Γράφει η Ξανθούλα Μπούσιου /xanthoula_b@yahoo.com
Δεν το αντέχω πια αυτό το facebook, θα το κλείσω να πάει στο καλό! Θέλω να μελαγχολήσω για τα δεινά που με βρήκαν, για το μισθό μου που πήρε προοπτική δαπέδου, για τη δουλειά μου που βγαίνει με δυσκολία ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!
Αν τολμήσω να μπω μέσα, έχουν βαλθεί όλοι να με κάνουν να γελάσω. Έχω την αίσθηση ότι τον τελευταίο καιρό έχει οξυνθεί η αίσθηση του χιούμορ, έχει γίνει πιο καυστικό και σαρκαστικό το αστείο και αυτά που διαβάζουμε είναι πιο πετυχημένα από κάθε άλλη περίοδο.
(post: δεν μας φτάνουν οι γιατροί χωρίς σύνορα…τώρα έχουμε και τους μ@λ@κες δίχως όρια)
Ή τελικά είναι τόσο τσιτωμένα τα δικά μας νεύρα που οι νευρικές απολήξεις μου ζητούν εναγωνίως το τράνταγμα και γελάω πιο έντονα. Και πιο εύκολα. Σε μια χώρα που ζει στη συλλογική της κατάθλιψη, ο πυρήνας του fb αντιστέκεται σθεναρά. Σα να μας πιάνει ομαδικός οίστρος βλακείας και λογοκρίνουμε το καταθλιπτικό σχόλιο πριν καν αποτυπωθεί με λέξεις. Στον γραπτό λόγο απλά δεν φαίνεται σωστό.
(post: αν αγαπάς κάτι, άστο να φύγει…αν γυρίσει πίσω, τότε είναι γιο-γιο!!)
Το αστείο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι αν βρεθούμε για καφεδάκι εκ του σύνεγγυς, θα το πιάσουμε το μοιρολόϊ και θα το μιζεριάσουμε το πράγμα. Ο αέρας; Κάτι μας ρίχνουν στον καφέ; Η γενική ατμόσφαιρα; Η πραγματική ζωή. Η προσωπική επαφή. Η ανάγκη να επικοινωνήσουμε τα προβλήματά μας και να σταθούμε στο φίλο που περνάει τα ίδια (ή χειρότερα). Η διάθεση να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε. Γιατί, σε αντίθεση με το fb, είναι λίγο κρύο να πετάς ξεκάρφωτα αστεία την ώρα που ο άλλος σου λέει τον πόνο του. Βιάζεις το γέλιο και δεν βγαίνει σωστά.
(post: οι χωρίςmoney δεν γιορτάζουνε ποτέ!)
Παρ’ ότι κάποιοι κατηγορούν το fb για ψεύτικες ζωές και ψεύτικες ταυτότητες που όλοι υιοθετούμε και για το καλό (και μόνο) κομμάτι του εαυτού μας που βγάζουμε, στη φάση που είμαστε, αυτό φαίνεται να είναι υπεραρκετό για να εξισορροπήσει τον πολύ κακό και μουδιασμένο κομμάτι μας που κινείται, μιλάει και δουλεύει σε καθημερινή βάση. Και αυτό είναι ψυχοθεραπευτικό, αναγκαίο και υγιές.
p.s.: τα posts είναι όλα κλεμμένα από την καλή μου φίλη Λουκία. Που ποτέ δεν χάνει το γέλιο της, ακόμη και εκ του σύνεγγυς. Και για αυτό την ευχαριστώ!
