Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Και οι δύο στη Θεσσαλονίκη. Και οι δύο αλλού.
Χρόνος: Νύχτα, βαριά κι ασήκωτη… αλλά με αίσιο τέλος.
Σκοπός: Να μου πει για τις «Πιο Δυνατές» και τα πιο… δυνατά της σημεία.
Νομίζεις ότι την έχεις ξανασυναντήσει, ότι έχετε περάσει ώρες πίνοντας καφέ και μιλώντας για τις ανθρώπινες σχέσεις, ότι ο χρόνος είναι σχετικός όταν έρχεσαι σε επαφή με ζεστή φωνή και ευγένεια πρώτης κατηγορίας. Στην πραγματικότητα είναι εκείνη που ρίχνει τις άμυνες, παγώνει τις τυπικότητες και σου ανοίγει δρόμο να περάσεις. Με μνήμες από τα σήριαλ του Mega και αρκετές θεατρικές εμπειρίες που τείνουν να την απορροφούν πια σε μεγάλο βαθμό, η Υρώ Λούπη μου έκανε έφοδο χθες το βράδυ με λέξεις και μοιράσματα για την ίδια, αλλά και για την παράσταση «Οι πιο Δυνατές», στην οποία συμπρωταγωνιστεί με την Άννα Ανδριανού το τρέχον διάστημα. Μέχρι την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου… το σανίδι του θεάτρου Σοφούλη την φιλοξενεί σε ρόλο ερωμένης ενός συζύγου που δεν θα δούμε ποτέ μπροστά μας, αλλά θα ακούσουμε τόσα πολλά γι’ αυτόν. Βασισμένο στο μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ, αλλά διασκευασμένο από την Άννα Ανδριανού έτσι που να δίνει βήμα σε όλες μας τις σκέψεις σχετικά με τον έρωτα, τον γάμο, την απιστία. Κι αν ο Στρίντμπεργκ είχε δώσει φωνή μόνο στην σύζυγο του συζύγου, η Άννα Ανδριανού έδωσε και στην ερωμένη. «Ουσιαστικά της έδωσε την ευκαιρία να μιλήσει, να πει πως βλέπει τον έρωτα και να αντικρούσει τα επιχειρήματα της απατημένης συζύγου» μου λέει η Υρώ και έχει ξεκινήσει ήδη η περιήγηση στα «αξιοθέατα» του έργου. «Η δεσποινίς Χ πιστεύει ότι ο έρωτας μέσα στον γάμο πεθαίνει. Από την παράνομη σχέση της έπαιρνε το πάθος. Με τον κύριο της κυρίας ζούσανε στα κόκκινα. Οι στιγμές ήταν μια γιορτή» επισημαίνει και διαπιστώνει κανείς πως με αυτά τα συναισθήματα και τις εντάσεις θα θέλαμε να ζούμε όλοι κι όχι να βλέπουμε την αγγαρεία και τη διάλυση των σχέσεων, που κάποτε λατρέψαμε με κάθε κύτταρό μας.
Εκεί που στενεύουν τα όρια των ανθρώπων και τεντώνουν τα όρια του Στρίντμπεργκ.
«Ο κοινός άντρας μπορεί να αγαπήσει πραγματικά και την σύζυγο και την γκόμενα. Δεν τις θεωρεί επιβάτες στις ίδιες θέσεις του τρένου». Με αυτά τα λόγια μου περιγράφει η Υρώ την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση εντός των δεσμεύσεων, έτσι όπως θα την βιώσουμε σαν θεατές. Για την ίδια τα πράγματα είναι λίγο αλλιώς. «Είμαι πολύ εγωίστρια για να μπαίνω σε ερωτικά τρίγωνα. Δεν μ’ αρέσει να μοιράζομαι αυτό που αγαπώ». Τον ρόλο της όμως τον αποκαλεί σχεδόν βιωματικό. Έχει βρεθεί –όπως όλοι μας- σ’ εκείνη την άχαρη θέση που διψάς για λίγη ελευθερία, που δεν θες να μπαίνεις στην καθημερινότητα του άλλου, στην τριβή και την φθορά του. Μα, όλ’ αυτά χρειάζονται χρόνια και «μπουνιές» στο στομάχι και ώριμη αντίληψη για να τα μεταβολίσεις, να τα χωνέψεις. «Όσο δουλεύεις με τον εαυτό σου και θες να είσαι ισορροπημένος, ψάχνεις έναν εξίσου ισορροπημένο άνθρωπο για να έχεις δίπλα σου. Ισορροπημένο και ολόκληρο. Αυτή η διαδικασία του… ψάχνω το