Η ανατομία ενός εγκλήματος

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής- Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου  Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr

Ένας απλός άνθρωπος μπορεί να περιγράψει με λιτά, απέριττα λόγια το έγκλημα που συνετελέσθη σε βάρος της χώρας μας, τη σημερινή πολιτική και θεσμική πραγματικότητα της ΕΕ και το ρόλο της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Αυτό συνέβη με έναν οδηγό ταξί ο οποίος πριν μερικές μέρες με ρώτησε τι δουλειά κάνω. Όταν του ανέφερα ότι διδάσκω μαθήματα για την ΕΕ μου απάντησε χωρίς ενδοιασμό: «Είσαι εγκληματολόγος δηλαδή».

Ήταν η πιο εμπεριστατωμένη, περιεκτική και ακριβής περιγραφή της πολιτικής των εταίρων μας έναντι της Ελλάδας, αφού περιγράφει το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα που διεπράχθη στη μετα-πολεμική ιστορία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι η υλοποίηση ενός σχεδίου οικονομικής γενοκτονίας σε βάρος ενός λαού που εξαπατήθηκε, παραπλανήθηκε συλλήβδην, εκπορνεύτηκε από την πολιτική του ηγεσία και σήμερα βρίσκεται ανυπεράσπιστος, αιωρούμενος στον ευρωπαϊκό Καιάδα.

Οι ομολογίες αποτυχίας ακολουθούν η μία την άλλη, ενώ οι μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες της πορείας προς το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο αποκαλύπτουν το μέγεθος της απάτης σε βάρος ενός αποπροσανατολισμένου και παραπληροφορημένου λαού. Σταδιακά οι «περιθωριακές», «ελληνο-κεντρικές» απόψεις όσων σταθήκαμε απέναντι στην ισοπεδωτική πολιτική του μνημονίου δικαιώνονται, ενώ όσοι έσπευσαν να στηρίξουν πολιτικές που βαλκανοποιούσαν την κοινωνία χωρίς προοπτική εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Τα γραπτά μένουν και αποτελούν την παρακαταθήκη όλων μας στις επερχόμενες γενιές. Με βάση αυτά θα μας αξιολογήσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Την ώρα της σύγκρουσης οι λίγοι επιλέξαμε να σταθούμε δίπλα στην κοινωνία χωρίς να την εξαγνίσουμε από τις αμαρτίες της, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι υπαίτιοι της τραγωδίας είναι οι κεντρικοί φορείς πολιτικής κοινωνικοποίησης, τα κόμματα, αυτά που κατά την τελευταία δεκαετία αποκόμισαν900 εκ. ευρώ προκειμένου να καταστήσουν τη διαπλοκή εγγενές χαρακτηριστικό της μετα-πολιτευτικής Ελλάδας.

Υπουργοί αναγνωρίζουν τα λάθη των επιλογών τους, συνομολογούν την αποτυχία τους να διαπραγματευτούν αυτό που επανηλλειμένα πολλοί είχαμε προσδιορίσει ως βιώσιμη λιτότητα και αναγνωρίζουν ότι δεν γνώριζαν τι υπέγραφαν. Ο Μ. Χρυσοχοϊδης ομολογεί ότι η χώρα έπρεπε να είχε δανειστεί χρήματα έγκαιρα αμέσως μετά την ανάδειξη της νέας κυβέρνησης στα τέλη του 2009 και υποστηρίζει ότι «έπρεπε να είχαμε αποφύγει το Μνημόνιο», φωτογραφίζοντας με σαφήνεια τον πρωτεργάτη του εγκλήματος κατά του ελληνικού λαού. Είναι ο ηγέτης που τον Μάρτιο του 2009 δήλωνε ότι «η ανασφάλεια γίνεται θηλιά στον λαιμό τού κάθε Έλληνα και της κάθε Ελληνίδας…Δεν υπάρχει κράτος. Έχουμε ανομία. Θρηνούμε νεκρούς, μέρα μεσημέρι…Οι ληστείες έγιναν ρουτίνα. Τα όπλα και οι πυροβολισμοί, συχνό φαινόμενο. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να ζητάει θυσίες από τον συνταξιούχο των 600 ευρώ και από τον μισθωτό των 1.500 ευρώ».

Καθώς οι μάσκες πέφτουν και πλησιάζουμε στην κορύφωση του ελληνικού δράματος ο τέως διευθυντής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν ομολογεί ότι οι επιλογές των εταίρων μας συνιστούν μία πολιτική τιμωρίας του ελληνικού λαού. Αυτό περιγράφει έναν μετα-νεωτερικό ευρω-κανιβαλισμό, αυτόν που κατέστησε τους Έλληνες έθνος ανάδελφο. Κατά τον Ν. Σ. Καν «οι Έλληνες έπρεπε να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους», κυνική ομολογία που εκθέτει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες.

Η θεσμική και εξωθεσμική επιβολή κανόνων που μετατρέπουν την Ελλάδα στον Τέταρτο Κόσμο της Ευρώπης συνιστά ένα έγκλημα για το οποίο πολλοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν. Είναι αυτοί που στέρησαν από την κοινωνία το δικαίωμα επιλογής της ηγεσίας της, αποτρέποντας με κάθε τρόπο τη διενέργεια εκλογών. Ο «εξ-ευρωπαϊσμός» της χώρας μας περιλαμβάνει την εξάλειψη του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού πλουραλισμού. Το γερμανικό Spiegel ανακάλυψε το χειμώνα του 2008 ότι τα δραματικά γεγονότα στη χώρα συνιστούσαν «μία βαθειά κρίση της δημοκρατίας», ενώ σήμερα κωφεύει στην πρωτοφανή συνταγματική εκτροπή που μεταβάλλει τη χώρα σε μπανανία. Ένα είναι σαφές: Μόνο οι ίδιοι μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη δημοκρατία μέσα από τις προβλεπόμενες συνταγματικές διαδικασίες και να επαναπροσδιορίζουμε τους στόχους μας ως συλλογικότητα.