Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Θα λάβω ως υπόθεση εργασίας ότι η τραγική ιστορία της Γέφυρας δεν συνέβη ποτέ. Ότι όλα είναι υποθετικά και καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Γιατί καμία μαρτυρία, ιδίως δράστη, δεν είναι τεκμήριο και γιατί σκοπός του συγκεκριμένου σχολίου δεν είναι να δείξουμε ενόχους με το δάχτυλο.
Ένα παιδί, λοιπόν, που ζει σε αγροτική περιοχή γίνεται θύμα bullying από συνομηλίκους. ένα χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια και βάλε. Κανείς δε μιλάει. Το θύμα φοβάται ή κι αν μιλήσει κανείς δεν του δίνει σημασία. Ούτε οι γονείς ούτε οι δάσκαλοι. Κι έρχεται η στιγμή του μοιραίου. Και το θύμα γίνεται θύτης. Με θύμα έναν συνομήλικο που στη φανταστική μας ιστορία τον ενοχλούσε.
Κι έρχεται η ώρα των ευθυνών απέναντι στα παιδιά. Των γονιών που αδιαφόρησαν ή των γονιών που μίλησαν αλλά δεν τους άκουσαν, των δασκάλων που άκουσαν αλλά δεν έπραξαν ό,τι όφειλαν ή σφύριξαν κλέφτικα για να τελειώσει η χρονιά και να σταματήσει η παρενόχληση (τώρα με το ίντερνετ δεν υπάρχει δικαιολογία άγνοιας για κανέναν). Κυρίως η ώρα της αυτοκριτικής.
Την ιστορία της Γέφυρας, ακόμη κι αν δεν ήταν αληθινή, θα έπρεπε να την εφεύρουμε. Όχι φυσικά ως πραγματικότητα αλλά ως μία εξαιρετική παραβολή για το που μπορεί να οδηγήσει το “βλέπαμε αλλά δε μιλούσαμε”, η υποτίμηση, η αδιαφορία των ενηλίκων απέναντι σε περιστατικά που ακόμη κι αν μοιάζουν μικρά αλλά στην ψυχή των παιδιών είναι μεγάλα. Πολύ πιο μεγάλα από αυτά που φανταζόμαστε εμείς οι μεγάλοι…
Υ.Γ.: Εννοείται ότι δεν αποδέχομαι ως αληθή όσα διαβάζουμε στον Τύπο αλλά τα γράφω αυτά γιατί στη φανταστική ιστορία της Γέφυρας είδα αναλογίες με πραγματικά περιστατικά που έχουν υποπέσει στην προσωπική μου αντίληψη.