άλλο μου μισό ευτυχώς με τα χρόνια αντιληφθήκαμε ότι δεν ισχύει. Ο άλλος πρέπει να είναι ολόκληρος, έχει οικογένεια, φίλους, δουλειά. Δεν μοιράζεσαι ζωή. Δεν πρέπει να του δώσεις το μισό σου κομμάτι. Πρέπει απλά να σου κρατήσει το χέρι και πορευτείτε. Η σχέση τότε είναι καθαρή» μου αναλύει και μένω να χαζεύω τα λόγια της αναθεματίζοντας όλα εκείνα τα εγχειρίδια για πετυχημένα ζευγάρια τύπου “Why men marry bitches”, που προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν ότι τα δύο φύλα ανταγωνίζονται και πολεμούν μόνο. «Περιμένουμε έναν άνθρωπο να μας λύσει τα προβλήματά μας»; Η ερώτηση είναι ρητορική, αλλά δίνουμε και οι δυο απάντηση ομόφωνα: «Δεν μεταβιβάζεις στον άλλον, δεν μπορεί να το σηκώσει, τον κουράζεις». Όπως καταλαβαίνετε… «Οι πιο Δυνατές» θα ανοίξουν πηγαδάκι για τη διαχείριση του έρωτα, τον έρωτα που ξεπερνά το φύλο -κι όπως τονίζει και η Υρώ- στον έρωτα που στέκεται στο κουκούτσι της ανθρώπινης ύπαρξης. Φανταστείτε την σκηνή σαν έναν μεγάλο καθρέφτη όπου μπορούμε όλοι οι θεατές να κοιταχτούμε και ν’ αφήσουμε το είδωλό μας να πάρει τα μαθήματά του. Λάθος συμπεριφορές, λάθος θέσεις, λάθη γενικώς. Θα τα δούμε μπροστά μας να «χορεύουν» σε speed-άτους ρυθμούς. Θα δούμε και την αισιόδοξη πλευρά μέσα από κωμικά σημεία στον χρόνο. Η αισιοδοξία έρχεται από ένα τρίτο πρόσωπο, μια νεαρή κοπέλα, την γκαρσόνα του μπαρ, όπου σύζυγος και ερωμένη ακονίζουν τα δόντια τους. «Εκείνη ακούει τις δύο γυναίκες να συζητούν. Εκείνη αρκείται σ’ αυτό που έχει, στον καθάριο τον έρωτα» καταλήγει. Ο πρωταγωνιστής όμως είναι απών. Ο άνδρας είναι απών, κι ας περιστρέφονται όλα γύρω από εκείνον. «Η στάση απέναντι στον έρωτα δεν έχει φύλο, είναι θέμα χαρακτήρα». Έτσι αποκρίθηκε η Υρώ στην απορία μου για το τι πραγματικά θα πάρει ένας άντρας ή μια γυναίκα από τα καθίσματα του θεάτρου Σοφούλη.
Τα λιμάνια του κόσμου, τα μη-κουσούρια και η βέρα… στο δεξί.
Λίγο παρακάτω μου δηλώνει πως είναι η λογική της που την έχει σώσει πολλές φορές από την υπερβολή του ρομαντισμού της και την κάνει να βλέπει την ουσία. Αυτή την ουσία τη ζητά παντού, πόσο μάλλον στη δουλειά της. «Δεν αναλώνομαι σε πολλά. Τώρα κάνω μόνο θέατρο και πραγματικά το χαίρομαι, γιατί η συγκεκριμένη συνεργασία έχει εξαιρετική σκηνοθεσία. Έχω τόσο καλούς συνεργάτες και ένα τόσο ωραία γραμμένο ρόλο» υπογραμμίζει και ενώ δεν της αρέσει να πλέκει εγκώμια και να καλολογεί ανθρώπους δίχως λόγο… για την Άννα Ανδριανού κρύβει ένα χείμαρρο αγάπης και θαυμασμού. «Είναι ένας υπέροχος, δοτικός, αγνός και καθαρός άνθρωπος. Έχει κοινωνική ευαισθησία και δράση με αδέσποτα και ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, πράγμα που έχω κι εγώ. Και είναι φοβερά απεγκλωβιστικό να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που δεν έχουν κουσούρια και δεν είναι περίεργοι». Είναι που θαυμάζει τις θεατρίνες, που τις θεωρεί πρωτοπόρες, που την γοητεύουν οι ιστορίες τους. Η δική της ιστορία; Γεννημένη στο Πασαλιμάνι και δεμένη με όλα τα λιμάνια του ντουνιά, γιατί εκεί κατοικοεδρεύουν οι πιο ανοιχτοί και οι πιο κεφάτοι άνθρωποι. Το λέει