Γράφει ο Νίκος Καρινόπουλος / ies1132@uom.gr
Όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνω πόσο μεγάλη ήταν η ευκαιρία που χάθηκε τον περασμένο Μάιο. Δε γίνεται, δυστυχώς, να βλέπω αυτή την αθλιότητα και να μη σκέφτομαι τι συνέβη το Μάιο.
Θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει τη δυσωδία που αποπνέει αυτή η συγκυβέρνηση. Θα είχαμε αποφύγει τους ακροδεξιούς σαλτιμπάγκους τύπου Άδωνι, Βορίδη και Ντινόπουλου. Θα είχαμε αποφύγει το νεοναζιστή υπουργό Δημοσίας Τάξης, Δένδια. Τον άνθρωπο που έκανε με τις «αλλεπάλληλες επιτυχίες του» τα ακροδεξιά, νεοναζιστικά μπλογκς να πανηγυρίζουν. Με ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια απροστάτευτων ανθρώπων, με εκκενώσεις καταλήψεων που ήταν πυρήνες, όχι μόνο μιας εναλλακτικής πολιτιστικής πρότασης και συλλογικής οργάνωσης, αλλά και αντίστασης ενάντια στη φασιστική απειλή. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι ίσως η μόνη πλατεία που δεν υπήρχαν κρούσματα επιθέσεων σε αλλοδαπούς ήταν η πλατεία Βικτωρίας, καθόλου τυχαίο, καθώς βρίσκεται κοντά σε δύο καταλήψεις, αυτήν της Βίλας Αμαλία και της «Λέσχης Κατασκόπων» όπως ονομάζεται, στη συμβολή των οδών Φερών και Φυλής, η οποία σημειωτέον λειτουργεί ως αυτοδιαχειριζόμενη βιβλιοθήκη. Δε θα είχαμε ζήσει έναν πρωθυπουργό να δηλώνει πως: «Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας, θα τα καταφέρουμε».
Κυρίως, θα μπορούσαμε να έχουμε κατεδαφίσει το βρόμικο και διεφθαρμένο ολιγαρχικό σύστημα που διασώθηκε εξαιτίας αυτής της συγκυβέρνησης. Θα είχαμε διαρρήξει τη σχέση που κρατάει στη ζωή τα δύο αυτά υποκείμενα. Από τη μία, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και από την άλλη το μιντιακό, εκδοτικό, εργολαβικό, κατεστημένο. Θα είχαμε αποφύγει τη χυδαιότητα να εγκαλείται ένα κόμμα της Αριστεράς ως ηθικός αυτουργός επιθέσεων με γκαζάκια και να ζητούνται πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και καλής διαγωγής στα δελτία των 8 από τους πλέον παράνομους και ανήθικους.
Θα είχαμε αποφύγει το βιασμό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των θεσμών με τις «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου» που καταργούν στην πράξη το ρόλο του κοινοβουλίου.
Θα μπορούσαμε να έχουμε αποτρέψει το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας και την κατάργηση –και τυπικά- της ανεξαρτησίας μας με προεδρικά διατάγματα που υπογράφονται στο Βερολίνο*.
Ίσως ακόμα, να είχαμε καταφέρει να ¨εκκενώσουμε¨ τις μόνες παράνομες καταλήψεις. Τις καταλήψεις που έχουν κάνει εδώ και είκοσι χρόνια στις τηλεοπτικές συχνότητες, οι βαρόνοι της διαπλοκής, όπως ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος, ο Βαρδινογιάννης, ο Ψυχάρης, ο Λαμπράκης, και άλλοι. Θα είχαμε αποτρέψει τον βιασμό του περιβάλλοντος στις Σκουριές Χαλκιδικής και τον τοπικό εμφύλιο που έχουν στήσει εκεί, τα μεγάλα συμφέροντα.
Ίσως είχαμε γλιτώσει και μερικές ανθρώπινες ζωές. Όπως των τριών παιδιών στην Καβάλα που κάηκαν επειδή ζεσταίνονταν με ξυλόσομπα. Όπως των ηλικιωμένων που βρέθηκαν απανθρακωμένοι μέσα στο σπίτι τους.
Όλα αυτά θα μπορούσαμε να μην τα ζούμε. Θα μπορούσαμε να μην ζούμε το βιασμό της καθημερινότητάς μας, το βιασμό της αισθητικής και της αξιοπρέπειάς μας.Όμως, έχοντας σοβαρές ενδείξεις για το ποιόν των ανθρώπων που αποτελούν τη σημερινή συγκυβέρνηση, τους επιλέξαμε. Τους επιλέξαμε και τώρα βιώνουμε τις συνέπειες.
Αυτή η συγκυβέρνηση είναι ο θρίαμβος της αλητείας. Είναι ο θρίαμβος της ασχήμιας και ο θρίαμβος του πιο αποκρουστικού χαρακτήρα του νεοέλληνα.
Σε αντιδιαστολή με την ομερτά του Τύπου για όλη την αγριότητα και την κοροϊδία που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός τους μήνες της τρικομματικής συγκυβέρνησης, ως συνέχεια των δυόμισι τελευταίων χρόνων, χύθηκε πολύ μελάνι, για να αναλυθεί η τελευταία δημοσκόπηση. Δημοσκόπηση της εταιρείας Public Issue.
Παρότι, ποτέ, δεν έχω σχολιάσει σε κείμενό μου, άλλη δημοσκόπηση, κρίνω ότι η συγκεκριμένη και στο χρονικό σημείο που έγινε, βοηθά στο να εξαχθούν ορισμένα χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα. Η δημοσκόπηση αυτή παρουσίαζε μία, παροδική κατ’ εμέ, τάση ανάκαμψης της Ν.Δ. αλλά και στασιμότητα της δυναμικής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Εξετάζοντας τις δύο αυτές τάσεις υπό το πρίσμα των διαιρετικών τομών που αναδείχτηκαν εκλογικά, θα λέγαμε ότι δικαιολογούνται και πολιτικά, καθώς, σημαντικό μέρος της δύναμης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προήλθε από τη λεγόμενη «αντιμνημονιακή ψήφο». Μετά την επικράτηση των «μνημονιακών δυνάμεων», η διαιρετική τομή «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» όπως ήταν φυσικό, ατόνησε. Το στοιχείο αυτό, είχε ως επακόλουθο την κάμψη της προεξάρχουσας των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων που ήταν η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση.
Από την άλλη, εκτιμώ ως παροδική την τάση ανάκαμψης της Ν.Δ. αφού θα κατρακυλήσει μόλις αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα που έχουν ψηφιστεί. Μέχρι το τέλος Μαρτίου θα έχει εφαρμοστεί ο πιο σημαντικός όγκος των μέτρων αυτών που θα προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη και ίσως πτώση της κυβέρνησης. Όσο για τη στασιμότητα που όντως παρατηρείται στη δυναμική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι απόλυτα αναμενόμενη και αιτιολογείται πολιτικά. Οι εκλογές του Ιουνίου έγιναν σε κλίμα έντονης όξυνσης και αυτό προκάλεσε υψηλές συσπειρώσεις στους δύο πόλους. Όμως, σε συνδυασμό με τον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος, οι υψηλές συσπειρώσεις είχαν ως αποτέλεσμα την ασφυκτική συμπίεση των υπόλοιπων κομματικών σχηματισμών. Έτσι, οι μάζες που εισέρρεαν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, το φρέσκο κοινό που κερδήθηκε σε εκείνους τους δύο μήνες αποτυπώθηκε με το 27%. Ενώ, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προήλθαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεδομένων των παραπάνω δεν υπάρχει πλέον «νέος κόσμος» να κερδηθεί. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξαϋλώθηκε, η ΔΗΜ.ΑΡ. έχει ένα σταθερό κοινό του 5-7%, το Κ.Κ.Ε κυμαίνεται στο 4-5% κι έτσι δεν υπάρχει ούτε πολιτικός χώρος που να πρέπει να καλυφθεί, αλλά ούτε και μάζες ψηφοφόρων που να μετακινούνται. Κρίσιμο πολιτικό μέγεθος θα αποδειχτούν οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. που μετά το 1ο τρίμηνο του έτους θα κατευθυνθούν προς τους «αναποφάσιστους». Έτσι, οι αποχωρήσαντες βουλευτές των ΑΝ. ΕΛ., σε συνεργασία με άλλα πρώην πολιτικά στελέχη του δεξιού χώρου ίσως συγκροτήσουν ένα νέο πολιτικό σχηματισμό μεταξύ της Ν.Δ. και του κόμματος του Πάνου Καμένου, στοχεύοντας στους αναποφάσιστους, νυν ψηφοφόρους της Ν.Δ.
Όπως ήταν αναμενόμενο και πολιτικά κρίνοντας, τους μήνες που έχουν μεσολαβήσει έως τώρα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δικτυώνεται ως πολιτικό υποκείμενο. Γίνεται, με την ευρεία έννοια του όρου ένα «κόμμα εξουσίας».
Για τον ίδιο τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι ένα κρίσιμο στοίχημα να καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στον κινηματικό του χαρακτήρα που του δίνει οξυγόνο, και στον χαρακτήρα που απαιτείται για μιαν αστική διαχειριστική κυβέρνηση, που απ’ ότι φαίνεται θα είναι.
