Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Πριν από λίγες μέρες αισθάνθηκα υποχρεωμένος να υπερασπιστώ το θεσμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την ασέβεια στην Ελληνική Δημοκρατία όσων από την ΕΕ επισκέφτηκαν τη χώρα και αρνήθηκαν να δουν τον κ. Τσίπρα.
Σήμερα θα πρέπει να υπενθυμίσω στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τα αυτονόητα, αφού φιλοδοξεί να ηγηθεί του ελληνικού Δήμου. Η μορφή της παγκόσμιας οργανωτικής δομής είναι διαμορφωμένη με βάση τα κράτη τα οποία στοχεύουν στην επιβίωσή τους σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η υποχρέωση μίας ηγεσίας είναι να λειτουργεί με όρους εθνικούς και γνώμονα την ετερότητα που χαρακτηρίζει το διεθνές γίγνεσθαι. Τα εθνικά συμφέροντα δεν αποτελούν ένα κονστρουκτιβιστικό δημιούργημα αλλά μία οργανωτική και εννοιολογική πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Αν το πράξει καθίσταται απειλή για την πατρίδα του, για την συλλογικότητα που εκφράζει και εκπροσωπεί.
Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής και η διαμόρφωση εναλλακτικών επιλογών με όρους ιδεολογίας αποτελεί πρωτεύουσα απειλή για την επιβίωση ενός έθνους. Την έννοια αυτή απορρίπτουν υπερβατικά πολλοί στην αξιωματική αντιπολίτευση και καταθέτουν προτάσεις και απόψεις με άξονα την ιδεολογία. Οι πρόσφατες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την ΠΓΔΜ και η χρήση του όρου «Μακεδονία» προκαλούν εύλογα ερωτήματα όσον αφορά τις επιλογές τους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Αρνούνται προφανώς της ύπαρξη του εθνικού συμφέροντος ως εξωτερίκευση του δημόσιου συμφέροντος ενός Δήμου. Αρνούνται την πραγματικότητα του κρατο-κεντρικού χαρακτήρα του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος και δείχνουν διατεθειμένοι να αποποιηθούν της υποχρέωσης τους να προασπιστούν την επιβίωση της χώρας και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που την διαφοροποιούν στο ετερογενές διεθνές γίγνεσθαι. Στην περίπτωση των Σκοπίων προφανώς αρνούνται τον αλυτρωτισμό των γειτόνων μας και το αίτημά τους για «απελευθέρωση» της Ελληνικής Μακεδονίας, κάτι που διδάσκεται στα σχολεία τους και προπαγανδίζεται από τη διασπορά στο εξωτερικό.
Οι επιλογές αυτές γίνονται με όρους ιδεολογίας τη στιγμή που τα κράτη ως οι βασικές μονάδες του παγκόσμιου συστήματος δεν λειτουργούν ως απλοί φορείς πολιτικής ή ιδεολογικής κοινωνικοποίησης αλλά ως εκφραστές επιλογών που εκφράζουν το κοινό καλό ενός έθνους. Η υπερβατική νιρβάνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης την καθιστά αναξιόπιστο εκφραστή του εθνικού συμφέροντος, αφού ιδεολογικά αυτό δεν εμπίπτει στην εννοιολογική φαρέτρα των όπλων που θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να προασπιστεί τη συλλογικότητα. Η θέση της ηγεσίας μίας χώρας δεν αποτελεί ευκαιρία ιδεολογικού ακτιβισμού και υπερβατικών πειραματισμών αλλά συγκροτημένη και κυρίως ρεαλιστική αντίληψη του χαρακτήρα του διεθνούς περιβάλλοντος εντός του οποίου θα δράσει.
Στο σύντομο αλλά ουσιαστικό άρθρο σας, θα ήθελα να προσθέσω και τον ρηχό βολουνταρισμό που αναπτύσσουν επίδοξοι σωτήρες!
Άνθρωποι που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με τις μυλόπετρες των ουσιαστικών προβλημάτων και την πολυσυνθετότητα του πολιτικού φαινομένου, προτάσσουν ανέξοδα τον βουλουνταρισμό τους γιατί γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να αποδείξουν τα όσα λένε!
Δυστυχώς, οι ”προοδευτικές” δυνάμεις του τόπου μας έτσι πορεύονται δεκαετίες τώρα. Αποφεύγουν να έρθουν σε επαφή με την πραγματικότητα καλλιεργώντας έναν μεταφυσικό παράδεισο δίκαιου, καλύτερου κόσμου.