Γράφει ο Πέτρος Λεμονίδης / petroslemonidis@yahoo.gr
Το τελευταίο διάστημα νιώθουμε όλοι σαν να ζούμε στη ζώνη του λυκόφωτος ή τη φωλιά του κούκου. Σε κάτι τρελό τέλος πάντων για τα σύγχρονα ανθρώπινα δεδομένα, που έχει μέσα του κάτι από ζώο ή πτηνό. Νομίζω πως μάλλον έχουμε δίκιο, αν αναλογιστούμε πως η πιο αντιπροσωπευτική λέξη, για να περιγράψουμε την κοινωνία, είναι αυτή της ζούγκλας. Ο αταβισμός γαρ εγγύς! Ο συνδυασμός δε με το πόσο εξαπατημένοι αισθανόμαστε, μου δίνει μια αφορμή πρώτης τάξης να σας γράψω την ιστορία, όπου ο κούκος είναι πρωταγωνιστής σε μια διαδικασία εξαπάτησης. Όχι, δεν αναφέρομαι στην ταινία με τον Τζακ Νίκολσον.
Ο κούκος –το πτηνό- είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση ελευθερίας (μην κοιτάτε που εμείς τον έχουμε κλείσει, και καλά, σε ένα ξύλινο ρολόι σαλονιού για να μας λέει την ώρα). Όταν λοιπόν γεννήσει τα αυγά του, δεν τα κρατά για να τα εκκολάψει, αλλά τα εναποθέτει σε φωλιές άλλων πουλιών, τα οποία δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά των αυγών και θεωρούν πως πρόκειται για δικά τους. Για το λόγο αυτό τα εκκολάπτουν και, ακόμη και όταν γεννηθούν τα μικρά, οι μάνες συνεχίζουν να τα θεωρούν δικά τους. Βλέπετε το δέσιμο της μητέρας με τα μικρά προκαλείται ακαριαία.
Οι κούκοι νεοσσοί όμως αρχίζουν να πετούν από τη φωλιά τους άλλους νεοσσούς – και ενίοτε αφανίζουν όλα τα υπόλοιπα μικρά, γιατί δε θέλουν να μοιράζονται το φαγητό που φέρνουν οι γονείς. Εξαιτίας αυτού μεγαλώνουν γρηγορότερα. Το ακόμη πιο σημαντικό είναι πως ο ενηλικιωμένος πλέον κούκος δε διστάζει να εκδιώξει από τη φωλιά ακόμη και τους θετούς του γονείς, που τον ανέθρεψαν. Το καταφέρνει μιας και είναι πιο μεγαλόσωμο είδος από αυτούς. Μια ακόμη απόδειξη του πόσο εγωιστικά, αχάριστα και μοναχικά είναι σαν πουλιά. Δεν είναι τυχαία η φράση «θα μείνεις μόνος σαν τον κούκο».
Θα μου πείτε τώρα πως το παράκανα με το National Geographic και έχει καταντήσει το άρθρο γραπτό ντοκυμαντέρ. Δεκτό. Αλλά ας σκεφτούμε λίγο καλύτερα τις αναγωγές στο ανθρώπινο είδος. Δεν νομίζω πως είναι μόνο στη φύση των κούκων να ζούνε παρασιτικά. Οι περισσότεροι θα βρούμε ανάλογα παραδείγματα στους κύκλους μας με μεγάλη ευκολία.
Ενίοτε καταλαβαίνουμε την εξαπάτηση, όταν είναι πλέον πολύ αργά. Κάποιοι έχουμε τα χαρακτηριστικά των θετών γονιών και κάποιοι τα χαρακτηριστικά των κούκων. Ίσως δε, οι ίδιοι άνθρωποι σε διαφορετικές περιπτώσεις να βιώσουν και τους δυο ρόλους.
Όσο ασήμαντη, ή ίσως και κουραστική, και αν σας φάνηκε αυτή η παράθεση, η αλήθεια είναι πως η παρατήρηση μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να προχωρήσουμε. Ανάλογα παραδείγματα από τη φύση χρησιμοποιούν ακόμη και καθηγητές, για να αναγάγουν και να βασίσουν μια θεωρία ή μάνατζερς, για να καθορίσουν στρατηγικές (εκεί την τιμητική τους έχουν τα μυρμήγκια, όσο περίεργο και αν σας ακούγεται. Ψάξτε το και θα με θυμηθείτε).
Τα μοτίβα όλων των έμβιων όντων είναι απλά και επαναλαμβανόμενα. Αυτό το καταλάβαιναν πολύ έντονα οι άνθρωποι της υπαίθρου που είχαν καθημερινή επαφή με ζώα. Οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν καταδεχόμαστε να αποδεχτούμε πως όντως τα πράγματα μπορεί να είναι απλά και από άκρατο εγωισμό τα κάνουμε όλα πολυσύνθετα. Υφέρποντα συμπλέγματα ανωτερότητας καραδοκούν άλλωστε σε κάθε γωνία. Αρέσκονται ιδιαίτερα σε μέρη που περισσεύει το χρήμα, η δόξα, η εξουσία και η κοινωνική καταξίωση.
Δεν έχει νόημα να το συνεχίσω για πολύ ακόμη. Νομίζω πως έγινα κατανοητός. Θα ήθελα απλά να παρατηρήσω πως οι κούκοι, παρόλο που εξαπατούν, συνεχίζουν να επιβιώνουν. Σκεφθείτε λοιπόν καλύτερα την επόμενη φορά που κάποιος –ωσάν άλλος κούκος- θα σας εξαπατήσει και θα σας δημιουργήσει την έντονη διάθεση να τον «αφανίσετε» και να μην ξαναπέσετε θύμα. Μη γελιέστε αγαπητοί μου, η εξαπάτηση είναι πάντα στο παιχνίδι κατ’ επιταγή της ίδιας της φύσης. Ας το αποδεχτούμε και ας κάνουμε ένα get over it. Life is…Life!
