Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Η αυτοκτονία ενός συνανθρώπου μας σε συνθήκες κοινωνικής αποδόμησης αποτελεί από μόνη της μία πράξη υπερβατικού χαρακτήρα. Η υπέρβαση συνίσταται στην απόρριψη του υπέρτατου αγαθού της ίδιας της ζωής. Ήταν άλλο ένα από τα πολλά προσωπικά δράματα που ζουν χιλιάδες οικογένειες στη χώρα.
Ωστόσο αυτό ενέχει μία ιδιαίτερη σημασία και έναν ασυνήθιστο συμβολισμό, αφού έλαβε χώρα λίγα μέτρα μόνο από το πρώην σύμβολο της δημοκρατίας. Ως σημαίνον αφορά ένα απονενοημένο προσωπικό διάβημα, ωστόσο τα σημαινόμενα του διαπερνούν τη δημόσια σφαίρα και το καθιστούν μία πράξη απόρριψης, μία προσωπική διαμαρτυρία-καταγγελία. Είναι η φωνή της κοινωνίας που ασφυκτιά στην κλίνη του Προκρούστη, μίας κοινωνίας που εν τέλει αντιμετωπίζεται από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ως μία ασύμμετρη απειλή για τη σταθερότητα της ευρωζώνης και τη βιωσιμότητα του ευρώ. Αυτή η επιλογή των νεόκοπων «ευρωπαϊστών» πλήττει τις εσωτερικές, εθνικές οργανωτικές δομές και οδηγεί στην απελπισία άτομα και συλλογικότητες.
Οι χιλιάδες συνάνθρωποι μας που έδωσαν τέλος στη ζωή τους τα τελευταία δύο χρόνια αποτελούν ένα χαστούκι σε αυτούς που κατέστησαν το ευρωπαϊκό όνειρο εφιάλτη για τους ευρωπαίους πολίτες. Η μετεξέλιξη της ΕΕ από ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα διακυβέρνησης σε ένα απρόσωπο, αντιδημοκρατικό, τεχνοκρατικό εγχείρημα που λαμβάνει χώρα σε συνθήκες ελλείμματος ουμανισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης απαιτεί την πάνδημη καταγγελία του σημερινού διαχειριστικού εκτρώματος που συνθλίβει τους λαούς.
Η διττή ένωση κρατών και λαών δεν υφίσταται πλέον αλλά αποτελεί ένα κονστρουκτιβιστικό και κυρίως αυθαίρετο δημιούργημα, αποτέλεσμα μίας διεστραμμένης νοηματικής διεργασίας. Λέμε όχι σε αυτή την Ευρώπη και απαιτούμε εμφατικά την επιστροφή σε αρχές και αξίες που κατέστησαν επί μακρόν τη γηραιά ήπειρο ένα κοινωνικά, οργανωτικά και δικαιικά ελκυστικό περιβάλλον.
