Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Το βράδυ της 20ής Ιουνίου, το μεγάλο σεισμό των 6,5 ρίχτερ που είχε επίκεντρο τη λίμνη Βόλβη, δε τον “ένοιωσε” μόνο η Θεσσαλονίκη -όπου βέβαια είχαμε περί τους 50 νεκρούς και πάνω από 200 τραυματίες, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ.
Ήμουν 8 χρονών, στις Σέρρες, Πλατεία Εμπορίου 9 το σπίτι. Στο κέντρο της πόλης. Τέταρτος όροφος. Θυμάμαι τη δόνηση του σπιτιού. Πέρα δώθε, σαν καράβι, με τέτοια κλίση σε πετούσε μια δεξιά μια αριστερά. Τρόμος. Εμείς, τ’ αδέρφια, εκείνη την ώρα παίζαμε. Θυμάμαι τη μάνα μου να αλλάζει πάνα στη μικρή μου αδερφή, που ήταν 2 χρονών. Η εικόνα της γιαγιάς της Μαρίας, που βγήκε από την κουζίνα με αργό -μάλλον ψύχραιμο- βήμα και κινήθηκε κάτω από τα δοκάρια, μου μένει στη μνήμη. Τον πατέρα μου να μας κατεβάζει από τα σκαλιά στην έξοδο της πολυκατοικίας.
Σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε στην πλατεία (πλατεία Εμπορίου), η οποία είχε γεμίσει με κόσμο. Όλοι κάτω, έντρομοι. Ο καθένας φορούσε ό,τι του ‘λαχε εκίνη τη στιγμή. Θυμάμαι την πληροφορία που κυκλοφορούσε (μπορεί να μοιάζει αστείο, ίσως και να μην έχει καμία σημασία, αλλά ήταν ενδεικτική του κλίματος) συνοψισμένη στη χαρακτηριστική φράση ενός γείτονα: “Έπεσε η Θεσσαλονίκη…”. Φυσικά εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο να επικοινωνήσει κανείς, αφού κινητά δεν υπήρχαν, τα σταθερά ήταν στα σπίτια, τα σπίτια είχαν αδειάσει. Έτσι, η φράση αυτή μέσα στην υπερβολή της υπέκρυπτε την είδηση της κατάρρευσης της πολυκατοικίας, γεγονός πρωτόγνωρο και τραγικό για τη χώρα μας. Στην προσωπική αγωνία, λοιπόν, προστέθηκε η αγωνία για τους συγγενείς που ζούσαν στη Θεσσαλονίκη…
Τις επόμενες μέρες και για δύο μήνες φιλοξενηθήκαμε στο σπίτι του παππού Γιάννη και της γιαγιάς Ευαγγελίας. Μονοκατοικία. Χαμηλό σπίτι. Με μεγάλη αυλή. Στρωματσάδα στο σαλόνι. Για εμάς τα παιδιά, έμοιαζε παιχνίδι. Εκεί είδαμε εκείνον τον περίεργο τελικό του Μουντιάλ, μεταξύ Αργεντινής – Ολλανδίας. Για τους μεγάλους, δύσκολα. Θυμάμαι στο σπίτι του παππού να φιλοξενούνται και συγγενείς από τη Θεσσαλονίκης. Το σεισμό ακολούθησαν οι σχετικοί έλεγχοι με τα κόκκινα και τα κίτρινα αυτοκόλλητα της καταλληλότητας. Εμείς επιστρέψαμε στην οικογενειακή μας στέγη στα τέλη Αυγούστου.
Εκτιμώ ότι η ένταση με την οποία βιώσαμε το μεγάλο σεισμό του ’78 στις Σέρρες ήταν ανάλογος με αυτήν της Θεσσαλονίκης. Απλώς, ευτυχώς, δεν είχαμε θύματα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, με τις μνήμες νωπές, τουλάχιστον μία φορά ακόμη ξενυχτήσαμε στις Σέρρες μέσα στα αυτοκίνητα -μάλιστα, αυτό είχε γίνει πανελληνίως γνωστό.
Από τότε, μια φοβία μου ‘μεινε. Τους σεισμούς δεν τους… αντέχω.
ΥΓ1: Είναι πολύ ενδιαφέρον το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Σοφίας Ξανθοπούλου και το δανείζομαι για τη συγκεκριμένη ανάρτηση:
ΥΓ2: Επίσης, χρησιμοποιώ τις σπάνιες φωτογραφίες που έδωσε το ΑΠΘ για τον καταστρεπτικό σεισμό των 6,5 Richter που συγκλόνισε τη Θεσσαλονίκη, στις 20 Ιουνίου 1978 στις 11.00 το βράδυ, οι οποίες τραβήχτηκαν από τον αείμνηστο καθηγητή του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνο Σολδάτο. “Είχε προηγηθεί μία περίοδος έντονης προσεισμικής δραστηριότητας με μεγαλύτερους προσεισμούς 5,8 Richter (24.5.78) και 5.3 Richter (19.6.78). Ο καταστροφικός απολογισμός ήταν 49 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, χιλιάδες άστεγοι και εκατοντάδες κτίρια που κατέρρευσαν ή που πληγώθηκαν ανεπανόρθωτα. Τα περισσότερα θύματα προκάλεσε η κατάρρευση της πολυκατοικίας στην Πλατεία Ιπποδρομίου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης” αναφέρεται στη σελίδα του ΑΠΘ στο facebook (λεζάντες Triantafyllos Soldatos).
