Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου
Υπάρχουν σημεία τόσο σημαδεμένα που δεν τ’ αγγίζει ο χρόνος, ο καιρός, οι αλλαγές.
Είναι αυτά τα μέρη που ταυτίστηκαν με εκείνους που τα περπάτησαν και τα κατέκτησαν…
Κι έτσι πια ορίζονται, μονοσήμαντα, από ανθρώπους και μνήμες.
Είναι το εκκλησάκι με το αναμμένο καντηλάκι στη στροφή του δρόμου…
Το δέντρο στη γωνιά του κήπου, λαίμαργα που έτρωγες τους καρπούς… κι ας μην υπάρχει πια… ξεριζωμένο από χρόνια…
Μια άγκυρα που ξέμεινε βυθισμένη κάμποσα μέτρα από την ακτή…
Η ξύλινή σου βάρκα αραγμένη πια κάτω από μια ελιά… ορφανή από καπετάνιο…
Ο χωματόδρομος όπου ακόμα ανασηκώνεται η σκόνη από το καρότσι του παγωτατζή, κάποια παλιά καλοκαίρια…
Η πέτρα η ζεστή… αποτυπώματα από τα πρώτα βήματά σου…
Μια κουρτίνα που ήρεμα σαλεύει από αεράκι απογευματινό… κάλεσμα που ποτέ δεν απαντήθηκε…
Το σημάδι στο αριστερό σου φρύδι… κλάμα παιδικό που αντηχεί στο χρόνο και η ανακούφιση μιας αγκαλιάς αδύνατον πια να αγγιχτεί…
Είναι κι εκείνα τα μέρη που ακόμα δεν έχουν γίνει θύμησες…
Σαν θελήσεις να επιστρέψεις, τους σπόρους μάζεψε…
Στο δρόμο με τις πικροδάφνες όλες σου τις αναμνήσεις έσπειρες…
