Η Ελλάδα είναι το μαργαριτάρι της καρδιάς μου και είναι μεγάλη μου τιμή που μπορώ και τραγουδώ σε εσάς
Συνέντευξη στην Κατερίνα Νικολάου
Για τη Γιασμίν Λεβί η Θεσσαλονίκη είναι ένας τόπος όπου δεν έρχεται, αλλά επιστρέφει. Αγαπά τη χώρα μας και το έχει αποδείξει όχι μόνο συμπεριλαμβάνοντάς την πάντα στο πρόγραμμα των συναυλιών της αλλά και τραγουδώντας με το δικό της μοναδικό τρόπο τραγούδια Ελλήνων συνθετών και συνεργαζόμενη με κορυφαίους Έλληνες τραγουδιστές όπως η Ελένη Βιτάλη –την οποία έχει χαρακτηρίσει «βασίλισσα»- τον Γιώργο Νταλάρα, τον Γιάννη Κότσιρα και πρόσφατα τον Γιάννη Χαρούλη. Άλλωστε όπως έχει παραδεχτεί η μητέρα της τη μεγάλωσε με Νταλάρα και Αλεξίου.
Η σχέση της όμως με την Ελλάδα δεν σταματά εκεί. Το 2011 υποδύθηκε την μεγάλη ρεμπέτισσα Ρόζα Εσκενάζυ ενώ ο πατέρας της έχει γεννηθεί στη Σμύρνη. Και οι Έλληνες όμως την αγαπούν. Στο youtube υπάρχουν δεκάδες τραγούδια της μεταφρασμένα στα Ελληνικά από τους χρήστες οι οποίοι αφήνουν μηνύματα λατρείας στην ισραηλινή τραγουδίστρια.
Γεννημένη στην Ιερουσαλήμ από Σεφαραδίτες γονείς, έγινε σύμβολο της αναβίωσης της λαδίνο μουσικής και «μαγειρεύει» τα τραγούδια της στη φλόγα του φλαμένγκο κάνοντάς τα να αποπνέουν αέρα Μεσογείου.
Είναι ίσως το μοναδικό κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς, μιας και οι δύο τη λατρεύουν ενώ γυρίζει όλο τον κόσμο τραγουδώντας τον πόνο του έρωτα.
Εκτός όμως από την καλλιτεχνική της πορεία έχει και έντονη κοινωνική παρουσία. Είναι πρέσβειρα καλής θελήσεως της οργάνωσης Children of Peace που στόχο έχει την ανάπτυξη της φιλίας και της εμπιστοσύνης ανάμεσα σε παιδιά Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Την Τρίτη 5 Ιουλίου καταφθάνει στη Μονή Λαζαριστών για… «una noche mas» και με αυτή την αφορμή μιλάει στη thessnews για την ιδιαίτερη σχέση της με την Ελλάδα, το προσφυγικό, ενώ αποκάλυψε πού «ταξιδεύει» ο λογισμός της όταν τραγουδά!
Καλώς ήρθατε! Έρχεστε συχνά εδώ. Τι σημαίνει η Ελλάδα για εσάς;
Η Ελλάδα είναι το μαργαριτάρι της καρδιάς μου και είναι μεγάλη μου τιμή που μπορώ και τραγουδώ σε εσάς. Η ελληνική μουσική είναι η πρώτη μουσική αγάπη της μητέρας μου που ακόμα χορεύει παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς στα 70 της χρόνια! Μεγάλωσα ακούγοντας ελληνική μουσική μαζί με τραγούδια Ladino και αυτά τα δύο αποτελούν μεγάλο κομμάτι του ποια είμαι ως μουσικός σήμερα. Αλλά και η αγάπη που έχω λάβει από το ελληνικό κοινό όλα αυτά τα χρόνια είναι τόσο πολύτιμη και θα φροντίσω να τη διατηρώ για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Η Σμύρνη, το μέρος όπου γεννήθηκε ο πατέρας σας, είναι η χαμένη πατρίδα πολλών Ελλήνων που εκδιώχθηκαν από εκεί τόσο βίαια όσο και οι Σεφαραδίτες Εβραίοι από την Ισπανία τον 15ο αιώνα. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό; Το έχετε συζητήσει ποτέ με τους Έλληνες φίλους σας;
Η ιστορία είναι γεμάτη οδυνηρές περιόδους που αποτελούν μεγάλος μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Δυστυχώς αισθάνομαι πως σε εμάς τους ανθρώπους δόθηκε αυτός ο κόσμος με τόσους πόρους και δώρα, για να δημιουργήσουμε ένα υπέροχο μέρος γεμάτο αγάπη για να ζήσουμε. Κι εμείς κάνουμε τα πάντα για να καταστρέψουμε αυτή την ομορφιά. Εύχομαι να μάθουμε κάποια στιγμή πώς να το σταματήσουμε αυτό.
Για ποιον ή για τι τραγουδάτε; Τι σκέφτεστε όταν είστε στη σκηνή;
Πιστεύω πως όταν τραγουδώ, όταν κλείνω τα μάτια μου, ενώνομαι με την παρουσία του Θεού και βρίσκομαι μόνη σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο όταν το κάνω αυτό. Αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι ότι τραγουδώ για το κοινό μου. Αφήνω την ψυχή μου να πετάξει και τότε είναι στιγμές που είμαι τόσο εκτεθειμένη και ευάλωτη, δεν κρατώ τίποτα για μένα, δίνω ό,τι έχω.
Τα τραγούδια σας δίνουν μια αίσθηση φυγής. Είναι αυτό μια εβραϊκή κληρονομιά;
Υποθέτω ότι τα τραγούδια ανακλούν την ιστορία του λαού μου που περιπλανήθηκε σαν νομάδας από μέρος σε μέρος.
Η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει πρόσφατα ένα τεράστιο μεταναστευτικό ζήτημα εξαιτίας της κατάστασης στην Συρία. Ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως για την οργάνωση Παιδιά της Ειρήνης πώς αισθάνεστε για αυτό;
Κάποιες φορές σκέφτομαι χρησιμοποιώντας την οικογένειά μου ως παράδειγμα, πως αν δεν ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, φαντάζομαι πως πολλοί από εμάς θα είχαν πεθάνει στο παρελθόν και είμαι ευγνώμων που οι άνθρωποι μας κράτησαν στη χώρα τους. Ξέρω πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς ανθρώπους. Αλλά έχοντας αυτό κατά νου, κάποιος πρέπει να προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό και αυτό που χτίστηκε εδώ και χιλιάδες χρόνιας: την κουλτούρα σας, τη χώρα σας, την παράδοση που θέλετε να περάσετε στις επόμενες γενιές. Οπότε θα πρέπει να είναι ευγενική και έξυπνη η υποδοχή, για να διατηρήσετε τον χαρακτήρα της Ελλάδας.
Ακούγοντας το «Perdono» κάνει κανείς σκέψεις συγχώρεσης. Τι χρειάζεται για να συγχωρεί κανείς και να ξεχνά; Είναι δυνατό; Μπορούν οι άνθρωποι να συγχωρούν, να ξεχνούν και να προχωρούν; Δεν έχει αυτό κάποιο κόστος;
Πιστεύω πως πρέπει να συγχωρούμε, αλλά δε νομίζω πως πρέπει να ξεχνάμε γιατί πρέπει να προλαμβάνουμε τα πράγματα που μας πληγώνουν από το να επαναληφθούν. Αλλά όταν συγχωρούμε πρέπει να το κάνουμε με όλη μας την καρδιά.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 2.7.2016
