O ωραίος άνθρωπος…
που δεν κρατάει εγωισμούς και ζητά συγνώμη,
που αγαπά να φέρεται δίκαια ακόμα κι όταν του έχουν φερθεί άδικα,
που τιμά το παλιό και δεν εκθειάζει το άγνωστο,
που σέβεται τον εαυτό του και όποιον έχει αγαπήσει.
Που δε βιάζεται να “βαφτίσει” τα συναισθήματα του,
αυτός που μιλά ειλικρινά και δεν επιζητά την δικαίωση στις παρηγόριες των άλλων,
αυτός που παραδέχεται τα ατοπήματα του,
που λέει “σ’αγαπώ” και το εννοεί
-χωρίς να διαστρεβλώνει την έννοια της λέξης-
που οι πράξεις του είναι όμοιες με τα λόγια του,
που δεν θυματοποιεί τον εαυτό του,
που γελάει, τραγουδάει δυνατά
δε ντρέπεται να κλάψει ,
ούτε φοβάται την “κακή” κριτική,
αυτός που δεν “διεκδικεί” με στόμφο την αποδοχή των άλλων,
που έχει αυτοεκτίμηση μα όχι έπαρση,
…που ταξιδεύει μόνος και δεν γίνεται επαίτης συντροφιάς,
που ζητά χρόνο και δίνει χρόνο,
που εργάζεται και ζει απο το έργο του (όποιο και να ‘ναι αυτό),
και δεν παρασιτεί.
Αυτός που ανοίγει την καρδιά του σε πολλούς
μα κρατά κομμάτια της για τους εκλεκτούς της,
που δεν κοιμάται άλλου το κορμί του και δεν ξυπνά αλλού η ψυχή του,
αυτός που δε μπορεί να αγαπά κάτι/ποιον που δε γνωρίζει,
που του κοστίζει να γίνεται ξένος με ο,τι του ήταν γνώριμο πριν..
αυτός ο Ωραίος άνθρωπος… ναι! συμβαίνει συχνά να είναι και Όμορφος.
Στεφ. Τσολάκη
