Τι ζητάμε στη διαπραγμάτευση;

Αφήνουμε στην άκρη τα hot ζητήματα της ελληνικής καθημερινότητας (βλέπε Μεταναστευτικό, Ζωίτσα, Καταλήψεις) για να επιστρέψουμε λίγο στα των οικονομικών.

Η διαπραγμάτευση η οποία ξεκίνησε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου καλά κρατεί. Θυμίζω πως στις 20 Φεβρουαρίου πανηγυρίσαμε υπερήφανα για μία παράταση τεσσάρων μηνών προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη συμφωνία με τους δανειστές μας. 2 μήνες μετά το δράμα κορυφώνεται. Εμείς δε θέλουμε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις ή θέλουμε να τις κάνουμε όπως βολεύει εμάς και το πελατειακό κράτος και οι Ευρωπαίοι ατάραχοι μας έκοψαν τη χρηματοδότηση. Ουσιαστικά εκβιάζει και η μία πλευρά και η άλλη. Στην επίτευξη μίας οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ 2 εμπλεκομένων μερών πρέπει, θεωρητικά τουλάχιστον, να γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις. Σε αυτή τη φάση του δράματος οι 2 πλευρές είναι άτεγκτες. 

Η ελληνική πλευρά έχοντας μεγάλο μέρος του λαού στο μέρος της διατείνεται πως «αν δεν μας σώσετε θα σας πάρουμε μαζί μας στο βυθό». Στο εξωτερικό βέβαια λέμε «δε τα θέλουμε τα ευρώ σας, αλλά δώστε μας γιατί δεν έχουμε». Σε περίπτωση που συμβεί μία χρεωκοπία είτε με επιστροφή στη δραχμή είτε όχι πρέπει να θυμόμαστε πως πάλι θα χρωστάμε. Το χρέος δε σβήνεται έτσι απλά. Η Αργεντινή, μία χώρα τεράστια, με πληθυσμό μεγάλο, αγροτικό τομέα ασύγκριτο με αυτόν της Ελλάδας που περιμένουμε να μας θρέψει αν συμβεί το απευκταίο, 10 (δέκα) χρόνια μετά τη χρεωκοπία της είναι στα ίδια ή μπορεί και σε χειρότερα χάλια.

Δε χρειάζεται να αναφέρω τη Βενεζουέλα, στην οποία έχουν έλλειψη βασικών προϊόντων παρά το γεγονός πως διαθέτει τα μεγαλύτερα στον κόσμο διαπιστωμένα αποθέματα πετρελαίου.

Ποιο είναι όμως το ζητούμενο; Τι ζητάμε σε αυτή τη διαπραγμάτευση στην οποία οι Ευρωπαίοι δεν μας δίνουν; Ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει. Θεωρώ πως η βασική λογική έχει ως εξής: Σας δανείζουμε αλλά θα πρέπει να κάνετε μεταρρυθμίσεις. Τι σημαίνει μεταρρυθμίσεις; Θα κάνετε το δημόσιο τομέα πιο αποτελεσματικό. Θα κάνετε τη χώρα σας πιο παραγωγική. Θα πρέπει η οικονομία σας να παράγει χρήματα ίσα ή περισσότερα από όσα ξοδεύετε. Εμείς τι απαντάμε σε όλα αυτά;

Το χρέος είναι επονείδιστο επομένως καλύτερα να πάμε στη δραχμή και δεν μας νοιάζει τίποτα; Όταν οι μισθοί δε θα είναι Βουλγαρίας αλλά Ινδονησίας θα είμαστε περήφανοι επειδή βάλαμε τις φωνές σε 5 γραφειοκράτες;

Οι Ευρωπαίοι και οι δανειστές, δεν είναι φίλοι μας. Είναι σύμμαχοι σε μία σειρά από διεθνείς διπλωματικές σχέσεις και εξαρτήσεις. Αν είδαν πως δε βγαίνει άκρη για να το πούμε απλά, θα σε αφήσουν να χρεοκοπήσεις και να πεινάσεις. Και τότε όντως θα έρθουν ελληνικά και ξένα «αρπαχτικά» για να πάρουν τα φιλέτα του Δημοσίου (αλλά και ιδιωτικού) τομέα αντί πινακίου φακής. Σήμερα, δε θέλουμε αποκρατικοποιήσεις, δε θέλουμε αξιοκρατία, δε θέλουμε δίκαιους ισομερείς φόρους. Θέλουμε να φταίνε οι άλλοι, να πληρώνουν οι άλλοι και εμείς να μείνουμε με το φιλότιμο και τη φυσική ομορφιά της χερσονήσου στην οποία βρισκόμαστε.

Φυσικά, όποιος ταξιδέψει στο εξωτερικό είτε για σπουδές-δουλειά είτε για αναψυχή θα θαυμάσει τις παροχές της Σουηδίας ή της Δανίας, την μεθοδικότητα της Γερμανίας, την τυπικότητα της Βρετανίας ή άλλων χωρών. 34 χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ακόμα να γίνουμε Ευρωπαίοι. Όχι στην καθημερινότητα και στα έθιμά μας αλλά στο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας και του κράτους. Στην υγιή επιχειρηματικότητα που μόνο αυτή μπορεί να δημιουργήσει πλειάδα θέσεων εργασίας.

Ας αναθεματίσουμε όλοι μαζί τους 12 Θεούς του Ολύμπου οι οποίοι δεν μας έκαναν κράτος και πρέπει τώρα να τριγυρνάμε για δανεικά δεξιά και αριστερά. Το κάνουμε όμως περήφανα, όχι σα την Κύπρο, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία οι οποίες τελείωσαν ή τελειώνουν με το μνημόνιο. Μην ξεχνάμε πως η Πόλη έπεσε το 1453 γιατί ήμασταν πολύ περήφανοι να ζητήσουμε τη βοήθεια των Δυτικών.

Μακάρι να κάνω λάθος σε όλα τα παραπάνω ή να τα βλέπω όλα μονόπλευρα. Αλλά ας μου απαντήσει κάποιος συγκεκριμένα, τι ζητάμε στη διαπραγμάτευση και δεν μας το δίνουν;