Η Ελένη Ζιώγα αποτελούσε ανέκαθεν, σπάνια μορφή δημιουργού…
Ως καλλιτέχνις, σε παρασύρει σε μία διαρκή και αγωνιώδη αναζήτηση, σε όποια μορφή Τέχνης κι αν την ακολουθήσεις. Τα ποιήματα και οι στίχοι της συγκινούν, ακροβατώντας μεταξύ της θέωσης και του αισθητού της πραγματικότητας, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να περιπλανηθεί μεταξύ ρεαλισμού και ιδεαλισμού. Δεν είναι τυχαίο, ότι η ίδια επιλέγει να συμμετέχει στις ιστορίες και τα σενάριά της, επιτυγχάνοντας -από διττή θέση πλέον- τη λύση του δράματος με έναν αποσδιόριστα μαγικό τρόπο.
Σε μία χωρίς τέλος συζήτηση, δηλώνει τη λατρεία της για την Ήπειρο. Ανοίγει τα χαρτιά της και αποκαλύπτει το ντοκουμέντο για τον πατέρα της, Βασίλη Ζιώγα, ενώ εκμυστηρεύεται απόσπασμα από το αρχικό προσχέδιο της τελευταίας θεατρικής της παράστασης, φανερά συγκινημένη. Εξάλλου, η εσωτερική, πάγια και διαρκής ανάγκη για υπαρξιακό προσδιορισμό είναι κάτι που την χαρακτηρίζει και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε, τόσο πιο σύντομα θα συμφωνήσουμε μαζί της: “Μην κλείνεις τις πόρτες στην ψυχή και το νού σου…”
μέσω http://definingdifferences.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html
