Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Το κουβάρι της προσπάθειας διάσωσης της χώρας ξετυλίγεται αργά αλλά σταθερά. Συνιστά πλέον μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία που θεμελιώνεται σε έναν αιτιατό ντετερμινισμό. Αυτό που μένει πλέον είναι να αποκωδικοποιηθούν τα κίνητρα των εμπλεκομένων και το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί.
Τη στιγμή που το γερμανικό μπλοκ εντός της Ένωσης υπονομεύει συστηματικά και απροκάλυπτα την όποια αμυδρή ελπίδα διάσωσης της χώρας μεταβάλλοντας την ΕΕ σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν παίγνια μηδενικού αθροίσματος εκπρόσωποι του ΔΝΤ αποκαλύπτουν την αλήθεια. Το πρόγραμμα διάσωσης ήταν ευθύς εξ αρχής καταδικασμένο, αφού η ένταση των μέτρων σε συνδυασμό με τις παρενέργειες που θα επέφερε θα προκαλούσε οικονομική ασφυξία στη χώρα. Είναι η δικαίωση όσων αντιτάχθηκαν σε μία ισοπεδωτική πολιτική, η εφαρμογή της οποίας θα προκαλούσε έναν αυτοτροφοδοτούμενο υφεσιακό κύκλο με μηδενικές δαπάνες και ζήτηση.
Ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης ανέδειξε με σαφήνεια τη διάσταση απόψεων ανάμεσα στην ΕΕ και το Ταμείο. Επεσήμανε ότι στο ΔΝΤ γνώριζαν «από την αρχή πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί». Η άποψη αυτή δικαιώνει όσους υποστήριξαν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως ένα ινδικό χοιρίδιο, ένα αναλώσιμο πειραματόζωο, άποψη την οποία προέβαλλε ακόμα και ο Γ. Παπανδρέου ο ηγέτης που οδήγησε τη χώρα και το λαό της στο πειραματικό εργαστήρι του νέο-φιλελευθερισμού. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ως πρωθυπουργός προσπάθησε να μας πείσει ότι το παράλογο αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο από την κρίση και ότι η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας συνιστούσε μία ήσσονος σημασίας παρενέργεια στην προσπάθεια διάσωσης της.
Ο Π. Ρουμελιώτης επισημαίνει το δογματισμό της Τρόικα η οποία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις αδυναμίες του προγράμματος προσαρμογής αλλά και τον ανορθολογισμό των μαζικών περικοπών στις δαπάνες και στα μισθολόγια που εκμηδένισαν την εσωτερική ζήτηση. Οι πολιτικές αυτές ως θεμελιώδεις επιλογές του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογή διόγκωσαν την έλλειψη ρευστότητας στη χώρα.
Οι παραπάνω επισημάνσεις καταδεικνύουν ότι η Τρόικα λειτουργεί ως σήμερα με έναν απόλυτα ανορθολογικό τρόπο ακολουθώντας μία πολιτική η οποία μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους. Είτε επιβάλλει απλά μία πολιτική τιμωρίας του ελληνικού λαού που υπαγορεύεται από το νέο-συντηρητικό γερμανικό μπλοκ είτε εσκεμμένα την οδηγεί σε ένα πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο προκειμένου να εξαναγκάσει τη χώρα να ζητήσει η ίδια την έξοδο της από την ευρωζώνη.