Διότι, η άποψή μου είναι πως οι παρούσες συνθήκες επιβάλλουν ένα δίλημμα το οποίο είναι καθ’ όλα εκβιαστικό αλλά αντικειμενικό. Είτε επιλέγεις μία ολοκληρωτικά ανατρεπτική πορεία και οδηγείσαι σε σύγκρουση με τον πυρήνα της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε οδεύεις σε μιαν ατραπό συμβιβασμών και υποχωρήσεων, όπου μόνον επιμέρους βελτιώσεις και αλλαγές θα είναι δυνατές και σύμφωνες με την ίδια τη δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον περασμένο Μάιο, το σκηνικό σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν σαφώς πιο ρευστό. Δεν υπήρχαν σκληρές πολιτικές συμφωνίες, δεν υπήρχε μία στέρεη βάση επικοινωνίας με Βερολίνο και Βρυξέλλες και αυτό έδινε την εντύπωση, ότι υπήρχαν σαφώς πιο διευρυμένα περιθώρια ελιγμών και επιλογών. Τα «όχι» της δικής μας πλευράς θα έβρισκαν απροετοίμαστους τους Ευρωπαίους και σε ένα ρευστό ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό με τη διάρρηξη του διδύμου Μέρκελ-Σαρκοζί και τους λαούς των μεσογειακών χωρών στους δρόμους, θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί τεκτονικές αλλαγές.
Η θέση μου, είναι υπέρ μιας ριζικής ανατροπής που θα οδηγήσει σε βαθύτερες ρήξεις, όμως στην ανάλυση που επιχειρώ, οφείλω να παραδεχτώ ότι το πλαίσιο, σήμερα, είναι διαφορετικό από εκείνο του Μαϊου.
Είμαστε πλέον, εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να επιλέξουμε, άσπρο ή μαύρο. Δυστυχώς ή ευτυχώς (θα αποδειχτεί), η ευκαιρία να βαδίσουμε στις ενδιάμεσες αποχρώσεις μεταξύ μαύρου και άσπρου χάθηκε στις εκλογές.
Φυσικά, θα ήταν αβάσιμος ισχυρισμός, να πει κανείς ότι μία κυβέρνηση αριστερή, θα είναι «μια απ’ τα ίδια». Κι αυτό γιατί δεν είναι κόμμα που το στηρίζει η διαπλοκή του τόπου. Δεν έχει σχέσεις με τραπεζίτες, οι καναλάρχες και οι μεγαλοεκδότες, τού κάνουν πόλεμο και το εγχώριο κατεστημένο έδειξε, στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης αναμέτρησης, το πόσο τρέμει μιαν αριστερή κυβέρνηση. Το να σου κάνει πόλεμο η διαπλοκή είναι τίτλος τιμής και πιστοποιητικό εντιμότητας.
Θα είναι μία πραγματική επανάσταση όσον αφορά τον εκδημοκρατισμό και τη θέσπιση κανόνων διαφάνειας, ελέγχου και σύγκρουσης με τα μεγάλα συμφέροντα. Κι ίσως αυτή η θεσμική επανάσταση ανοίξει προοπτικές για μεταγενέστερες ακόμη μεγαλύτερες αλλαγές σε άλλους τομείς. Όμως, το εκβιαστικό δίλημμα που εκ των πραγμάτων θα τεθεί την επαύριο των εκλογών που θα προκύψουν, κάνει όλα αυτά να φαντάζουν μακρινό μέλλον.
Θα αποτελεί σίγουρα μιαν ανατροπή, μία πρωτοφανούς διάστασης πολιτική εξέλιξη όχι μόνο για τα ελλαδικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Όμως σίγουρα, το «μπαμ» δε θα είναι τόσο μεγάλο, δε θα είναι μία πολιτική πράξη με χαρακτήρα εξεγερσιακό του ελληνικού λαού, όπως θα ήταν, αν συνέβαινε το Μάιο.
*Η επικύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων, του ΦΕΚ 240 – 12/12/2012, καθορίζει με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου την αμετάκλητη παραίτηση από κάθε δικαίωμα ασυλίας των περουσιακών μας στοιχείων.
Ακόμα, ως τόπος έκδοσης του ΦΕΚ Α 8.1.2013, έχει οριστεί το Βερολίνο, κάτι που δεν έχει συμβεί ξανά στην ελληνική ιστορία.
Υ.Γ. Αν ποτέ γίνει επανάσταση σ’ αυτή τη χώρα, να γίνει και στο όνομα αυτών των παιδιών.
Ήταν μια οικογένεια που συντηρούνταν από τους παππούδες.
Τους έκοψαν τη σύνταξη, εξισώθηκε ο φόρος πετρελαίου και δεν είχε δοθεί το επίδομα θέρμανσης. Δεν είχαν πετρέλαιο για να ζεσταθούν.
5,7 και 15 ήταν ρε γαμώτο σας. 5, 7 και 15.
ο Νίκος Καρινόπουλος είναι φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών, Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
