Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Η «βρετανική έξοδος» από την Ευρώπη πυροδότησε έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις σε όλα τα επίπεδα: από τις πολιτικές ηγεσίες μέχρι τα social media.
Οι μεν πολέμιοι της Ευρώπης, να επιχαίρουν για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, μιλούν για ευρωλάγνους κάνοντας λόγο για Δ’ Ράιχ και ευχόμενοι τη διάλυσή της. Οι δε υπέρμαχοι της Ευρώπης, βλέπουν τις οικονομικές συνέπειες, ζητούν επανάληψη του δημοψηφίσματος και ακύρωση της βρετανικής λαϊκής ετυμηγορίας. Όλα αυτά σε ένα κλίμα έντασης που θύμιζε το περσινό καλοκαίρι του ελληνικού δημοψηφίσματος. Όποιος χάρηκε για το Brexit κατατάσσεται στους ευρωσκεπτικιστές, όποιος διαφωνεί με το αποτέλεσμα στους ευρωλιγούρηδες.
Προσωπικά εκτιμώ ότι μια τέτοια συζήτηση κινείται στα άκρα της λογικής, καθώς αγνοεί πραγματικότητες. Όποιος λέει όχι δίχως άλλο στην Ευρώπη αγνοεί ότι η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίζει σήμερα προβλήματα και να τελεί υπό γερμανική οικονομική κυριαρχία αλλά έχει δώσει και δίνει ακόμα πολλά στις κοινωνίες των μελών της. Όποιος λέει ναι άνευ όρων στην Ευρώπη αγνοεί ότι η σημερινή Ευρώπη δεν είναι ενωμένη σε κρίσιμους τομείς όπως στην οικονομία, στην ασφάλεια κ.ά.
Θέλω να πω ότι οι αποφάσεις των μαζών δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με όρους εξατομικευμένης αντίδρασης. Τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων, ακόμη κι αν η προκήρυξή τους αποτελεί πολιτικό λάθος, πρέπει να αναλύονται κι όχι να απορρίπτονται ως ανεπιθύμητα. Γιατί είναι κοινός τόπος ότι η Ευρώπη απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ευρωπαϊκή ιδέα.
Αυτό ακριβώς εξηγεί την αντίδραση των μαζών. Σε αυτό οφείλουν να δώσουν βάση και να το διορθώσουν οι ηγέτες της. Εάν υπάρχουν…
