ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / angelaziouti@yahoo.gr
«Μάντεψε με ποιον έχω σήμερα ραντεβού στο κέντρο» είπε στην μικρή της αδελφή το νεαρό κορίτσι. «Με τον Ντάννυ. Γύρισε από Αγγλία! . Μιλήσαμε πριν από λίγο στο κινητό. Ντύνομαι γρήγορα και φεύγω. Θα πάρω μαζί και το σκυλάκι μας να το δει. Αγαπάει πολύ τα ζώα ο Ντάννυ!». Το κορίτσι πήρε γρήγορα το ασανσέρ και κατέβηκε στο δρόμο. Με το ένα χέρι κράταγε το λουρί από το σκυλάκι με το άλλο έκανε νόημα να σταματήσει ένα ταξί. «Που πάμε;» της είπε κοιτώντας την από τον καθρέπτη. «Στο κέντρο» απάντησε προσπαθώντας να βολέψει το σκυλάκι στο πίσω κάθισμα.
Ο οδηγός άλλαξε ταχύτητα και στρέφοντας το βλέμμα στη στάση του λεωφορείου μήπως κανένας πελάτης σηκώσει το χέρι συνέχισε τη διαδρομή. «Πάνε πιο πέρα ρε κοντοστούπη» φώναξε σε ένα άλλο οδηγό που τον είχε στριμώξει, κατεβάζοντας το τζάμι. «Συγνώμη, πως ξέρετε ότι είναι κοντοστούπης ο άνθρωπος; Αφού καθισμένος οδηγεί!» είπε απορημένα η επιβάτης. «Έτσι τους λέω όλους, κοπελιά μου. Κοντοί δεν φαίνονται πάνω στο τιμόνι;». Η επιβάτης ξερόβηξε. «Δύσκολη η δουλειά σας…» απάντησε, αλλά ο οδηγός του ταξί δεν την άκουσε καλά γιατί το σκυλάκι γαύγιζε. «Τι είπες κοπελιά μου;» ρώτησε σταματώντας στο φανάρι. «Λέω, δύσκολη η δουλειά σας» ξαναείπε η επιβάτης. «Δεν βαριέσαι. Υπάρχει καμιά δουλειά που είναι εύκολη να πάω να την κάνω;» είπε βαριεστημένα ο ταξιτζής. « Τι να σας πως δεν ξέρω. Εγώ τώρα το πήρα το πτυχίο» είπε και τίναξε τα μαλλιά της. «Α, μπράβο. Ξέρεις τι κατάλαβα τόσα χρόνια στο τιμόνι; Ότι το πτυχίο είναι ο βραδύτερος τρόπος για να γίνεις ταξιτζής» είπε λιγάκι ευχαριστημένος. «Α, δώστε μου τώρα θάρρος κι εσείς» απάντησε με φανερή ανησυχία η κοπέλα «κι εγώ ψάχνω για δουλειά τόσο καιρό και δε βρήκα τίποτε πάνω στο αντικείμενο μου» πρόσθεσε αυτή.
«Και ούτε θα βρεις» απάντησε κοφτά ο ταξιτζής. «Κι εγώ πτυχιούχος είμαι. Πάνε χρόνια που τελείωσα το Μαθηματικό. Το πρωί δουλεύω στην ταρίφα και το απόγευμα παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές που θέλουν να μπούνε στο Πανεπιστήμιο». «Τι, ειρωνεία» απάντησε το κορίτσι από το πίσω κάθισμα. «Καλύτερα να τους μάθαινα να οδηγούνε Ταξί, αφού για το μεροκάματο εκεί θα καταλήξουνε πολλοί» είπε. «Τουλάχιστον βγαίνει το μεροκάματο με το τιμόνι;» ρώτησε το κορίτσι απορημένο. «Να, κοίτα εκεί και θα καταλάβεις» της είπε και της έδειξε μια ουρά από Ταξί που ήταν σταματημένα στην πιάτσα. «Όλοι αυτοί περιμένουν για κούρσα, φαντάσου τι γίνεται και στο επάγγελμα μας, κοπελιά μου» αποκρίθηκε απογοητευμένος. «Φαντάζομαι, φαντάζομαι…αφήστε με εδώ θα κατέβω. Τι σας οφείλω;» ρώτησε ευγενικά το νεαρό κορίτσι. «Να, ότι έγραψε το ταξίμετρο…από το πρωί αυτή είναι η πρώτη μου είσπραξη, δε βγάζω ούτε το πετρέλαιο…»
