Τα σύγχρονα ευρωπαϊκά θεσμικά κόμματα δεν είναι ούτε κινήματα, ούτε οργανώσεις ακτιβιστών, ούτε think tank επεξεργασίας πολιτικών θέσεων, ούτε όμως και τα πολιτικά γραφεία της εκάστοτε ηγεσίας τους και κάποιων προβεβλημένων στελεχών. Η ιστορία τους τούς έχει κληροδοτήσει θεσμική μνήμη, παράδοση και ταυτότητα. Η διατήρηση της ενότητας και της συνοχής τους, η ισορροπία ανάμεσα στην ταυτότητα και στην προσαρμογή, μέσα στις αναπόφευκτες εναλλαγές της Δημοκρατίας, τα έχει μάθει να είναι μηχανισμοί διαλόγου με την κοινωνία που προσδοκούν να εκπροσωπούν. Η πολιτική τους παράδοση και η ιδεολογία τους στηρίζουν την εξέλιξή τους, δεν την περιορίζουν. Οριοθετούν και νοηματοδοτούν την εσωτερική τους δυναμική, δεν την μετατρέπουν σε στατικότητα. Έτσι είναι που στις σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες είναι θεσμοί αυτά τα ίδια, αλλά και σημεία πολιτικής αναφοράς.
Η Νέα Δημοκρατία έχει παίξει καθοριστικό ρόλο για την θεμελίωση και της ευρωπαϊκής μοίρας της χώρας, αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας μας. Η ιστορία της, η ταυτότητά της και η παράδοσή της, που διατηρήθηκαν συνεκτικές πέρα και πάνω από πρόσωπα, ήταν που της έδωσαν μέχρι τώρα την αντοχή να σταθεί μέσα από την μεγαλύτερη πολιτική κρίση της Δημοκρατίας μας, μια κρίση που αναδιέταξε όλο το πολιτικό φάσμα σε νέα δεδομένα. Μια κρίση που είναι ταυτόχρονα πρόκληση και ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό θεσμικό κόμμα. Με πολιτικές αναφορές, οι οποίες να εκφράζουν όχι μόνο τα αιτήματα αυτών των πολιτών που οφείλει να εκπροσωπεί σε μια Ελλάδα σε κρίση, αλλά και τις προσδοκίες τους για μια σύγχρονη, ανοικτή, θεσμική ευρωπαϊκή πολιτεία. Οι εκλογές έδειξαν ότι πρέπει έστω και τώρα να διαβάσει σωστά αυτά τα αιτήματα και αυτές τις προσδοκίες, αλλά και να βρει την τόλμη να δώσει νέες απαντήσεις. Απέναντι στην επέλαση του λαϊκισμού, η Ελλάδα χρειάζεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή παράταξη μετριοπάθειας και σοβαρότητας, που να ενώνει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις και όχι να τις αποκλείει και να τις απωθεί.
Δεν θα το πετύχει αυτό αν δεν ανοιχτεί με ειλικρίνεια σε αυτή την κοινωνία της μετριοπάθειας και της σοβαρότητας, αν δεν την προσκαλέσει να ενεργοποιηθεί πολιτικά, αντί να θεωρεί εξασφαλισμένη την απρόθυμη συγκατάβασή της. Όχι για πρόσωπα, κομματικές σημαίες και παλιές ρητορικές, αλλά για τα ουσιαστικά πολιτικά αιτήματα αυτού του μεγάλου αλλά ήρεμου πλήθους πολιτών, που ακόμα και μέσα από αυτήν την κρίση, έχουν την ψυχραιμία να μην αποζητούν το μέλλον τους στον λαϊκισμό.
