Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς
Με τον Δημήτρη Πετρίδη
Έστω ότι είστε σκηνοθέτης. Και σας ανατίθεται το δύσκολο έργο της δημιουργίας ενός κινηματογραφικού πολεμικού αριστουργήματος, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Ο παραγωγός σας είναι σαφής: θέλει η ταινία να συναγωνίζεται σε διάρκεια το Μπεν Χουρ (περίπου 17,5 ώρες, χωρίς τους τίτλους αρχής), γιατί- σύμφωνα με λόγια του ιδίου, που μικρός πειραματιζόταν με τη ραπ- “Τα έπη να έχουν μεγάλη διάρκεια πρέπει”. Ωστόσο, το δικό σας ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι πως το «πρωτογενές» υλικό (η πραγματική μάχη, δηλαδή), δεν ξεπερνούσε σε διάρκεια τα 9 δευτερόλεπτα- ο Βασιλιάς των Μπλε πυροβόλησε στο μηρό έναν στρατιώτη των Κόκκινων και ο στρατηγός των Κόκκινων ούρλιαξε “Σταματήστε το αιματοκύλισμα, διαβολικοί Μπλε. Όχι άλλες χαμένες ανθρώπινες ζωές. Παραδινόμαστε!”. Οπότε, ποια είναι η λύση; Μα η κινηματογραφική «σάλτσα», φυσικά. Έτσι, όταν κληθείτε να κάνετε το τελικό μοντάζ, μη διστάσετε να «τραβήξετε» τις σκηνές προετοιμασίας των στρατιωτών για τον πόλεμο (μια καλή ιδέα για να πιάσετε το όριο των 300 λεπτών είναι να δείξετε έναν προς έναν και τους 10000 ετοιμοπόλεμους να χαιρετούν τους δικούς τους ανθρώπους- πεθερικών συμπεριλαμβανομένων), να χρησιμοποιήσετε τόσο πολύ slow- motion που άπαντες να ξεχάσουν το regular- motion και να προτιμήσετε τη χρήση εμβόλιμων σκηνών, παντελώς άσχετων με το θέμα της ταινίας, προκειμένου να πιάσετε και τους κουλτουριάρηδες κριτικούς, οι οποίοι σίγουρα θ’ ανακαλύψουν πως “στην αρχή του δευτέρου μέρους, η δωδεκάλεπτη σεκάνς που δείχνει το τρεχούμενο νερό μιας πηγής και τίποτε άλλο, αποτελεί μια ξεκάθαρη αναφορά για τη μελλοντική λύτρωση, ψυχική και σωματική, του ήρωα. Μια απόλυτα ταιριαστή σκηνή με το όλο έργο, που…”
Εν ολίγοις, το συμπέρασμα που εξάγεται είναι το εξής: ορισμένες φορές, όταν αυτό που έχεις στα χέρια σου δεν αρκεί για να πραγματοποιήσεις το μεγαλόπνοο σχέδιό σου, αναγκάζεσαι να καταφύγεις σε πλάγιες μεθόδους προκειμένου να καλύψεις τα κενά. Έτσι…
Στο ποδόσφαιρο, κατά τη διάρκεια των εορτών… Όπα, καταρχήν ας μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο ως παιχνίδι. Γνωρίζετε τους κανόνες; Λοιπόν, σ’ ένα γήπεδο που κάτω έχει γρασίδι (εντάξει, για τα γήπεδα της Ελλάδος μην το δένετε και κόμπο…), συναντάμε δύο τέρματα, ένα διαιτητή, δύο επόπτες και 22 παίκτες. Σκοπός είναι η μπάλα- που συνήθως είναι ασπρόμαυρη, αλλά κυκλοφορεί και σ’ άλλα χρώματα- να περάσει τη γραμμή του τέρματος και ν’ αναπαυτεί στα δίχτυα. Τότε λέμε ότι “μπήκε γκολ”, εκτός κι αν το γκολ το έχει βάλει η ομάδα μας, οπότε κραυγάζουμε κάτι πιο κομψοεπές, όπως το “Γκοοοολ ρε π***ηδες!”. Νικητής αναδεικνύεται αυτός που στο τέλος της αναμέτρησης- 90 λεπτά- θα έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε το ενδεχόμενο της ισοπαλίας. Ισοπαλία έχουμε όταν και οι δύο ομάδες πετύχουν ίσο αριθμό τερμάτων ή δεν πετύχουν καθόλου τέρματα. Δημοφιλέστερα σκορ ισοπαλιών είναι τα ακόλουθα: 0-0, 1-1, 2-2, 3-3, 4-4. Στην Ελλάδα, φυσικά, τεράστια επιτυχία σημειώνει το “0-0”, καθώς υψηλότερα αποτελέσματα σημειώνονται κάθε που το φεγγάρι είναι ολόγιομο. Σ’ αυτό το ποδόσφαιρο, λοιπόν, το μόνο πρωτάθλημα που συνέχισε «απρόσκοπτο» την πορεία του και δε σταμάτησε ούτε για την αλλαγή του χρόνου, ήταν αυτό της Αγγλίας. Εκεί η Γιουνάιτεντ κατάφερε να χάσει μέσα στην έδρα της από την Μπλάκμπερν (2-3), ενώ και η Σίτυ σπατάλησε μια σπουδαία ευκαιρία να βρεθεί μόνη στην κορυφή, καθώς έχασε και αυτή (1-0 από τη Σάντερλαντ). Επομένως, για τις δύο πρωτοπόρους στη βαθμολογία δεν άλλαξε κάτι, καθώς παρέμειναν ισόβαθμες στους 45 βαθμούς. Μια γενική εκτίμηση είναι πως το πολυπόθητο τρόπαιο θα καταλήξει στα χέρια του μονόφθαλμου, καθώς οι αόμματοι φέτος στην Premier League είναι πολλοί. Η Γιουνάιτεντ, βέβαια, λόγω περίσσιας εμπειρίας συνεχίζει να παίζει με τα λευκά.
