Γράφει η Έφη Τσαμπάζη
Σάββατο 10 Αυγούστου, ώρα 16.00. Το κέντρο της Θεσσαλονίκης νεκρό. Τα μαγαζιά με κατεβασμένα τα ρολά, τα αυτοκίνητα λιγοστά, τα παντζούρια στα περισσότερα σπίτια ερμητικά κλειστά, οι τελευταίο κάτοικοι τρέχουν, με τις βαλίτσες στα χέρια, άλλοι πάλι τρέχουν κάτω από σκέπαστρα προσπαθώντας να αποφύγουν τον καυτό τον ήλιο, τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ σχεδόν άδεια. Μια απόλυτη σιγή…. Όχι, δεν πρόκειται για σενάριο κάποιας ταινίας. Είναι το… σενάριο της πραγματικότητας. Και φέτος, λίγες ημέρες πριν τον 15αύγουστο η πόλη μας ερημώνει. Μου δίνει την αίσθηση μιας γυναίκας που αφήνει στην άκρη όλες τις υποχρεώσεις της. Τα «παιδιά» της δεν την εγκαταλείπουν. Απλώς την αποχαιρετούν για να πάνε διακοπές, για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Επίσης οι… ενοχλητικοί «πελάτες» της εξαφανίζονται και αυτή απολαμβάνει την ησυχία της.
Μια συγκυρία με έκανε να περάσω φέτος… διακοπές στο σπίτι μου! Διακοπές στο κέντρο της Θεσσαλονίκης; Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη. Στη δεύτερη όμως χαμογέλασα. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε, με τον καλύτερο τρόπο, τις συγκυρίες που έρχονται στη ζωή μας. Για αυτό αποφάσισα να δω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Η ηρεμία που επικρατεί σου δίνει την ευκαιρία να απολαύσεις ομορφιές της πόλης σου που δεν τις είχες παρατηρήσει. Μια βόλτα στην παραλία με τα πόδια, χωρίς το… γνωστό μποτιλιάρισμα που πέφτεις πάνω στον άλλο με έκανε να αισθανθώ πολύ τυχερή που είμαι κάτοικος αυτής της περιοχής. Τον παφλασμό της θάλασσας δεν τον επισκίαζαν τα τρελά κορναρίσματα των αυτοκινήτων. Παρατήρησα το Λευκό Πύργο, θυμήθηκα την ιστορία του, οι σκέψεις μου έτρεξαν ακόμη πιο πίσω στην ιστορία της συμπρωτεύουσας. Θυμήθηκα όλα τα μεγάλα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στους δρόμους που εγώ περπατώ σήμερα. Ξαφνικά έγινα μέλος ενός γκρουπ ξένων τουριστών. Ένιωσα και εγώ τουρίστας. Άκουγα τους ξεναγούς να μιλούν και τους διπλανούς μου να θαυμάζουν τους θησαυρούς με τους οποίους… συγκατοικώ. Ένιωσα περήφανη.
Πηγαίνοντας στο σπίτι μου, αντίκρισα πολλά μαγαζιά κλειστά. Μαγαζιά που μετά από λίγες ημέρες θα σφύζουν πάλι από ζωντάνια. Έμεινα εκεί να τα παρατηρώ. Άδεια, βουβά. Ακόμα και τα πιο όμορφα, τα πιο ωραία διακοσμημένα δεν έχουν τίποτα να πουν αν δεν περιτριγυρίζονται από ζωηρές κουβέντες, δάκρυα χαράς ή λύπης των θαμώνων, αγανάκτηση, φιλιά, αγκαλιές. Τα προσπέρασα με την σκέψη ότι εμείς δημιουργούμε το περιβάλλον στο οποίο υπάρχουμε. Το να μένει κανείς, αυτό το διάστημα στη Θεσσαλονίκη, είναι μια υπέροχη εμπειρία. Πραγματικά. Όλα επίσης γίνονται πιο εύκολα. Το μποτιλιάρισμα δεν υπάρχει, επιλέγεις τη θέση που θέλεις να παρκάρεις, στις δημόσιες υπηρεσίες είσαι ο μόνος πελάτης ενώ οι πισίνες που υπάρχουν σε δροσίζουν χωρίς να χρειαστεί να πεις δέκα «συγνώμη να περάσω» για να κάνεις τη βουτιά σου. Σε λίγες ημέρες αυτοί που θα επιστρέψουν θα μου διηγηθούν, μέσα από τη ματιά τους, τις καλοκαιρινές τους εμπειρίες. Η ματιά του καθενός δηλώνει τα πάντα. Η δικιά μου πάντως, αν και καθόλου ηλιοκαμένη, εξομολογείται ότι οι «διακοπές» στην πόλη ήταν εξαιρετικές!
