Γράφει η Μαριάννα Μπουντούρη/ marbountouri@gmail.com
Σάββατο βράδυ. Κέντρο Βόλου. Κάπου στη μέση της Ιάσονος. Μποτιλιάρισμα. Κορναρίσματα. Νέοι ιδρωμένοι. Με χαμόγελα, βήμα ταχύ, κρατώντας σημαίες ελληνικές. Ακούγονται ιαχές σαν συνθήματα. Όσο πλησιάζω ακούω πιο καθαρά…
“Και με μπύρες και με ούζα / και τη Μέρκελ θα την πάρουμε παρτούζα.”
Μπροστά μου περνά ένα γαλοζοφορεμένο πιτσιρίκι, κρατώντας το χέρι του πατέρα του.
-Τί είναι παρτούζα, μπαμπά;
Έκανε πως δεν άκουσε.
Στην Ελλάδα της χαμένης ελπίδας, του νέου μεταναστευτικού κύματος, των διπλών ταχυτήτων, πάντα η μπάλα ήταν αυτή που ένωνε. Τον νεοδημοκράτη με τον πασόκο, τον γαύρο με τον βάζελο, τον νεόπλουτο με το φτωχάδι.
Ίσως αυτό θα έπρεπε να εξηγήσει ο “αδιάφορος” πατέρας στο πιτσιρίκι ότι σημαίνει παρτούζα.
Παρά τη δικαιολογημένη συγκίνηση και εθνική υπερηφάνια που φέρνει μια πρόκριση στους 8 του euro, κάτι με σταματά από το να αφεθώ στους έντονους πανηγυρισμούς. Σκέψεις…
Αναρωτιέμαι, αυτοί που ζητωκραύγαζαν με το γκολ του Καραγκούνη κόντρα στη Ρωσία, πόσα καντίλια είχαν κατεβάσει για το χαμένο του πέναλτυ στον πρώτο αγώνα με Πολωνία;
Αναρωτιέμαι αν, αυτοί που φώναζαν το “είναι βαριά η… του τσολιά”, την έχουν πραγματικά μεγάλη;
Και αναρωτιέμαι ακόμη, πόση λήθη μπορεί να φέρει ένα τέτοιο όπιο στο λαό;
Αν και θα ακουστεί ανθελληνικό ενόψει του πολυσυζητημένου αγώνα της Παρασκευής, ας κλείσουμε με μια κατάρα που κυκλοφορεί στο facebook για την περίπτωση που απόψε η Γερμανοί μας κερδίσουν:
“Η Ελλάδα πήρε το Εuro το 2004 και χρεωκόπησε. Η Ισπανία πήρε το Εuro το 2008 και χρεωκόπησε. Γερμανία τρέλανέ μας και πάρ’ το φέτος!”
