Χριστίνα Χατζηβασιλείου: «Το θέατρο βλέπει πάντοτε τα πράγματα από την πλευρά των ηττημένων»

Από

31 Οκτωβρίου 2013

1895

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκεί που συναντιούνται οι πολυάσχολες τύπισσες… στο υπερπέραν.

Χρόνος: Τεντώνοντας τα ωράρια συναντηθήκαμε και ήταν ωραία ευτυχώς.

Σκοπός: Πατώντας «Debrayage»… ν’ αλλάξουμε τις ταχύτητες του κόσμου.

Νομίζω… την κυνηγούσα από την πρεμιέρα της παράστασης. Νομίζω… πέρασαν μέρες μέχρι να βάλουμε τους χρόνους μας σε τάξη. Βρήκαμε όμως την χρυσή τομή κάπου ανάμεσα στις ξέχειλες σκέψεις της και τις εκτεταμένες απορίες μου. Χριστίνα Χατζηβασιλείου. Με την όμορφη τρέλα του σκηνοθέτη, με την πείρα του ηθοποιού, με την αντίληψη του δάσκαλου, με την γενναιοδωρία του συγγραφέα. Συγκεντρώνοντας όλες τις παραπάνω ιδιότητες και ποιότητες… και ακολουθώντας μια ακατάπαυστη ροή δημιουργικότητας υπογράφει σκηνοθετικά αυτό το διάστημα την παράσταση «Debrayage», που ανεβαίνει στο νέο υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Κι αν το συγκεκριμένο έργο του Ρεμί Ντε Βος -που πατάει ελληνικό θεατρικό σανίδι για πρώτη φορά- με έκανε να σκεφτώ ακαριαία πως αναπαριστά την ελληνική κοινωνία… η Χριστίνα επιμένει ότι αντανακλά την οικουμενική –πια- οικονομική κρίση. «Έχουμε πέσει όλοι σ’ αυτή την κρίση. Είμαστε θύματα της γιγάντωσης του τραπεζοοικονομικού καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό θα είναι εξάλλου και το θέμα της επερχόμενης ημερίδας που θα γίνει το Σάββατο 2 Νοεμβρίου στις 11:30 το πρωί στο Γαλλικό Ινστιτούτο με καλεσμένους πολύ ενδιαφέροντες ομιλητές και τον ίδιο τον Ρεμί Ντε Βος» μου εξηγεί. Ο Γάλλος συγγραφέας έρχεται πρωτίστως για να παρακολουθήσει την αυριανή παράσταση από κοντά και να ξεναγηθεί στην πόλη όπως πρέπει.

«Debrayage»: Η σύμπλεξη της σκληρότητας και της τρυφερότητας

«Όσο για μένα; Νιώθω ότι κάνω μια προσωπική πολιτική κατάθεση προσπαθώντας να δώσω φωνή σε όσους δεν έχουν την δυνατότητα ή πολύ περισσότερο την αντοχή να ακουστούν μπροστά στον σημερινό καφκικό κόσμο. Μη ξεχνάμε ότι το θέατρο βλέπει πάντοτε τα πράγματα από την πλευρά των ηττημένων» μου λέει. Αυτή η ήττα –συλλογίζομαι- είναι ίσως η πιο αγνή μας πλευρά. Εκείνη που αναγνωρίζει ότι πρέπει να παλέψει. Εκείνη που αναζητά αλληλεγγύη για να πάει παρακάτω. Παρακάτω… βρίσκω την Χριστίνα Χατζηβασιλείου σε τέλμα. «Δύσκολα μπορείς να περιγράψεις την γεύση μιας παράστασης. Είναι μια πολύ προσωπική διαδικασία» υπογραμμίζει κι έτσι όλες οι προσπάθειες μου να κλέψω σκηνές ή λόγια από το «Debrayage» πήγαν στον βρόντο. Άλλωστε εκείνη θέλει καθένας από εμάς να φύγει έχοντας καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και έχοντας πάρει τα δικά του μηνύματα. Για τις πρόβες όμως τα χείλη δεν δίστασαν να μιλήσουν. «Οι πρόβες είναι πάντα ένα συναρπαστικό ταξίδι. Ακόμα κι αν ξέρεις που θα πας, το ταξίδι έχει σημασία… οι παράδρομοι, οι λάθος στροφές, ακόμα και οι στάσεις». Με την δική της προσωπική τεχνική και τα σκηνοθετικά της οράματα έβαλε τους ηθοποιούς της σε τάξη κι εκείνοι πειθάρχησαν. Και η μουσική; Μεγάλο κομμάτι για να το παραβλέψει κανείς, γι’ αυτό και επέλεξε παπούτσι από τον τόπο μας, τους Electro Vampires… με rock ταυτότητα. «Γιατί όχι; Ο ήχος των Electro Vampires πέρα του ότι ανήκει στην κατηγορία των δικών μου ακουσμάτων, θεώρησα πως είναι η καταλληλότερη μουσική επένδυση για μια παράσταση σκληρή και τρυφερή ταυτόχρονα. Τους πιστεύω πολύ ως ανερχόμενη μπάντα της Θεσσαλονίκης και μακάρι η συνεργασία αυτή να γίνει αφορμή για νέες μουσικές και θεατρικές συζεύξεις. Στην πρεμιέρα του έργου πάντως έδειχναν ιδιαίτερα συγκινημένοι. Η “φωνή τους”, ο Πάνος Ζαχαράκης, μου εξομολογήθηκε πως ένα από τα κομμάτια τους που χρησιμοποιώ στο φινάλε -το “Point of View”- λειτούργησε όντως και αντίστροφα, δηλαδή αποδόθηκε σκηνικά έτσι ώστε οι στίχοι του και η μουσική να “ακουμπούν” εκεί όπου σκεφτόταν εκείνος όταν το έγραφε…»

