ΝΔ: Ιδεολογικό στίγμα και ρεαλιστικές προτάσεις για την Ελλάδα

Δυστυχώς η χώρα μας κατάφερε μέσα σε λίγες μέρες να βρίσκεται ξανά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Παρά τη Συμφωνία παράτασης του προγράμματος (σικ) για 4 μήνες βλέπουμε τις δηλώσεις του σούπερ υπουργού Βαρουφάκη για δημοψηφίσματα με δίλημμα το ευρώ ή δραχμή καθώς επίσης και τα ταμειακά διαθέσιμα των ταμείων να δεσμεύονται από την Κυβέρνηση προκειμένου να καλύψει τις τρέχουσες υποχρεώσεις.

Μακάρι όλα τα παραπάνω να ήταν κινδυνολογία του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ωστόσο πλέον κινδυνολογούν περισσότερο οι Κυβερνητικοί στις μέρες μας παρά η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Η τελευταία, παρά την στάση Σαμαρά και συνεργατών για Εθνική Συνδιάσκεψη αντί Συνεδρίου (το οποίο πιθανό θα οδηγούσε σε καταστατικές διαδικασίες για εκλογή αρχηγού κόμματος) δεν κατανοεί πως η ΝΔ βρίσκεται ούτως ή άλλως σε κατάσταση εσωστρέφειας.

Η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Σαμαρά είναι λογική και αναμενόμενη. Μετά από μία ήττα οφείλεις να παραιτηθείς. Αν πιστεύεις ότι σου αξίζει δεύτερη ευκαιρία μπορείς να θέσεις εκ νέου υποψηφιότητα για την Προεδρία όπως είχε κάνει ο αείμνηστος Μιλτιάδης Έβερτ μετά τις εκλογές του 1996.

Σίγουρα οι εξελίξεις στην Οικονομία τρέχουν και πρέπει η Αξιωματική Αντιπολίτευση να βρίσκεται σε εγρήγορση ωστόσο αυτό δε σημαίνει στασιμότητα μέχρι νεωτέρας. Στασιμότητα μέχρι να δούμε πόσο θα τραβήξει (και αν) η αριστερή παρένθεση. Η γνώση των πολύπλοκων οικονομικών θεμάτων από τον πρώην Πρωθυπουργό είναι πολύ χρήσιμη, ωστόσο αυτή η γνώση δε θα κερδίσει σε ενδεχόμενες εκλογές. Η πολιτική πέραν της ουσίας είναι πλέον επικοινωνία. Μετράει μία εικόνα, μία συμβολική πράξη ή ένα σύνθημα περισσότερο από τις προτάσεις στον μέσο ψηφοφόρο.

Η Νέα Δημοκρατία οφείλει στους Έλληνες πολίτες (όχι μόνο στα μέλη της) να αναδιοργανωθεί. Στελέχη και βουλευτές του κόμματος σχηματίζουν απόψεις για το πολιτικό στίγμα που πρέπει να έχει η παράταξη. Γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από καίριες μεταρρυθμίσεις (όποιος πολίτης ή πολιτικός δε το αντιλαμβάνεται έχει αξιοζήλευτη φαντασία σε σχέση με την πραγματικότητα), σταθερή Ευρωπαϊκή πορεία και Ασφάλεια στο εσωτερικό και το εξωτερικό (με σοβαρή διπλωματία σε βάθος χρόνου) πρέπει να τεθούν προς συζήτηση προτάσεις και πολιτικές σε αυτές τις κατευθύνσεις. Πάνω σε αυτές πρέπει να διαβουλευθούν όλοι όσοι πιστεύουν σε μία μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή και ασφαλή Ελλάδα ακόμη και εάν δεν ανήκουν στην ΝΔ αλλά σε άλλους πολιτικούς χώρους. Οποιοδήποτε σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα εν έτει 2015 πρέπει  να ανοίγει τους ορίζοντές τους και να μη στεγανοποιείται από την κοινωνία.

Όλα τα παραπάνω δεν έχουν να κάνουν αμιγώς με το εσωκομματικό παιχνίδι και τα “δείπνα της επόμενης ημέρας”. Η ΝΔ το οφείλει αυτό στον Ελληνικό λαό ως υπεύθυνη δύναμη η οποία δε φοβάται να πει σκληρές αλήθειες δίνοντας όμως παράλληλα την ελπίδα πως οι αλήθειες αυτές θα οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο. Η παροχολογία, ο λαϊκισμός και η πόλωση είναι χαρακτηριστικά των προηγούμενων δεκαετιών και ουδεμία σχέση έχουν με τη σημερινή πραγματικότητα. Παρόλα αυτά τα ζούμε καθημερινά και αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος του πολιτικού μας συστήματος διότι χάνουμε την ουσία.

Η πολιτική όμως εδώ και αιώνες δεν είναι μόνο ουσία αλλά και επικοινωνία. Μετράει η εικόνα, το μάρκετινγκ (ίσως αδόκιμος όρος αλλά είναι γεγονός). Σε αυτό ακριβώς συμβάλλει η ανανέωση ιδεών αλλά και προσώπων. Το νέο κόντρα στο παλιό ακόμη κι αν είναι λάθος είναι καταδικασμένο να κερδίσει. Για αρχή τις εντυπώσεις και στο τέλος τις εκλογές.

Η ΝΔ πρέπει να κάνει άνοιγμα σε όλες τις μεταρρυθμιστικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις ώστε να τεθούν επί τάπητος όλα τα παραπάνω ζητήματα τα οποία θα αποτελέσουν ουσιαστικά την επόμενη πολιτική ημέρα της χώρας. Αυτό για να συμβεί προφανώς χρειάζεται Συνέδριο στο οποίο θα τεθεί η ιδεολογική πλατφόρμα μίας παράταξης. Θα ήταν ίσως ιδανικό επ’ αυτής της ιδεολογικής πλατφόρμας να “αντιπαρατεθούν” όσοι επιθυμούν την αρχηγία του κόμματος. Προσωπική μου γνώμη σε γενικές γραμμές πως θα πρέπει επόμενος πρόεδρος να είναι νέο σχετικά πρόσωπο το οποίο όμως έχει “γράψει κάποια χιλιόμετρα” στην πολιτική ώστε να συνδυάζεται η ανανέωση και ο δυναμισμός. Όλα αυτά όμως δε θα έχουν αποτέλεσμα αν δεν συγκεκριμενοποιηθεί το ιδεολογικό στίγμα και οι -ρεαλιστικές- προτάσεις για την Ελλάδα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ακόμη κι αν το σενάριο της αριστερής παρένθεσης είναι ρεαλιστικό, ο Βαρουφάκης άλλωστε άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο νέων εκλογών (που θα σηματοδοτήσει πλήρη αποσταθεροποίηση της Οικονομίας), ο Σαμαράς δύσκολα θα κερδίσει τον Τσίπρα. Η σύγκριση ενός νέου προσώπου και κόμματος (άσχετα αν πολιτικά δεν ισχύει το νέο) σε σχέση με τον Πρωθυπουργό που κλήθηκε να πάρει δύσκολες, δυσάρεστες αποφάσεις θα είναι μία άνιση μάχη για τον τελευταίο. Αυτό από μόνο του πρέπει να προβληματίσει. Διότι όποτε κι αν γίνουν εκλογές αυτό που θα μετρήσει περισσότερο είναι το αύριο της Ελλάδας και όχι οι φιλοδοξίες κομμάτων/προσώπων.