Γράφει η Εύα Μπαλταγιάννη / athanasiou.mpaltagianni@gmail.com
Άργησα πολύ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά, ώστε να συντάξω ένα κείμενο, που θα ήταν κάτι παραπάνω από γιούχα, βρίσιμο, απαξίωση και θυμό… Ωστόσο, δεν εγγυώμαι ότι θα σταθώ στο ύψος μου (γιατί οι περιστάσεις έχουν πιάσει πια δεύτερο υπόγειο).
Την ίδια ώρα που εχθές ένας 77χρονος έβαζε τέλος στη ζωή του, φυτεύοντας μια σφαίρα στο κεφάλι του, την ίδια ακριβώς ώρα, ένας συνδικαλιστής απειλούσε ότι εάν ψάξει κάποιος τα οικονομικά του θα αυτοκτονήσει… Ναι Φωτόπουλε, για σένα λέω!! Για σένα, που με «τους αγώνες» και «τις θυσίες» σου για καλύτερες συνθήκες εργασίας, έδινες επίδομα επικινδυνότητας στους χειριστές fax-γιατί μη μου πεις ότι δεν είναι επικίνδυνο, σαν ωρολογιακή βόμβα είναι ένα fax, μπορεί να εκραγεί και να μείνεις τυφλός σαν τη Σελήνη στη Λάμψη και μετά ούτε ψύλλος στον κόρφο σου αδερφέ- δίνεις επίδομα γαλοπούλας ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ και επίδομα σε όσους τσαλακώνουν σαντουιτσάκια στο κυλικείο της ΔΕΗ, ενώ το τσαλάκωμα είναι free!!! Για σένα, που μου δίνεις επίδομα εντοπιότητας αν δουλεύω δίπλα στο τσαρδί μου και επίδομα απομόνωσης, εάν πάω να δουλέψω στην πέεερα Ραχούλα!!!
Για σένα, που παίρνεις 17,5 (δεκαεφτά κόμμα πέντε παρακαλώ) μισθούς (με ποιο ημερολόγιο κινείσαι και εγώ δεν το ξέρω και ζω τον χρόνο των 12 μηνών -πόσο banale μπορεί να είμαι, ε;) και για σένα που είτε έχεις τελειώσει δημοτικό, είτε είσαι διδάκτωρ παίρνεις κι άλλο επίδομα!!! Και απειλείς ότι θα αυτοκτονήσεις εάν σε ψάξουν! Να σου δώσουμε και ακόμα ένα επίδομα (απειλής ή αυτοχειρίας, πώς το θέλεις;)
Ηρεμώ και ανασυντάσσομαι… Εχθές, ένας ακόμη συνάνθρωπός μας, έβαλε τέλος στη ζωή του, αυτή τη φορά, μπροστά στην ελληνική Βουλή, ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμου, αφήνοντας πίσω του, εκτός από ένα επεξηγηματικό σημείωμα, μια κοινωνία «ανεβασμένη στα κάγκελα», έτοιμη να πράξει τα όμοια… Άφησε πίσω μια χώρα έτοιμη να καταρρεύσει (δε λέω την αλήθεια, διαβάζουν και μικρά παιδιά και είναι κρίμα να διαλύσω την παιδική ψυχούλα τους) γεμάτη «Μήδειες» που προσπαθούν να την τσαλακώσουν και να τη δολοφονήσουν στην πρώτη ευκαιρία. Πλήθος πολιτικών βγήκαν στα παράθυρα με βλέμμα μετέωρο, κενό, θλιμμένο, δείχνοντας τη βαθειά τους στεναχώρια για το γεγονός γιατί-εκλογές έρχονται, το κοινωνικό προφίλ μπορεί να δώσει κάμποσες ψήφους. Συγγνώμη αν φαίνομαι σκληρή, μα τίποτε δεν είναι πιο σκληρό (νομίζω) από το να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να φεύγουν επειδή δεν μπορούν να ανέχονται άλλο την –οικονομικά- άδεια ζωή τους και με την άκρη του ματιού σου να πιάνεις «Φωτόπουλους» να τρώνε λαίμαργα τα απομεινάρια αυτής της χώρας…
Παίρνω όπλο και ξεκινάω παιχνίδι… Ρώσικη ρουλέτα λέγεται… Πολίτης VS Συνδικαλισμός… Τράβα σκανδάλη και αποφάσισε αν θα συνεχίσεις να θρέφεις το καρκίνωμα στον τόπο σου! Καλή σας μέρα…