Στο μπάσκετ… Στο μπάσκετ τα πράγματα είναι διαφορετικά: οι παίκτες είναι 5 εναντίον 5, γρασίδι δεν υπάρχει- πλην, θα έλεγε κάποιος κακεντρεχής, σε ορισμένα προπονητικά μυαλά που αδυνατούν να κάνουν το στοιχειώδες κοουτσάρισμα…- το γήπεδο είναι κλειστό και αντί για τέρματα έχουμε στεφάνια. Σκοπός είναι να μπει η μπάλα στο καλάθι. Αν μπει από τις βολές, μετράει για έναν πόντο. Αν μπει μέσα από τη γραμμή του τριπόντου για 2 και αν μπει πίσω από τα 6,75 (ή 7,25 στο NBA) για 3. Στα 5 φάουλ- 6 για το NBA- ένας παίκτης αποβάλλεται, υπάρχουν τάιμ- άουτ, άμυνες ζώνης, man-to-man, pick’n’roll… Ωραία πράγματα ρε παιδί μου. Τα ωραιότερα, βεβαίως, είναι στο NBA- το μοναδικό εθνικό πρωτάθλημα που δεν κατάλαβε τη μετάβαση από το 2011 στο 2012 και συνεχίστηκε κανονικά. Το Miami, όπως αναμενόταν, ξεκίνησε δυναμικά την κούρσα για τον τίτλο (φαντάζει, και είναι, το απόλυτο φαβορί) κι έχει ρεκόρ 5-1 έως τώρα, ενώ και η Oklahoma έκανε καλή αρχή (επίσης 5-1). Οι δύο προαναφερθείσες ομάδες συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν αντιμέτωπες στους τελικούς, αν και μια τέτοια πρόβλεψη τόσο νωρίς στη σεζόν είναι εξίσου ριψοκίνδυνη με την οδήγηση στο αντίθετο ρεύμα σε ώρα αιχμής. Στις απογοητεύσεις συγκαταλέγονται οι πρωταθλητές Mavericks, που έχασαν βασικά τους στελέχη (Chandler, Stevenson, Stojakovic, Barea), και οι Lakers που δείχνουν πιο γερασμένοι κι από το Μαθουσάλα. Κι αν ψάχνετε να βρείτε τον πιο πολυσυζητημένο παίκτη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αυτός δεν είναι άλλος από τον Ισπανό rookie, το Rubio, των Timberwolves. Ο 21χρονος point guard, που οι ειδήμονες στην Ελλάδα βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν ως “υπερεκτιμημένο”, βγάζει το ένα μάτι μετά το άλλο και θέλγει με την απόδοσή του, τόσο σε άμυνα, όσο και σε επίθεση. Πώς είπαμε ότι είναι στα ισπανικά το “ο σούπερσταρ του μέλλοντος;”
Στο τένις, έχουμε κίτρινα μπαλάκια, δυο παίκτες που κρατάνε ρακέτα, ball boys, άσους, forehand, backhand, spin- shots, games, σετ κ.α. Αυτές τις μέρες διεξάγεται το τουρνουά της Ντόχα, που αποτελεί το τελευταίο τεστ πριν το πρώτο Grand- Slam της χρονιάς στην Αυστραλία. Και, όλοι οι φανατικοί φίλοι του αθλήματος, μαγεμένοι ακόμα από την περσινή σπουδαία σεζόν, δεν παύουν να επαναλαμβάνουν τα παρακάτω λόγια:
“Ελπίζω ο Τζόκοβιτς να παρουσιαστεί στο ίδιο επίπεδο με πέρυσι- είναι απόλαυση να τον βλέπεις σε φουλ φόρμα.
Ελπίζω ο Ναδάλ να αποφύγει τους τραυματισμούς και να κερδίσει ακόμα ένα Roland Garros.
Ελπίζω ο Φέντερερ να επιστρέψει στους Major τίτλους- είναι ο καλύτερος όλων.
Ελπίζω ο Μάρεϋ να ξεφύγει από τα νύχια της ηττοπάθειας και να παίξει, επιτέλους, το τένις που μπορεί.
Ελπίζω.”
Και, μιας κι έχουμε καινούρια χρονιά και οι ευχές δίνουν και παίρνουν, δε θα ήταν άστοχο να ζητήσουμε κι εμείς κάτι, σωστά;
“Ελπίζω η δωδεκάλεπτη σεκάνς με το τρεχούμενο νερό να θεωρηθεί απολύτως ταιριαστή με το υπόλοιπο έπος”.
