Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Έτυχε να περνώ από το Λευκό Πύργο, όταν έπεφτε σκισμένο το πανώ που ανάρτησαν κάποιοι οπαδοί του ΠΑΟΚ, την ημέρα του αγώνα – πρόκριση στο Champions League.
Μου θύμισε το πανώ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ στην Ακρόπολη, τα γραψίματα των οπαδών Ηρακλή και Άρη στο ίδιο μνημείο. Τις φανατισμένες καταδίκες και τις ατέρμονες συζητήσεις για το αυτονόητο. Το βανδαλισμένο φεγγάρι της νέας παραλίας, τις μουτζούρες στους τοίχους των σχολείων, της ΕΜΣ, το Βασιλικού Θεάτρου, των μνημείων και των προτομών. Το γλυπτό Inukshuk, υπερατλαντικό ρεζιλίκι.
Τέτοιος καθολικός βανδαλισμός του δημόσιου χώρου, πουθενά. Μόνο εδώ. Ούτε στη Σόφια, ούτε στο Βουκουρέστι. Ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Αφρική. Έθνος ανάδελφον.
Πραγματικά, δεν έχει σημασία τι ομάδα ήταν οι οπαδοί ή πόσο μεγάλη ήταν η χαρά ή η πίκρα. Ούτε τι ομάδα είμαστε εμείς. Σημασία έχει η πράξη. Η καταδίκη της πρέπει να είναι καθολική. Με χαϊδέματα στους «ηρωϊκούς φιλάθλους» ή «στα παιδιά που αγωνίζονται» δε γίνεται τίποτε. Αν πράγματι θέλουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο. Και πριν χύσουμε άλλα τζάμπα δάκρυα, καλό θα είναι να αναθεωρήσουμε ως πολιτεία και ως πολίτες κάποια βασικά. Π.χ. ότι η δημόσια τάξη δεν είναι αντιδημοκρατική λειτουργία –αντιθέτως. Πολύ περισσότερο όταν λείπει η παιδεία από το λαό.
Γιατί δεν αρκεί να βάλουμε το φεγγάρι στη θάλασσα για να το σώσουμε. Την επόμενη φορά θα μπούμε κι εμείς στη θάλασσα για να σωθούμε. Και γιατί Ευρώπη δε γεννιέσαι. Γίνεσαι.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, 4-6-2016
