Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος /gkessopoulos@gmail.com
Μετά τις πατάτες απευθείας από τον παραγωγό, δωρεάν στέγαση και φθηνό φαγητό προσπαθούν να εξασφαλίσουν σε άπορους νέους, εθελοντές φοιτητές από τη Θεσσαλονίκη. «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και Συνεργασίας Φοιτητών» ονομάζεται η εθελοντική ομάδα και προσπαθούν να βρουν φοιτητές που θα ήθελαν να συγκατοικήσουν με άλλα άτομα για την εξοικονόμηση των δαπανών.
Παράλληλα, προγραμματίζουν δράσεις για την φθηνότερη σίτιση των απόρων φοιτητών καθώς και χρησιμοποίηση των συσκευών και άλλων πραγμάτων από τα σπίτια που ξενοικιάζονται όταν αποφοιτούν οι φοιτητές, έτσι ώστε να εξοπλίζονται τα νεότερα φοιτητικά σπίτια.
Η κοινωνική οικονομία λαμβάνει, πλέον, διαστάσεις κινηματικές υπό την έννοια ότι αφορά όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού, που είτε διοργανώνουν είτε απολαμβάνουν τα οφέλη.
Όλες αυτές οι πατριωτικού ύφους συμπεριφορές γεννούν και τη μεγάλη απορία: γιατί τώρα και όχι τόσα χρόνια; Γιατί τώρα και όχι μέχρι τώρα φθηνά αγροτικά προϊόντα και γιατί τώρα «υπηρεσίες» οικονομικότερης φοιτητικής διαβίωσης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη, όμως καταδεικνύει και αιτίες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Πάρτε παράδειγμα τους παραγωγούς πατάτας –και άλλων αγροτικών προϊόντων. Μέχρι χθες προτιμούσαν να κρατούν τα προϊόντα τους στις αποθήκες επιδιώκοντας το μέγιστο κέρδος από τους μεσάζοντες, παρά να τα διαθέσουν σε τιμές κόστους παραγωγής. Το έκαναν αυτό μέχρι και στις λαϊκές αγορές όπου υποτίθεται ότι υπάρχουν για να φέρνουν το προϊόν απευθείας από την παραγωγή στην κατανάλωση, άρα φθηνότερο. Έτσι οι λαϊκές συχνά ήταν πιο ακριβές κι από τα σούπερ μάρκετ!
Αλλά και στο πανεπιστήμιο, θα μπορούσε να έχει αναπτυχθεί μια παρόμοια δράση ως φροντίδα για τους άπορους φοιτητές. Αλλά προφανώς η ευημερία δεν επέτρεπε ματιές σε όσους δυσκολεύονταν να τα φέρουν πέρα…
Ο κίνδυνος που ελλοχεύει για τις πιο γνήσιες ίσως πράξεις αντίστασης –και όχι απλώς αντίδρασης- της τελευταίας διετίας, είναι να καπελωθούν από τους γνωστούς αγνώστους και να απαξιωθούν από την επίσημη προπαγάνδα. Προσέξτε μόνο ότι τα μεγάλα ΜΜΕ κάνουν λόγο για «κίνημα της πατάτας» -και δεν εννοούν το πράσινο κίνημα που εδώ και δύο χρόνια κάνει… πατάτες φέρνοντας τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Δεν μιλούν π.χ. για «κίνημα των παραγωγών».
Θυμίζω επίσης τους αγανακτισμένους που έσβησαν καπελωμένοι από δήθεν ανεξάρτητους αριστερούς… εθελοντές. Οι οποίοι μετά την πρώτη μεγάλη πραγματική συγκέντρωση αγανάκτησης έσπευσαν να προσφέρουν wifi, κινητά, σάντουιτς, αντίσκηνα και άλλα αριστερίστικα αξεσουάρ. Μέρα με τη μέρα, το κίνημα των αγανακτισμένων καπελώθηκε και απαξιώθηκε, οι αγανακτισμένοι πήγαν διακοπές και η αγανάκτηση περίπατο.
Κλείνω με μια ευχή, θέλοντας να δείξω καθαρά ότι –φυσικά- δεν είμαι αντίθετος με αυτές τις κινήσεις. Μακάρι η πατάτα να κάνει και την επανάστασή της… Θα είμαστε μαζί της!
