O κλασσικά περιγραφόμενος λαϊκισμός, είτε στην αριστερίστικης ρητορικής, είτε στην πατριδοκάπηλη, εκδοχή του (είτε στον πρωτοπασοκικό-ανδρεοπαπανδρεϊκό συγκερασμό τους π.χ.) και ο «φωδιστικός» αντι-λαϊκισμός των ελίτ, παρά τις πολιτικές αψιμαχίες και αντιπαραθέσεις των εκπροσώπων τους μοιράζονται δύο κρίσιμα κοινά χαρακτηριστικά: την αντιμετώπιση των πολιτών ως νήπια που χρειάζονται καθοδήγηση, αδιαμεσολάβητη και εν λευκώ εκπροσώπηση, «πολιτικά χαρισματική» ή «τεχνοκρατικής αυθεντίας» διακυβέρνηση και μια βαθειά απαξία ή/και περιφρόνηση για τους θεσμούς (κυρίως όσους σχετίζονται με οποιαδήποτε μορφή δημοκρατικής νομιμοποίησης ή ελέγχου) και τα θεσμικά αντίβαρα της διάκρισης των εξουσιών. Ο πολιτικάντικος λαϊκισμός και ο ελιτίστικος αντιλαϊκισμός είναι υπό μία έννοια δύο όψεις του ίδιου, απεχθανόμενου στην ουσία την δημοκρατικά θεσμισμένη κοινωνία των πολιτών, νομίσματος. Όπως, ίσως δύο όψεις του ιδίου νομίσματος θα μπορούσαν να θεωρηθούν και δύο εκπρόσωποι των δύο αυτών σχολών σκέψης και πολιτικής δράσης: ας πούμε, για παράδειγμα (έτσι…τυχαία)… ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
μέσω NEWS247
