Ο νέος γκασταρμπάιτερ

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

Εκείνο το πρωινό της Δευτέρας το αεροδρόμιο είχε πυκνή ομίχλη. Τόσο που δεν έβλεπες τη μύτη σου. Τα μεγάφωνα ανήγγειλαν ήδη την ματαίωση κάποιων πτήσεων. Τα αεροπλάνα ήταν παρατεταγμένα στη σειρά σαν σμήνος πουλιών που πάτησαν όλα μαζί στο έδαφος, επειδή βρήκαν ξαφνικά κάπου τροφή.  Η γιαγιά Χαρίκλεια κρατούσε σφικτά μία σακούλα σούπερ μάρκετ παραγεμισμένη με τάπερ: σουτζουκάκια σμυρνέικα, ιμάμ μπαιλντί και λαχανοντολμάδες. Έτσι. Να έχει το εγγόνι της να τρώει μαγειρεμένο φαγητό από τα χεράκια της τώρα που πάει στα ξένα. Να “πετάει” στο φούρνο μικροκυμάτων όταν γυρίζει κατάκοπος από τη δουλειά το πιάτο με τις γεμιστές μελιτζάνες και να μυρίζει Ελλάδα όλη η Χολτσάπφελ Στράσσε. Ναι, ο Βαγγέλης βρήκε δουλειά στο Μόναχο και φεύγει. Στην αρχή θα είναι βοηθός μηχανοργάνωσης σε πεντάστερο ξενοδοχείο. Αλλά, όλοι έτσι δεν ξεκινάνε; Και δεν είναι μόνο ο Βαγγέλης που μεταναστεύει επειδή “χτύπησε πολλές πόρτες” για δουλειά αλλά καμία… δεν άνοιξε. Συγκεκριμένα, από τις αρχές μόνο του καλοκαιριού υπήρξαν τα ελληνικά βιογραφικά σημειώματα που καταχωρήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Πύλη για την κινητικότητα στην εργασία και η Ελλάδα σχεδόν διπλασιάστηκαν.

“Παιδάκι μου, ρώτα. Θα πετάξει για Μόναχο;” είπε μετά από λίγο η γιαγιά Χαρίκλεια στον Βαγγέλη. Η μαμά του δεν του άφηνε στιγμή το χέρι, η αδελφή του έβγαζε αναμνηστικές φωτογραφίες με μία ψηφιακή μηχανή και ο μπαμπάς του έσερνε τις βαλίτσες με τα ροδάκια. Ο Βαγγέλης άκουγε από τα ακουστικά που είχε στριμώξει μέσα στο αυτί, Thievery Corporation και χτυπούσε το πόδι του ρυθμικά στο δάπεδο. Η νέα γενιά της μετανάστευσης από τη χώρα μας φυσικά και δεν ακούει “το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό “ του Καζαντζίδη. Ίσως επειδή το ψωμί της πατρίδας τελευταία έγινε ακόμη… πιο πικρό. Φαρμάκι.