Γράφει η Ξανθούλα Μπούσιου
Μπορεί να μην γεννήθηκα αισιόδοξη όπως η κ. Μπακογιάννη, έχω όμως ένα άλλο χαρακτηριστικό: απομονώνεται αραιά και που στο μυαλό μου μια πληροφορία, η οποία συνδυάζεται με μια άλλη πληροφορία που συνειρμικά με οδηγεί σε μια μικρή αίσθηση και αυτό με τη σειρά του ξυπνά αναμνήσεις γνώσεων και μια φορά στα χίλια χρόνια όλη αυτή η διαδικασία μπορεί και να καταλήξει σε ιδέα. Αραιά και που.
Μου ήρθε, ας πούμε αυτές τις ημέρες ότι το πρώτο μισό κάθε σχεδόν αιώνα που θυμάμαι έφερε και μια μεγάλη εξέλιξη στην ιστορία της Ευρώπης, θρησκευτική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική. Κάθε τι που γεννιέται, ωριμάζει και ξεσπά εκεί κάπου: ο Λουθηρανισμός (άρα και η προτεσταντική επανάσταση) στις αρχές του 16ου που έστρωσε δρόμο για τον Τριακονταετή Πόλεμο στις αρχές του 17ου που με τη σειρά του οδήγησε στην δημιουργία των ανεξάρτητων, ισότιμων και ισχυρών κρατών, η Βιομηχανική Επανάσταση, η συγκρότηση των συνδικάτων στις βιομηχανικές χώρες την ίδια περίοδο και τα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης στις αρχές του 19ου και τι να σου λέω για τον 20ο .
Σε μια περίοδο αρχών του 21ου αιώνα, γιατί να μην κοιτάμε τις αλλαγές που έρχονται; Ήδη δυο κράτη όπως το δικό μας και η Ιταλία αναζητούν σοβαρές κυβερνήσεις σε πρόσωπα έξω από το αυτιστικό πολιτικό τους σύστημα, αναγνωρίζοντας έτσι τον θάνατο(;) της πολιτικής όπως την ξέρουμε. Απλή ανάγκη ή κοινωνική ωρίμανση; Και στις δυο περιπτώσεις διαφημίζεται πολύ ο δεσμός των καινούργιων προσώπων με θεσμούς και πρόσωπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανάγκη να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα με τους δανειστές μας ή οιωνός σοβαρότερης ενασχόλησης με τα του Ευρωπαϊκού Οίκου μας τώρα που η κρίση χτυπά κόκκινα; Και επειδή δεν είμαστε οι μόνοι λαοί που δυσπιστούν τόσο για την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία της εγχώριας πολιτικής τους τάξης όσο και για την Ευρωπαϊκή προοπτική, υπάρχει πιθανότητα αυτή να είναι μόνο η αρχή.
Σε μια Ευρώπη όπου η οικονομολαγνεία φτάνει τα όρια της θρησκευτικής σέχτας, η Ιστορία δουλεύει με μυστήριους τρόπους και κάνει τους κύκλους της ανενόχλητη. Είναι σίγουρο ότι η αλλαγή έρχεται και είναι εξίσου σίγουρο ότι οι επώδυνες διαδικασίες ξεσκεπάζουν, ωριμάζουν, εκπαιδεύουν και αναγεννούν. Τόσο τα συστήματα όσο και τους λαούς. Το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε να το δούμε στην πράξη.
