Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ «ΠΑΙΖΕΙ» ΣΤΟ ΜΥΛΟ ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΣΤΟ THINKFREE
Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο
Γεννημένος στην Αθήνα, έμαθε κιθάρα με δάσκαλο τον Ορφέα Περίδη και το 1988 πήγε κάποια τραγούδια του στο Μάνο Χατζιδάκι. Κάπως έτσι έφτασε στον πρώτο του δίσκο, την «Παρέλαση». Έκτοτε διέγραψε μια πορεία με σημαντικές συνεργασίας, όπως με τον Δ. Σαββόπουλο, το Θ. Βέγγο, τον Αργ. Μπακιρτζή, την Ελ. Τσαλιγοπούλου κ.ά., μια πορεία η οποία διακρίνεται για τη συνέπειά της στο είδος και στο ύφος που επέλεξε εξαρχής. Γράφει τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών του. Με αυτούς τους στίχους κάναμε παιχνίδι με τις ερωτήσεις, στην κουβέντα που είχαμε ενόψει των εμφανίσεών του στη Θεσσαλονίκης (τελευταία απόψε στο Μύλο).
Όταν ακούω Δεληβοριάς, μου ‘ρχεται στο νου μνήμη, παρατήρηση, περιγραφή. Μουσικό ρεπορτάζ σχέσεων με ανθρώπους και τόπους… Φοίβο, τι σε εμπνέει σήμερα;
Οι μικρολεπτομέρειες. Κάτι κρυμμένο στο κάδρο που για κάποιο λόγο το δικό μου μάτι πέφτει πάνω του. Σε μια μαύρη εικόνα εγώ θα επικεντρωθώ στο ξέφωτο. Και σ’ ένα μαζικό πάρτι θα αφαιρεθώ σε μια περίεργη κηλίδα στο δρόμο.
Τι έχει να πει ένας τραγουδοποιός στους Έλληνες, σήμερα που ζορίζονται οικονομικά να πάνε να τον ακούσουν στο live;
Πολύ περισσότερα απ’ όσα πριν δέκα χρόνια, πιστεύω. Είναι πιο επείγον αυτό που θέλει να εκφραστεί. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Πρέπει να καταγράψουμε τι συνέβη. Και πρέπει να βρεθεί αυτό που θα ξανατραγουδήσουμε κάποτε όλοι μαζί.
Θα ήθελα να ζούσα στην Ελλάδα μιας πρόβας του Κουν μετά την Κατοχή. Στο πάθος που μεταμορφώνει φτωχούς νέους λαϊκούς ηθοποιούς και δημιουργεί τη σύγχρονη Ελλάδα
«Κάποιοι λένε πως η μνήμη είναι όλη μια απάτη»: τι λες εσύ;
Ότι δεν είναι όλη. Μόνο αυτή που τα θυμάται όλα ωραία. Υπάρχει και μνήμη που διακρίνει, μνήμη ιστορική, μνήμη ζωντανή που περνάει στα παιδάκια.
«Εμείς δε ζούμε σ’ άλλη εποχή, η μοίρα μας έταξε σ’ αυτή»: πιστεύεις ότι είναι μια αδικημένη από την ιστορία γενιά αυτή που άρχισε να «ζει» από τη δεκαετία του ’80 και μετά;
Σίγουρα δεν είμαστε τόσο τυχεροί όσο οι baby boomers, τα παιδιά που γεννήθηκαν αμέσως μετά το β’ παγκόσμιο. Εμείς ζούμε σε εποχή που τίποτα δεν είναι βέβαιο, όλα αλλάζουν ραγδαία. Και διάφορα φιδάκια μπορούν ανεξέλεγκτα να ξανακυκλοφορήσουν.
«Δεν έριξα ούτε μια γαρδένια στον Γρηγόρη Μπιθικώτση / Ούτε κινδύνευσε από πιάτο μου η Βίκυ Μοσχολιού»: σε ποια εποχή της Ελλάδας θα ήθελες να έχεις υπάρξει; Ερώτηση όχι νοσταλγίας, αλλά… προσδοκίας.
