Γράφει η Αλεξάνδρα Πολιτάκη / alex-politaki@freemail.gr
«Το Υπουργείο Παιδείας ξεκινά συσσίτια σε 18 σχολεία της Αθήνας». Το άκουσα με μια έκπληξη που με… κεραυνοβόλησε, παρόλο που λίγους μήνες πριν όταν τα κρούσματα ασιτίας πολλαπλασιάζονταν από σχολείο σε σχολείο με τις λιποθυμίες παιδιών, το ίδιο αυτό Υπουργείο, «επίσημοι» φορείς και media, επέμεναν να διαψεύδουν την είδηση, ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να σπείρουν αμφιβολίες για τη σοβαρότητά της. «Ελαφρά γεύματα θα χαρακτηρίζονται», συνέχιζε το ρεπορτάζ και ενώ άκουγα, προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που δημιουργούσε μέσα μου, αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση. Δεν ήταν ο γνωστός θυμός. Δεν ήταν η γνώριμη οργή. Δεν ήταν καν η οικεία πλέον απαξίωση που νιώθω συχνά πυκνά για το πολιτικό σύστημα. Δεν ήταν… Ήταν… ένα απίστευτο άδειασμα. Ένα κενό τεράστιο, άγνωστο, ολοκαίνουριο και γυαλιστερό, έτοιμο να με καταβροχθίσει ξεπήδησε μέσα μου. Δε ξέρω πως μπορούν κάποιοι ακόμα και αυτή τη στιγμή, να μετρούν την ακάθεκτη φτωχοποίησή μας με όρους πολιτικο-οικονομικούς όπως το «συντεταγμένη» ή το «ασύντακτη» και να αποφαίνονται τελικά ότι δεν έχουμε φτωχεύσει. Σκέφτομαι, ότι αυτοί οι «κάποιοι» μπορεί κιόλας να αισθάνονται ενοχλημένοι που δεν καταλαβαίνουμε αυτό που μας λένε κι επιμένουμε στη δική μας ρεαλιστική ανάγνωση της καθημερινότητάς μας. Αισθάνομαι επίσης, ότι θα συνεχίσουν να μας διαβεβαιώνουν πως το σωτήριο PSI θα μας γλυτώσει από «τα χειρότερα», χωρίς ποτέ να μας πούνε ποια είναι αυτά «τα χειρότερα», που ακόμα δεν έχουν έρθει. Τελικά όμως ξέρω, πως η κατακερματισμένη μας πραγματικότητα, η τόσο σκληρή και δύσκολη, δεν μπορεί πλέον να ερμηνεύεται το ίδιο από όλους, γιατί με έναν τρόπο που για κάποιους δε χωράει πια κανένα ψέμα και για κάποιους άλλους καμιά ντροπή, φαίνεται ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Και τώρα πρέπει να πούμε τι σημαίνει αυτό: «Το μέτρο αν κριθεί απαραίτητο θα επεκταθεί και σε άλλα σχολεία».