και το πιστεύει και το ίδιο νιώθει και για τη Θεσσαλονίκη. «Είναι μια πόλη ζωντανή, νεανική, έχει έναν παλμό που μου αρέσει, πολύ καλό φαγητό. Κάθε φορά φεύγω από δω με κιλά, γιατί λατρεύω τις μπουγάτσες» παραδέχεται και κάπου εδώ σαν παρανοϊκός τηλεορασάκιας του πρώιμου καλού καιρού… αποφάσισα να της θυμίσω τη «Βέρα στο δεξί» και δεν το μετάνιωσα καθόλου. «Εκεί ήμουν με ανθρώπους που αγαπούσα και συνεχίζω να αγαπώ πολύ. Ταιριάξαμε όλοι πολύ. Ο ρόλος της Δώρας ήταν ο ρόλος της μαμάς μου». Ναι, ναι… εμείς όλοι που την ταυτίσαμε με την κλασική προστατευτική μάνα, την υπάκουη και πιστή σύζυγο… μάλλον παραπλανηθήκαμε, αλλά αυτό αποδεικνύει προφανώς την υποκριτική της δεινότητα. «Ποτέ δεν ήμουν από τις γυναίκες που ήθελαν οικογένεια. Ήμουνα λίγο πιο αναρχική. Δεν ένιωσα να χτυπά το καμπανάκι της μητρότητας κι αν χτυπήσει μπορώ και να υιοθετήσω στην πορεία… δεν ξέρω» μου λέει. Ακομπλεξάριστη και προσγειωμένη η Υρώ Λούπη με παίρνει από τις προσωπικές ατραπούς που έχουμε καταχωνιαστεί κουβεντιάζοντας και με πάει στα backstage της «Βέρας στο δεξί», τότε που οι ρόλοι την ήθελαν να τσακώνεται ελεεινά με την Μαριάννα Τουμασάτου για τον Αλέξανδρο Σταύρου. «Κάθε φορά που τελείωνε μια σκηνή έντονης αντιπαράθεσης ζητούσαμε η μία στην άλλη συγνώμη, γιατί ήμασταν χρόνια φίλες από το Θέατρο Τέχνης και δεν είχαμε τσακωθεί ποτέ. Ζούσαμε όμως πολύ τους ρόλους μας». Εδώ οι μνήμες κατέβασαν ρολά… κι εγώ έκλεισα το τηλέφωνο για να την αφήσω να ξεκουραστεί.
Να τι κράτησα…
Μέσα σε μισή ώρα… είδα το στυλό μου να τρέχει πάνω στο χαρτί με δίψα να μη χάσω ούτε λέξη, ούτε χαμόγελο ακουσμένο από την γραμμή του τηλεφώνου. Μέσα σε μισή ώρα… είδα πως πίσω από κάθε τοίχο που δεν θέλουμε να γκρεμίσουμε υπάρχει πάντα μια εκδοχή που δεν έχουμε σκεφτεί, ένας άνθρωπος που δεν έχουμε γνωρίσει ακόμα, μια σειρά από εξηγήσεις κομβικές για το ταξίδι μας στον χωροχρόνο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ούτε και «Οι πιο Δυνατές»… χημείες.
Info:
«Οι πιο Δυνατές…»
της Άννας Αδριανού
Διασκευή κειμένου από το μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ
Στο Θέατρο Σοφούλη
Πληροφορίες:
Παραστάσεις: 29-31 Ιανουαρίου & 1-2 Φεβρουαρίου 2014
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο και Κυριακή απογευματινή στις 19:00 και βραδινή στις 21:00
Χώρος: Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη, Καλαμαριά)
Διάρκεια: 70΄
Ταυτότητα της παράστασης
Ελεύθερη Διασκευή : Άννα Αδριανού
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Σκηνικά: Λαμπρινή Καρδαρά
Κοστούμια: Χαρά Μποτσιβάλη
Κίνηση: Νερίνα Ζάρπα
Φωτισμοί παράστασης: Νίκος Κανέλλος
Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Γιατράκος
Σκηνοθεσία video: Θανάσης Ιατρίδης
Διεύθυνση φωτογραφίας- κάμερα : Βάιος Μπάστος
Φωτογραφίες παράστασης: Νίκος Κανέλλος
Hairstyling: Μιχάλης Κλώκουζας
Παίζουν: Άννα Αδριανού, Υρώ Λούπη, Αλεξάνδρα Τσιάγκα
Trailer:
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Μοντάζ: Νίκος Αντωνίου
Επεξεργασία: Basement Productions
Εισιτήρια: 12 ευρώ και 10 ευρώ φοιτητικό.
Τηλ. κρατήσεων:2310423925