Στην Ελλάδα μιας πρόβας του Κουν μετά την Κατοχή. Στο πάθος που μεταμορφώνει ένα σωρό φτωχούς νέους λαϊκούς ηθοποιούς και δημιουργεί τη σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό μπορούμε πάντα να το ξαναζήσουμε, δεν το δημιούργησε καμιά ευμάρεια.
Φιντέλ Κάστρο, θα λέγαμε ότι είναι ο «θάνατος του αιώνα», αν υπήρχε τέτοιος όρος. Είναι μια από τις προσωπικότητες που σημάδεψε και τη δική σου γενιά. Τι σκέφτηκες στο άκουσμα του θανάτου του;
Ότι η εποχή του ψυχρού πολέμου με όλες τις φρικιαστικές ισορροπίες της τελειώνει. Και ότι όσο κι αν τσακώνονται οι άνθρωποι για το αν υπήρξε δικτάτωρ ή επαναστάτης, το σίγουρο είναι πως αυτή τη στιγμή μένουμε μόνοι με τα σκληρά, χυδαία λεφτά του Τραμπ, του Πούτιν και των υπολοίπων που είναι μάλιστα μεταμφιεσμένα σε “λαϊκά” και “εθνικά” αιτήματα.
Στην Ελλάδα πάλι. Τι είναι επανάσταση σήμερα για σένα;
Η συνειδητότητα. Και η Παιδεία που την φέρνει. Όχι άλλες αυταπάτες. Όχι άλλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Πρέπει να δούμε πόσο σκληρό είναι αυτό που έρχεται και λέγοντάς το ο ένας στον άλλον να ενωθούμε.
Πιστεύω πως έρχονται σκληρά χρόνια, αλλά πως αυτά θα μας ενώσουν και θα ξαναδημιουργηθεί από το 2025 και μετά ένας νέος συνειδητός πολιτισμός στα μέρη μας
Την Ευρώπη πως τη βλέπεις; Ναι ή όχι σ’ αυτήν;
Ναι στις αξίες του πολιτισμού της, που είναι άλλωστε οι κλασικές ελληνικές αξίες. Όχι στον παραλογισμό και στην απανθρωπιά του χρηματοκιβωτίου της, που δημιουργεί φτωχούς και πρόσφυγες και ύστερα κάνει τα πάντα για να τους ξεφορτωθεί.
«Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη / που μ’ εμποδίζει ότι είναι πίσω του να δω»: τι υπάρχει πίσω από τη σημερινή Ελλάδα;
Ο άλλος, που δεν είναι τόσο αντίπαλός μας, όσο τον κάνουν να φαίνεται τα σόσιαλ μίντια. Είναι ένας άνθρωπος ανήσυχος, ένας παλιός μας φίλος, ένας μπλεγμένος που μας έχει ανάγκη δίπλα του.
Η κρίση πέτυχε τη γενιά μας σε μια κρίσιμη ηλικία, η οποία σχεδόν επιβάλλει να μείνουμε και να αγωνιστούμε. Αισιοδοξείς για τη χώρα μας; Ή φοβάσαι;
Πιστεύω πως έρχονται σκληρά χρόνια, αλλά πως αυτά θα μας ενώσουν και θα ξαναδημιουργηθεί από το 2025 και μετά ένας νέος συνειδητός πολιτισμός στα μέρη μας.
Ποιος στίχος εκφράζει το Φοίβο Δεληβοριά σήμερα;
«Ακόμα υπάρχει αυτό το ψέλλισμα το σβησμένο / Αυτό που μόλις πάλι απέφυγα να σου πω / Κάτω απ’ τα πράγματα σαν πάτωμα ηλεκτρισμένο / Φωτίζει ρυθμικά την πίστα και το χορό. / Κι αυτό το ψέλλισμα είν’ το μόνο που δε θα σβήσει / Όταν κι ο νέος μας δυνάστης θα ‘ναι νεκρός / θα γίνει λέξεις και θα στήσει ξανά τη φύση / Ν’ αστράψει μες στα ποιήματα του ο ουρανός».
INFO
Μύλος Club (Ανδρέου Γεωργίου 56, περιοχή Σφαγεία)
Ώρα έναρξης: 22.30
Τηλ. 2310 510081
