Γράφει η Έλενα Χουσνή / elenax83@yahoo.gr
Και να που μια ανάσα πριν τις εκλογές, κορυφώνεται η αγωνία πριν αρχίσει το ματς. Παρατεταγμένες οι ομάδες, σε ετοιμότητα ο πάγκος, και οι προπονητές – αρχηγοί έχουν μπει στο τερέν όχι για να δώσουν οδηγίες αλλά για να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους. Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής δεν είναι νέο φρούτο. Ούτε και η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου άλλωστε. Όμως, αυτό που ξενίζει στην τωρινή εκλογική διαδικασία είναι ότι έχουν αλλάξει οι κανόνες.
Τα φάουλ έχουν σφυριχτεί με διακριτό και αναμφισβήτητο τρόπο, οι κόκκινες κάρτες έχουν δοθεί, οι ομάδες έχουν παίξει, άλλοτε με λιγότερους παίκτες και άλλοτε με νέες – συχνά απροσδόκητες – μετεγγραφές.
Το ζήτημα είναι τώρα αν το παιχνίδι θα είναι για τη φανέλα. Αυτή είναι η ζωή μετά… τις εκλογές. Διότι εάν επιλεγούν να μας κυβερνήσουν αυτοί που πράγματι μάχονται για τη φανέλα και το honore έχει καλώς. Αν, απεναντίας ο αγώνας θα γίνει και πάλι για το πάπλωμα ή έστω το υψηλό κασέ της θέσης, τότε.. τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.
Τώρα θα μου πείτε: και που να το ξέρουμε εμείς; Αυτό θα ίσχυε ίσως πριν από αρκετό καιρό. Τώρα τα δείγματα γραφής έχουν δοθεί και μάλιστα επανειλημμένως. Απλώς έχουν αλλάξει τα κριτήρια. Τώρα δεν έχουμε ανάγκη από οπαδούς αλλά από φιλάθλους. Και ας κερδίσει ο καλύτερος. Φτάνει; Όχι! ΠΡΕΠΕΙ να κερδίσει ο καλύτερος, γιατί τα περιθώρια δεν έχουν απλώς στενέψει, έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.
Η προηγούμενη εκλογική διαδικασία έδωσε σε όλους μας την ευκαιρία να ψηφίσουμε για την ζωή ΠΡΙΝ τις εκλογές. Για την υποβάθμιση του βιοτικού μας επιπέδου, για την απώλεια στοιχειωδών και άλλοτε θεμελιωδών δικαιωμάτων, για την βάναυση κατακρεούργηση της αξιοπρέπειάς μας. Αυτή η εκλογική διαδικασία θα αποφασίσει για τη ζωή μας ΜΕΤΑ τις εκλογές. Και εδώ τα κριτήρια αλλάζουν. Δεν τιμωρούμε, αυτό το πράξαμε. Επιλέγουμε. Και για το καλό όλων μας οφείλουμε να επιλέξουμε θετικά, να κρίνουμε αμερόληπτα, και να σκεφτούμε προσεκτικά ποια είναι η λύση – αν τελικά υπάρχει – σε αυτό που ζούμε. Άναρθρες κραυγές αγωνίας δεν αποτελούν υπεύθυνη πολιτική στάση. Ακραίες στάσεις διογκώνουν το πρόβλημα και δεν το λύνουν. Καλούμαστε τώρα να υπερασπιστούμε εκτός από το μέλλον μας και το δικαίωμα να ζούμε σε μια χώρα στην οποία η διαφορετική άποψη δεν γίνεται αιτία βιαιοπραγίας. Το «Σκέφτομαι άρα Υπάρχω» έχει μετατραπεί σε «σκέφτομαι για να συνεχίσω να υπάρχω».
Με αυτά τα ολίγα στα υπόψη, ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!!!
