούν, αυτοί που διοικούνται, αυτοί που σας συστήνουν τα μουσεία τους -άλλοτε δειλά, άλλοτε πιο φανερά- στη συζήτηση, στο τραπέζι, στην παραλία, στον δρόμο (τυχαία ή όχι), στο ταξίδι κτλ κτλ.
Ναι, ζούμε ανάμεσά σας!
Και του χρόνου λοιπόν, με δύναμη, υπομονή και επιμονή, όλα, πολύ, όπως πάντα άλλωστε…
