Αν διαβάσει κανείς την επιστολή που έστειλε στα ΜΜΕ ο Μίκης Θεοδωράκης σχετικά με το θέμα την ερμηνείας του “Άξιον Εστί” από το Σάκη Ρουβά, χρειάζεται απλώς να υποκλιθεί στον κορυφαίο καλλιτέχνη για το μεστό και ουσιαστικό λόγο του, που χωρίς ωραιοποιήσεις καταθέτει αλήθειες.
Δεν είναι δυνατόν να απαγορεύεις σε κάποιον να τραγουδήσει το “Άξιον Εστί” βάζοντάς του μια ταμπέλα τύπου “υποκουλτούρα”. Διαφωνούμε με τέτοιους είδους αποκλεισμούς, οι οποίοι υποκρύπτουν χειραγώγηση. Το έχουμε δει και πέρσι, με την απονομή από τους κριτικούς του θεατρικού βραβείου “Κάρολος Κουν” στο Ρουβά για την ερμηνεία του στην τραγωδία «Βάκχαι» που σκηνοθέτησε ο Τ. Λιγνάδης.
Είναι άλλο η ερμηνεία και άλλο το βραβείο. Εάν το βραβείο απαιτεί ειδικά προσόντα και μια πορεία στο χώρο, οι κριτικοί οφείλουν να το λαμβάνουν υπόψη και να μην τυφλώνονται από την τηλεοπτική λάμψη του οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Το δικαίωμα όμως του καθενός να συμμετάσχει σε μια θεατρική παραγωγή, δεν μπορεί κάποιος να το στερήσει. Ας υποβαθμίσουν ο κόσμος και οι κριτικοί την παράσταση και το σκηνοθέτη για την επιλογή του.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Ποιος θα απαγορεύσει στον Ρουβά να ερμηνεύσει Μίκη; Και γιατί άραγε; Αν παραχθεί σκουπίδι ή όχι, θα το κρίνει ο κόσμος και ο χρόνος. Και οι κριτικοί, αν θέλετε. Αλλά μετά την ερμηνεία, όχι προκαταβολικά. Εκτός αν θέλουμε αστυνομία εκεί όπου νομίζουμε ότι “μας βολεύει”. Ας μην ξεχνάμε, ότι τα τραγούδια του Μίκη ξαναζωντάνεψαν με κείνη τη δισκογραφική παραγωγή του 2004, μέσα από σύγχρονες εκτελέσεις και με φωνές σύγχρονων Ελλήνων ερμηνευτών (Ρέμος, Πάριος, Κατσιμιχαίοι, Μπάσης κ.ά.).
