Όσοι θεωρούν ότι η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να πάρει πιο επώδυνα και αντιλαϊκά μέτρα καθώς θα υποστεί βαριά ήττα από τους Ευρωπαίους, ας μην βιάζονται. Τα μέτρα που ακούγονται είναι οι προτάσεις των Ευρωπαίων, τα οποία όμως δεν τα υιοθετεί η κυβέρνηση. Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή.
Μια διαπραγμάτευση είναι -πρέπει να είναι- σαν το μπρα ντε φερ. Όποιος από τους δύο υποχωρήσει, χάνει. Η κόντρα πρέπει να κρατήσει μέχρι τέλους. Θα πει κανείς, ακόμη και με τίμημα ένα grexit; Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε το άγνωστο;
Το θέμα είναι ότι όπως φαίνεται και η ίδια η ευρωζώνη έχει θέμα με το grexit. Κανείς δεν το θέλει. Και ίσως εκεί ποντάρει η κυβέρνηση και τραβά το σκοινί. Είναι ένας άλλος δρόμος, ο δρόμος “όχι στην εξόντωση” σε σχέση με αυτόν της “ήπιας προσαρμογής” που επιχείρησε η προηγούμενη κυβέρνηση.
Κι από την άλλη, όσοι νομίζουν ότι προβάλλοντας… υπερμέτρα θα κάμψουν το λαό για να ψηφίσει υπέρ της παραμονής στο ευρώ, σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα, ας μην ξεχνούν το σχέδιο Ανάν του 2004. Όσο πιο υπερβολικά σκληροί εμφανίζονται, όσο πιο παράλογοι στις απαιτήσεις τους, τόσο πιο πολύ πορώνουν τον κόσμο εναντίον τους.
Το ζήτημα είναι να επικρατήσει η λογική, ένθεν κακείθεν. Χωρίς υφεσιακά μέτρα, χωρίς τελικά σχέδια εξόντωσης.
