Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
«Η παρουσία του Aμερικανού προέδρου Ομπάμα στην Αθήνα στις 15 – 16 Νοέμβρη αποτελεί πρόκληση για τον ελληνικό λαό(…) Η απάντηση στην πρόκληση μπορεί και πρέπει να δοθεί από το εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα». Αυτά τα λόγια δεν θα προξενούσαν καμία εντύπωση, αν ήταν μέρος ανακοίνωσης κάποιου κόμματος. Το ζήτημα όμως είναι ότι αποτελούν μέρος της ανακοίνωσης της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Δηλαδή των εκπροσώπων των δασκάλων που διδάσκουν τα παιδιά μας!
Την ώρα που εμείς, ως μέλη συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, πασχίζουμε να αφήσουμε τον κομματισμό έξω από τη συλλογικότητα των γονέων, προκειμένου να συνεργαζόμαστε για το καλό του σχολείου, έρχεται το κορυφαίο όργανο των δασκάλων και με τρόπο απροκάλυπτο λαμβάνει θέση κομματικής μάχης.
Θα περίμενε κανείς ότι το γεγονός θα ξεσηκώσει το σύμπαν. Τίποτε δεν έγινε. Φύλλο δεν κουνήθηκε. Ποιος ασχολείται τώρα με αυτά; Σωστά. Εκεί έχουμε φτάσει. Να μην ασχολούμαστε με το σαράκι που κατατρώει το έπιπλο, αρκεί που το ‘χουμε για να αράζουμε. Εδώ δεν ασχολούμαστε με τον Πολάκη και τις δηλώσεις του, για τις οποίες σε ένα κανονικό κράτος θα είχε αποπεμφθεί. Προφανώς ένα κυρίαρχο ποσοστό τις θεωρεί και… αναγκαίο πολιτικό λόγο (αλήθεια, ποιος θα τολμούσε πριν δύο χρόνια να εκφραστεί έτσι χωρίς να είναι από πριν βέβαιος ότι θα δει την πόρτα της εξόδου;).
Είναι όλα σημάδια των καιρών. Και ο αντιομπαμισμός της ΔΟΕ. Και η αρρωστημένη γλώσσα του υφυπουργού Yγείας. Και η κακομοιριά που ανέδειξε η βόλτα του Ομπάμα στην Ελλάδα. Με το βενεζολάνικο πρωτόκολλο, από τα αραχτά ρο του Τσίπρα μέχρι την αγραβατωσιά ως έσχατο έμβλημα αντίστασης στους κακούς.Όλα συμβολισμοί εναντίον μας. Συμβολισμοί απογοήτευσης και εσωστρέφειας για μια χώρα απροσάρμοστη σε Ανατολή και Δύση, για μια πατρίδα χωρίς ελπίδα.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 19.11.2016
