Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου
V Δεν θέλω άλλο παραμύθι. Με κούρασαν… εκείνοι που πιστεύουν ακράδαντα ότι ξέρουν το καλό μου, εκείνοι που επιλέγουν για μένα χωρίς εμένα, εκείνοι που βάφουν τα χέρια τους με αίμα λες και οι ζωές είναι επίπεδα σε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Δεν θέλω άλλο κήρυγμα. Με αηδίασαν… εκείνοι που μιλούν την ξύλινη τους γλώσσα απευθυνόμενοι σε ντουβάρια, εκείνοι που νομίζουν πως οι λέξεις σώζουν από την καταστροφή και τον βούρκο, εκείνοι που βαφτίζουν κάθε μέρα τα πάντα κάπως αλλιώς για να μη δουν την αλήθεια κατάματα. Δεν θέλω άλλη –δήθεν- αισιοδοξία. Με πλήγωσαν… εκείνοι που τη θεωρούν δεδομένη όταν όλα γύρω καταρρέουν, εκείνοι που την χρησιμοποιούν σαν «καραμέλα» αμέσως μετά από τα λάθη τους, εκείνοι που δεν ξέρουν τι θα πει χαμόγελο και αγάπη.
V Θέλω να ξυπνάω το πρωί και να μην πονάει το μυαλό μου, να μην χρειάζεται να κλείνω τα αυτιά μου και τα μάτια μου σε ό,τι όμορφο μου συμβαίνει απλά και μόνο γιατί δεν μπορώ να το ζήσω… υπό συνθήκες πίεσης. Θέλω να μην με ενδιαφέρει η «καταδίκη» των μίζερων επιλογών, αλλά η πραγματική καταδίκη αυτών που παραλίγο να μας φτάσουν στον εμφύλιο εν έτει 2013. Θέλω οι Χειμώνες και τα Καλοκαίρια να μυρίζουν βρεγμένο χώμα και αλμύρα αντίστοιχα.
V Δεν ζήτησα το χρυσάφι του Τσοχατζόπουλου, ούτε την ελαφρότητα του είναι της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Δεν ζήτησα τα δεσμά της Τρόικας, ούτε την Μέρκελ σαν τον χάρο πάνω απ’ το κεφάλι μου. Δεν ζήτησα φακελάκι από κανέναν, ούτε πάρκαρα σε θέση αναπήρου. Ζητάω μόνο να μην μου πασάρουν την «έξυπνη σήτα» αντί για πολιτισμό, να μην νιώθω τυχερή που ακόμη δεν έφτασα στα όρια της φτώχειας, ενώ μου αξίζει μια αξιοπρεπής ζωή. Ζητάω μόνο να μην έχω να θυμάμαι το κατώτατο μισθό να κατρακυλάει κι άλλο κι άλλο κι άλλο, να μην έχω να φοβάμαι τους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται κι άλλο κι άλλο κι άλλο.
V Κι αν μπήκαμε όλοι μαζί σε μια πύρινη ζώνη και συνηθίσαμε την φωτιά, σίγουρα τις στάχτες κανείς μας δεν τις θέλει. Έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης… «τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου… ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα». Το ψωμί μας το στερούν, το κρασί παραείναι ακριβό για τα νέα μας γούστα, την φωτιά μας την φορούν… δεν την φοράμε. Για την γυναίκα δεν ξέρω τι να πω; Μόνο πως έβαλε για τα καλά τα παντελόνια και αλλάζει τους ρόλους σαν τα πουκάμισα για να σταθεί, να προχωρήσει, να λησμονήσει και να επιβιώσει.
V Και για να αποφύγω όλα εκείνα τα κλισέ που ξεκινούν από το… «θα γυρίσει ο τροχός…» και καταλήγουν στο… «πάλι με χρόνια με καιρούς…», θα προτείνω τη λύση του καθρέφτη. Κοιτάζεσαι, χαμογελάς, ανακαλύπτεις λίγη από την χαμένη σου προσωπική αθωότητα -ή έστω ψυχική ομορφιά- και ξανακάνεις το ίδιο μέχρι να φτάσεις στο σημείο να ζεις με τον τρόπο που θέλεις, αγνοώντας τις συνθήκες και παλεύοντας με συνείδηση για τα όνειρα που θες να σου χαριστούν.