Με το ραβδί του Γιάννη Βούρου και μαμά… ακριβή παρακαταθήκη

«Τα εύσημα για το “Debrayage” ανήκουν στον καλλιτεχνικό διευθυντή του KΘΒΕ, κύριο Βούρο, ο οποίος και το επέλεξε κάνοντας για μένα μια εξαιρετική κοινωνική πρόταση πέρα από την επιλογή ρεπερτορίου. Πιστεύω πάντως πως μέχρι ενός βαθμού, είναι και τα ίδια τα έργα που σε διαλέγουν…» επισημαίνει και δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι έχει μπει στο έργο ολόκληρη και βιώνει τα μερόνυχτά του με συγκίνηση. Διότι για την ίδια… το θέατρο πρέπει να προκαλεί δυνατά συναισθήματα, να αποτελεί απόλαυση, όπως μια γερή συναυλία. Από τα πιο γερά της θεμέλια στην πορεία της συνολικά παραδέχεται πως είναι η μαμά της, η πεζογράφος, Στέλλα Βογιατζόγλου. «Τη μαμά μου την κουβαλάω μέσα μου για πάντα έτσι κι αλλιώς. Και αναπόφευκτα κουβαλάω και τη Στέλλα Βογιατζόγλου». Η αλήθεια είναι πως οι καταβολές δύσκολα παραμερίζονται κι εκείνη τις αξιοποιεί δεόντως όπως και όλες τις πόρτες που τις ανοίγονται. Το αποτέλεσμα; «Δεν κοιμάμαι αρκετά». Κι αν νομίζετε ότι το «Debrayage» είναι η μοναδική εμπλοκή της με τον χώρο του θεάτρου αυτή την περίοδο… θα σας διορθώσω με ένα ηχηρό «όχι». Ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ που φιγουράρει καιρό τώρα στην Βίλα Καπαντζή από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης είναι μια ακόμη ασχολία της και μάλιστα υπερπετυχημένη. «Είμαι ευτυχισμένη με αυτήν την παράσταση. Ειλικρινά. Καλλιτεχνικά εννοώ, αλλά και μέσα μου. Είναι ξανά και ξανά sold out από την πρώτη βδομάδα που ξεκίνησε η προπώληση, και πολλοί δικοί μου ακόμη δεν την έχουν δει» μου λέει.

Στην σφαίρα της Χριστίνας χωρίς μυστικά!

«Δεν ονειρεύομαι ρόλους. Ονειρεύομαι έργα. Σκηνοθετώ γιατί με κάνει να νιώθω πλήρης» δηλώνει η Χριστίνα Χατζηβασιλείου και σ’ αυτό το σημείο πιάνουμε τα βαθιά συνώνυμα του θεάτρου. «Το θέατρο είναι για μένα ό,τι πιο δυνατό μετά την ίδια τη ζωή. Η συνεργασία με το ΚΘΒΕ θα θελα να συνεχιστεί με τις ίδιες -ιδανικά αναπάντεχες υπό την διεύθυνση του κ. Βούρου- συνθήκες» μου εξομολογείται και αυτές οι μικρές εξομολογήσεις δεν έχουν τέλος. «Με ενοχλεί όταν οι θεατές νιώθουν πως δεν πρέπει να γελάσουν σε ιλαροτραγικές στιγμές θεωρώντας πως βλάπτουν την στιγμή». Η στιγμή που μου αποκαλύπτεται τελείως είναι τούτη: «Μακάρι να μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Λιγάκι». Μακάρι ν’ αλλάζαμε και τον κόσμο μια για πάντα λέω εγώ, αλλά εκείνη δεν τα πάει καλά με τα απόλυτα σχήματα. «Τα “ποτέ” και τα “πάντα” με έχουν ξεπεράσει». Πάντως όσο περνούν τα χρόνια αντιλαμβάνεται ότι οι προτεραιότητες στη ζωή ιεραρχούνται διαφορετικά και φυσικά κάπως έτσι εκτιμά και τις πιο μικρές απολαύσεις. «Όταν χαλαρώνω το μόνο πράγμα που έχω ανάγκη είναι ένα ζεστό μπάνιο». Και χαλάρωση για εκείνη σημαίνει “βγαίνω από τα όρια του άγχους”, που την συντροφεύει στις προετοιμασίες μιας πρεμιέρας, αλλά μετά ευτυχώς το βάζει στο ράφι και αναλαμβάνει δράση. Στις θεατρικές δράσεις που πέρασαν από μπροστά της και στάθηκαν αφήνοντας βαθύ σημάδι συγκαταλέγεται μια ξεχωριστή ερμηνεία από ρώσικο θίασο του Μάλι. «Δώδεκα ώρες παράσταση, “Οι δαιμονισμένοι”, με πάνω από δώδεκα ακούραστους εκπληκτικούς ηθοποιούς να αναμετρούνται με όλους και με όλα. Απίστευτοι ήταν». Κι από τα απίστευτα επιστρέψαμε στην πραγματικότητα που επέβαλλε ρητά την λήξη της κουβέντας. Μένει τώρα να περάσω το κατώφλι της ΕΜΣ και να δω το «Debrayage» για να αποφασίσω όλα αυτά που θέλω να με διδάξει επί τόπου.