Το νέο ευρωπαϊκό παράδειγμα διακυβέρνησης

Ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης εφαρμόζεται στη χώρα μας με πρωτοβουλία της ΕΕ και τη συναίνεση της ηγεσίας της χώρας. Πρόκειται για ένα νέο σοβιετικό μοντέλο που θεμελιώνεται στον εκφοβισμό, τη διεξαγωγή ενός ψυχολογικού πολέμου έναντι των πολιτών, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και κοινωνική αποδόμηση, τη διάχυση της φτώχειας, την αποδόμηση της συνταγματικής τάξης πραγμάτων της χώρας και τον εκφοβισμό όσων το καταγγέλλουν.

Για πρώτη φορά στην ιστορική διαδρομή της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης η Ένωση αποδομεί μία δημοκρατία και ρίχνει έναν ευρωπαϊκό λαό στην αρένα ενός φιλοθεάμονος παν-ευρωπαϊκού κοινού προκειμένου να καλύψει τις θεσμικές και συστημικές αδυναμίες της. Ελάχιστοι στην δυτική Ευρώπη τόλμησαν να καταγγείλουν αυτή τη νέα μορφή διακυβέρνησης που επιβάλλει η Ένωση. Τελικά το επιφαινόμενο δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού δήμου υποτάσσεται στην ανάγκη τροφοδοσίας των εθνικών δήμων με αποδιοπομπαίους τράγους. Οι φτωχοδιάβολοι Έλληνες και οι λοιποί  «παρίες» του νότου γίνονται πανδέκτες της πανευρωπαϊκής και πάνδημης διαμαρτυρίας για τις πολιτικές ασύμμετρης λιτότητας που επιβάλλει η Ένωση. Είναι ο εύκολος στόχος των ανεξέλεγκτων δυνάμεων της αγοράς, των πολιτικών πυγμαίων που «ηγούνται» της Ευρώπης και ενός νέο-συντηρητικού ευρωπαϊκού κοινού που δεν διεκδικεί για τον εαυτό του αλλά ικανοποιείται από την ανεξέλεγκτη πορεία εξαθλίωσης των λαών του νότου.

Στην περίπτωση της Γερμανίας το πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποι του κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν τη γερμανική κοινή γνώμη. Ως αποτέλεσμα, αντί οι γερμανοί πολίτες να απαιτήσουν περισσότερα για τους ίδιους απαιτούν όχι απλά λιγότερα για τους άλλους, αλλά την εξαθλίωση των λαών του νότου στα πλαίσια μίας κανιβαλιστικής και εξόχως α-πολιτικής λογικής που θέλει τη δυστυχία του γείτονα να αποτελεί τη Λυδία Λίθο της δικής τους εικονικής ή αυθαίρετα προσδιοριζόμενης ευτυχίας. Αυτό το παραμορφωτικό πρίσμα αντίληψης του ευρωπαϊκού περίγυρου αυτοτροφοδοτείται από τις θεσμικές και πολιτικές ανεπάρκειες της Ένωσης, την ενίσχυση των εθνικών συμφερόντων και την αποκαθήλωση των όποιων ιδεαλιστικών προσεγγίσεων έναντι ζητημάτων αλληλεγγύης και συνοχής.

Ο δαρβινισμός είναι αυτός που χαρακτηρίζει το παρόν θεσμικό και εννοιολογικό πλαίσιο λειτουργίας της Ένωσης. Από το ενωμένοι στην διαφορετικότητα οδηγηθήκαμε στην προσπάθεια θεσμικής εμπέδωσης ενός οικονομικού ηγεμονισμού που αναδεικνύει με σαφήνεια το σαθρό θεσμικό και κυρίως ιδεολογικό υπόβαθρο της ενοποιητικής διαδικασίας.

Η πολιτική της Ένωσης έναντι ενός αφελούς και αποπροσανατολισμένου λαού όπως οι Έλληνες συνιστά μία πολιτική τιμωρίας, παραδειγματισμού, πανικού και κυρίως κανιβαλισμού. Είναι μία νέο-αποικιοκρατική πολιτική κοινωνικής και οικονομικής γενοκτονίας προκειμένου να ικανοποιηθούν εσωτερικές, εθνικές κανιβαλιστικές τάσεις και να εξευρεθεί χρόνος ώστε να περιοριστούν οι παρενέργειες για την ευρωζώνη της αυτοκαταστροφικής πορείας ορισμένων εθνικών πολιτικών συστημάτων. Το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά το αν ή πόσο ένοχοι είναι αυτοί οι λαοί αλλά το αν αυτή η στοχευμένη πολιτική εξαθλίωσης συνάδει με το ονομαστικό αξιακό περιβάλλον της Ένωσης. Εν τέλει αυτό αποτελεί ένα αυθαίρετα προσδιοριζόμενο κονστρουκτιβιστικής υφής δημιούργημα που αποδομείται σε συνθήκες κρίσης, καθώς οι ευρωπαϊκές ηγεσίες διαχωρίζουν συστημικά, συνταγματικά και λειτουργικά τον εξορθολογισμό από το απαιτούμενο πλαίσιο δημοκρατικής διακυβέρνησης, νομιμοποίησης και στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης. Τελικά η ανάγκη των εταίρων μας να προστατευθούν ενεργοποιεί μία διαδικασία αντιμετώπισης της χώρας μας μέσα από ένα πολιτισμικό πρίσμα επιδιώκοντας να δημιουργήσουν έναν θεσμικό Καιάδα στον οποίο θα ριχτούν οι αδύναμοι. Αυτό είναι εμφανές από τους αφορισμούς έναντι της Ελλάδας και την αξιολόγηση των λαών του νότου με κριτήριο το βαθμό προσαρμογής τους σε μία στρατηγική πειθαναγκασμού και βίαιης φτωχοποίησης μέσα από μία πολιτική λιτότητας που αφυδατώνει οικονομικά τις κοινωνίες δημιουργώντας νεόπτωχους.

Η παρούσα κρίση προκύπτει ακόμα από την ελλιπή κοινωνικοποίηση των ευρωπαίων πολιτών, τουλάχιστον όσον αφορά την ενοποιητική διαδικασία, τις υπέρμετρες φιλοδοξίες όσων θεωρούσαν ότι οι θεσμοί είναι τα ιδανικά ή μοναδικά μέσα υπέρβασης της ετερότητας αλλά και της ανάδειξης του κοινού νομίσματος στη σημαντικότερη φυγόκεντρο δύναμη του προβληματικού ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος

Επίκουρος Καθηγητής- Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας