Kαληνύχτα κ. Διβάνη…

Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος Πληροφορικής

Θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και απόψεις μου με εσάς σχετικά με το ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά σας και που φυσικά το Διαδίκτυο μέσω του δημοφιλούς twitter εξαπλώνει σε ραγδαίους ρυθμούς.

Αρχικά θέλω να κάνω γνωστό πως δεν είχα καμία πρόθεση να ασχοληθώ με εσάς. Αφενός γιατί δεν πιστεύω πως αξίζει ιδιαίτερα να δοθεί περαιτέρω δημοσιότητα σε μία κυνικότητα των 140 χαρακτήρων από μέρους σας και αφετέρου διότι δε συνηθίζω στα πλαίσια διαδικτυακού ή δημοσιογραφικού λαϊκισμού να κατακρίνω και να σχολιάζω-κυρίως αρνητικά- κάποιον ο οποίος βρίσκεται ήδη με την πλάτη στον τοίχο όσον αφορά την κοινή γνώμη. Κάτι που δυστυχώς πολλοί αρθρογράφοι κάνουν στην-κατά τα άλλα συμπαθή- protagonιστική ιστοσελίδα στην οποία και εσείς αρθρογραφείτε.

Στην «απολογία» σας τονίσατε πως δε γνωρίζατε ότι ο 19χρονος ήταν νεκρός όταν αποστείλατε το επίμαχο tweet διότι κάνατε βουτιές προκειμένου να ξεκουραστείτε από τη δουλειά σας. Λίγο αργότερα λέτε «Δεκάδες άγνωστοι, άνθρωποι που δεν μου είχαν πει ποτέ μια καλημέρα, που δεν διάβασαν ποτέ ούτε ένα βιβλίο μου, ούτε ένα άρθρο μου, με έβριζαν και με καταριόταν με όση χολή μπορεί να βγει από στόμα ανθρώπου». Πήρα το θάρρος να σας γράψω γιατί και βιβλίο σας έχω διαβάσει και σας έχω συναντήσει το 2011 στο TedX Thessaloniki όπου δώσατε μία ομιλία στην οποία μας δείξατε πως εμπνεύσατε μια φοιτήτριά σας να κυνηγήσει θέση στο διπλωματικό σώμα ή μας είπατε την ιστορία μίας ηρωικής γιαγιάς στην Αμερική η οποία έμαθε αγγλικά με linguaphone προκειμένου να αγοράζει αυγά για να μαγειρεύει στα εγγόνια. Σας ακολούθησα στο twitter από τότε, δυστυχώς μετά από μερικούς μήνες έκανα το λεγόμενο unfollow αφού ο κυνισμός και η αφ’ υψηλού κριτική έδιναν και έπαιρναν συνεχώς με αποτέλεσμα να κουραστώ. Ίσως έφταιγαν τα πάρε δώσε με τον γίγαντα της πολιτικής ΓΑΠ του οποίου από ότι φαίνεται ήσασταν κειμενογράφος (εξού και η λέξη-κλειδί «ξέφωτο» που χρησιμοποιήσατε στο τελευταίο άρθρο σας;). Ένα άρθρο 1300 λέξεων στο οποίο έλειπε η ταπεινή -για εσάς- και απολογητική λέξη της συγγνώμης. Επιλέξατε να μας εξηγήσετε πως επειδή κάνατε βουτιές δεν γνωρίζατε αν ο νεαρός ήταν νεκρός ή όχι. Προκειμένου να ικανοποιήσετε το υπερεγώ σας μας δίνετε μία λογική εκδοχή της ιστορίας σας και δεν μπορείτε να πείτε απλώς μία συγγνώμη προς τους γονείς και την οικογένεια του παιδιού και όχι στους διαδικτυακούς σας κυνηγούς.

Eίναι γεγονός πως το διαδίκτυο προσφέρεται για λαϊκισμό και κριτική εκ του ασφαλούς. Είναι επίσης γεγονός πως η συγγραφή μερικών βιβλίων δεν μετατρέπει κανέναν σε –καθηγητική ή μη- αυθεντία ούτε φυσικά σε πνευματικό άνθρωπο πόσο μάλλον όταν κάποιοι αυτοαποκαλούνται έτσι!

ΥΓ: Δεν αξίζει πλέον να αναφέρουμε συνεχώς αν συμμετείχατε σε ΔΣ της ΕΡΤ, πόσα κείμενα του Γιωργάκη γράψατε, πόσα βιβλία γράψατε για την Ελλάδα της κρίσης (αλλάζοντας ενίοτε μέτωπο) ή πόσα χρόνια δουλεύετε στο Πανεπιστήμιο και με πόσες δημοσιεύσεις. Όπως επίσης δεν έχετε δικαίωμα να εξισώνετε την Κική Δημουλά ως πνευματικό άνθρωπο με τον πικρόχολο πολιτικάντη Τατσόπουλο ή τον σεξιστή Χωμενίδη, ο οποίος –τι τύχη- βρίσκεται εντός των τειχών της νέας ΕΡΤ κι αυτός παρά τα εμετικά tweets που έχει κάνει και ο ίδιος για δημόσια πρόσωπα. Στην τελική, μία συγγνώμη θα ήταν αρκετή.