Διακοπές στα νησιά Canapedes

0
653

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

To ραντεβού των δύο γυναικών ήταν στις 12.00μ.μ. ακριβώς στο καφέ La Mer. Πρώτη έφτασε η Κάτια και κάθισε δίπλα στο μπαρ σε ένα στρογγυλό τραπεζάκι. Έβγαλε τα γυαλιά ηλίου και παρήγγειλε ένα παγωμένο καπουτσίνο με πολλά παγάκια. Δεν πρόλαβε να πιει μια γουλιά με το καλαμάκι και να και η Πέννυ φορώντας μία γυριστή καπελαδούρα για τον ήλιο και ψηλά πέδιλα που χτυπούσαν στο πάτωμα. Σήκωσε το χέρι της για να τη δει μέσα στον κόσμο και τράβηξε την άδεια πολυθρόνα. «Πέννυ, πως μαύρισες έτσι; Που ήσουν; Ανυπομονώ ν’ ακούσω ….» της είπε χαρούμενα και οι δύο φίλες φιλήθηκαν σταυρωτά στα μάγουλα. «Άσε που να στα λέω… Δέκα ολόκληρες μέρες στον Άγιο Μαυρίκιο με τον Ντίνο. Καλά, τέλεια! Πράσινα νερά, ατελείωτες συστάδες από φυτά και πλούσια βλάστηση και επιπλέον μέναμε σε ένα πλωτό ξενοδοχείο πάνω από τη θάλασσα!». Αφηγούνταν όλο ενθουσιασμό τις καλοκαιρινές της διακοπές θρονιασμένη στην αναπαυτική πολυθρόνα. Συγχρόνως έδειχνε τις φωτογραφίες. Στη μία με το μπικίνι και το παρεό να ξαπλώνει όλο χάρη πάνω στους πυρωμένους βράχους του τροπικού νησιού. Στην άλλη αγκαλιά με τον Ντίνο να τρώνε στο πολυτελές εστιατόριο υπό το βλέμμα του μελαψού μαιτρ. Σε όλες φανερά ικανοποιημένη με ένα τεράστιο χαμόγελο και δόντια κάτασπρα σαν ψεύτικα από την πρόσφατη λεύκανση. «Κάτια μου, εσύ που πήγες διακοπές;» ρώτησε ξαφνικά. Η Κάτια ξερόβηξε. Πήρε το ποτήρι με το κρύο νερό καταπίνοντας σχεδόν ένα μισολειωμένο παγάκι. Τι να έλεγε η δόλια στην κοσμοπολίτισσα φίλη της; Ότι από τις δεκαπέντε μέρες άδεια έμεινε σπίτι τις δέκα και γυρνούσε από τον ένα καναπέ στον άλλον; Κι τις υπόλοιπες μόνο, πήγε στο εξοχικό που έχουν οι γονείς του Στέλιου στον Αγιόκαμπο; «Ε, εγώ κατά Ισπανία πήγα…». «Που Βαρκελώνη;». «Όχι, όχι στα νησιά…» απάντησε κοιτώντας αφηρημένα το ταβάνι. «Μαγιόρκα; Βαλεαρίδες;» ρωτούσε η φίλη της με φανερή περιέργεια. «Τίποτε από αυτά. Εγώ προτιμώ κάτι πιο ήσυχο. Που δεν το ξέρει ο πολύς ο κόσμος. Για αυτό και κατέληξα στα… νησιά Canapedes» απάντησε και σίγησε. «Πρώτη φορά το ακούω πάλι αυτό. Αχ, πες μου πως είναι; Έχει κρυστάλλινα νερά; Πολύχρωμους παπαγάλους που κάθονται στον ώμο σου; Ωραίο φαγητό έχει;». Η Κάτια δεν μίλησε. Έκανε πως της πέσανε τα τσιγάρα κι έσκυψε στο πάτωμα.

Αν λοιπόν, ανήκετε κι εσείς στους 6 από τους 10 Έλληνες, που δε θα πάνε φέτος διακοπές λόγω οικονομικής στενότητας, πρέπει να ανακαλύψετε τα νησιά Canapedes! Προσφέρονται και για χειμερινές διακοπές. Διαλέξτε τον διθέσιο ή τον τριθέσιο και καθίστε αναπαυτικά. Μόνο μην ξεχάσετε τον παπαγάλο στο μπαλκόνι και ξεπαγιάσει…

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα ταξιδιάρικη και νοσταλγική!
Επόμενο άρθρο«Λουκέτο» από Μεϊμαράκη στο γυμναστήριο της Βουλής!
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.