Η Λαμπράκη της Τούμπας

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com

Η Λαμπράκη (Γρηγόρη, όχι Μαρίνας) είναι η ραχοκοκαλιά της Άνω Τούμπας. Η διαδρομή του “14”. Εκεί το Λοιμωδών, εκεί η γέφυρα του Λιόλιου, εκεί το γήπεδο του ΠΑΟΚ, εκεί τα Goody’s, εκεί το «Εικόνα Ήχος», εκεί η Περραιβού, εκεί τα Κωνσταντινουπολίτικα. Όλα αυτά εκεί κι ας απέχουν μεταξύ τους ακόμη και μερικά χιλιόμετρα.

Πριν από δυο τρία χρόνια υπήρχαν ελάχιστα μαγαζιά, συγκεντρωμένα κυρίως στην πρώτη έξοδο του Περιφερειακού (η περίφημη οδός Διαγόρα, από εκεί που προσεγγίζουν το «ναό» οι ΠΑΟΚτσήδες από τη «Δυτική Όχθη» της Σαλονίκης), πενήντα μέτρα πάνω –πενήντα μέτρα κάτω, αλλά και πάνω, εκεί που ο δρόμος έχει και παρτέρι στη μέση, όπου αναπτύχθηκε ένα μικρό «εμπορικό κέντρο» (τράπεζες, μεγάλα καταστήματα ηλεκτρικών και αθλητικών) από τότε που ξεκίνησε το «Εικόνα Ήχος», πριν πολλά χρόνια.

Τώρα πια, μετά την Αγία Βαρβάρα ξεκινά η αγορά και «κλείνει» στη δεύτερη έξοδο του Περιφερειακού, πριν μπεις στα Κωνσταντινουπολίτικα. Αγορά χωρίς ταυτότητα, αλλά με ζωή. Αγορά που ξεκινά με πρωινή κίνηση, πέφτει το μεσημέρι και ξαναρχίζει το απόγευμα. Με καφέ, πολλά καφέ και γυράδικα. Που συμμετέχουν όλα σε ένα ασπρόμαυρο φεστιβάλ πριν από κάθε ματς του ΠΑΟΚ, καθώς από το γήπεδο μέχρι το ρέμα της Μαλακοπής εκατοντάδες ή και χιλιάδες οπαδοί τα πίνουν και τα τρώνε σε ποδοσφαιρικά πηγαδάκια (τα «βρώμικα» πάντα είναι απόλαυση).

Έχει απ’ όλα. Μαγαζιά γειτονιάς και είδη πρώτης ανάγκης, φαγάδικα, καφέ μπαρ, ανθοπωλεία, ηλεκτρικά είδη-όλες οι αλυσίδες, παιδικά ρούχα, «νεωτερισμούς» με class συνολάκια, σούπερ μάρκετ, μέχρι και κοσμηματοπωλεία! Το τελευταίο χρόνο έχουν ανοίξει και δύο πανέμορφα καφέ ζαχαροπλαστεία, ξέρεις, από εκείνα που λατρεύουν οι κάποιας ηλικίας, στη γειτονιά της Αγίας Βαρβάρας –ένα καφεδάκι μετά την εκκλησία το πίνω, άνετα!

Δεν το ‘χω ψάξει επισταμένως, αλλά η εικόνα αυτής της αγοράς από την αγορά του κέντρου της Θεσσαλονίκης είναι διαφορετική. Δεν έχει συμβεί σε όλες τις συνοικιακές αγορές αυτό, όπως μαθαίνω, αλλά στη Λαμπράκη ισχύει. Τα λουκέτα εδώ δεν είναι πολλά και δεν είναι εμφανή. Αντιθέτως, ανοίγουν νέα μαγαζιά, όχι μόνο καφέ, έμποροι που κυνηγούν την τύχη τους στα πέριξ -και καλά κάνουν- χωρίς εξοντωτικά ενοίκια και αέρηδες κοπανιστούς. Ελντοράντο δεν είναι αλλά σίγουρα οι ζημίες είναι λιγότερες. Άσε που πρέπει να έχει αυξηθεί και η πελατεία, αφού όλο και περισσότερος κόσμος προτιμά να ψωνίζει από τη γειτονιά-που να κατεβαίνει κάτω τώρα;

Θετική ματιά: Είναι ίσως ένα από τα καλά της κρίσης το ξαναζωντάνεμα των συνοικιακών αγορών. Αποκέντρωση στην πράξη, που λέμε… Why not?