Η Αλίκη στη χώρα της κρίσης

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη

– Γάτε! Μπορείς να μου πεις ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσω για να φύγω από δω; – Αυτό εξαρτάται κυρίως από το πού θέλεις να πας, είπε ο Γάτος. – Δε με νοιάζει πολύ πού, είπε η Αλίκη. – Τότε δεν έχει σημασία ποιο δρόμο θα πάρεις, είπε ο Γάτος. – Αρκεί να φτάσω κάπου, συμπλήρωσε σαν επεξήγηση η Αλίκη. – Τότε οπωσδήποτε θα φτάσεις, είπε ο Γάτος, αρκεί να είναι μακρύς ο δρόμος σου. – Πολύ ωραίο γιατρέ! Από πού είναι το κείμενο; – Από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», είπε ο ψυχαναλυτής και ακούμπησε τα γυαλιά της μυωπίας του πάνω στο μάρμαρο του γραφείου.

Η πελάτισσα που άκουγε τη διήγηση από τα χείλη του ειδικού σα μικρό κορίτσι πριν πέσει για ύπνο, έψαχνε κι αυτή ένα δρόμο. Αυτόν που επιτέλους θα την οδηγούσε στη ψυχική της ηρεμία. Για να ξεπεράσει το σοκ και την μόνιμη αγχώδη κατάσταση της. Σοκ διότι μόλις έχασε τη δουλειά της.  Δεκατρία χρόνια δεν είναι και λίγα. Νούμερο γρουσούζικο.  Όμως υπήρχαν κι άλλοι συνάδελφοι της που απολύθηκαν μαζί της. Με πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια στην πλάτη. Το σενάριο γνωστό. Από τη μια οι στρόφιγγες χρηματοδότησης από τις τράπεζες κλείσανε προς την Ανώνυμη Εταιρεία στρωμάτων με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, από την άλλη η ζήτηση για τα προιόντα της είναι σε πλήρη συστολή. Κι εδώ που τα λέμε ποιος θα αγοράσει καινούργιο στρώμα όταν δεν “έχει που την κεφαλή κλίνει”; Όταν είχε προσληφθεί από την εταιρεία ήταν ακόμη ανύπαντρη. Σήμερα έχει ένα διαζύγιο, δύο παιδιά, ένα μαύρο τζιπ και πολλές δόσεις στεγαστικού δανείου για μία μεζονέτα που βλέπει θάλασσα. Μέσα στην τσάντα της από δέρμα κροκόδειλου έχει και ψυχοφάρμακα.  Επειδή … θάλασσα γίνανε όλα.

Δύο φορές τη βδομάδα κλείνει τα μάτια, ξαπλώνει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή της.  Τη βοηθάει πολύ, λέει, αυτό. Είναι σα να έχει πέσει σε ένα βαθύ πηγάδι κι αυτός της πετάει ένα σκοινί για να σωθεί. Ή σα να χάαθηκε μέσα στο πυκνό δάσος και να ψάχνει το ξέφωτο. Ως μία άλλη “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”.  Ή μάλλον στη χώρα της κρίσης.