Συνέντευξη στον Γιάννη Κεσσόπουλο / gkessopoulos@gmail.com
Η συζήτηση με το Γιάννη Κότσιρα είναι πάντα ενδιαφέρουσα, ανοιχτή σε όλα τα θέματα. Η μία και μοναδική εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης το προσεχές το Σάββατο 23 Μαΐου (στις 22/5 στην Κομοτηνή), ήταν μια καλή αφορμή για μια κουβέντα μαζί του για την πρώτη του εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, για την ανεξαρτητοποίηση των καλλιτεχνών από τις δισκογραφικές, για τις επιπτώσεις της κρίσης στη δουλειά του, για το Σάκη Ρουβά και το «Άξιον Εστί» αλλά και για την κυβερνητική αλλαγή.
1.Πότε τραγούδησες πρώτη φορά στη Σαλονίκη;
Νομίζω πως η πρώτη φορά που τραγούδησα στη Θεσσαλονίκη ήταν το 1995 σε συναυλία στο Θέατρο Δάσους στο πλευρό της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Μάλιστα αυτό που θυμάμαι ήταν πως επειδή έλεγα τον “Αύγουστο” του Παπάζογλου ήμουν πολύ φοβισμένος διότι εκείνη την εποχή θεωρείτο ύμνος για την πόλη και όσοι το έλεγαν άσχημα έτρωγαν γιουχάισμα. Όμως μάλλον το είπα καλά γιατί καταχειροκροτήθηκα!
2.Λαϊκό τραγούδι στο Μέγαρο Μουσικής;
Πριν περίπου δύο χρόνια είχα κάνει μία παράσταση στον ίδιο χώρο με Σμυρνέικα τραγούδια και παλαιότερα με τον Σταυρό του Νότου με το Θάνο Μικρούτσικο. Δεν θεωρώ πως υπάρχει κάποιο μουσικό Dress Code στο Μέγαρο Μουσικής ούτε και πιστεύω πως θα έπρεπε. Άλλωστε η συγκεκριμένη μου συναυλία δεν βασίζεται αποκλειστικά στο λαϊκό τραγούδι αλλά στο σύνολο της δισκογραφίας μου.
3.Κάθε δίσκος, ένα βήμα προσεκτικό για τον Γ. Κότσιρα. Ένα σχόλιο για την ελληνική μουσική σκηνή. Της κυριαρχίας των δισκογραφικών εταιρειών αλλά και του περάσματος στη δισκογραφική ανεξαρτητοποίηση…
Νομίζω πως η κρίση στην δισκογραφία αλλά και στη μουσική γενικότερα, προηγήθηκε κατά πολύ της συνολικότερης πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Η ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας κυριαρχία των δισκογραφικών αλλά και η αδιαφορία των καλλιτεχνών για την ποιοτική προσφορά και την διαχείριση της μουσικής από τις δισκογραφικές, οδήγησε στον ξεπεσμό και εν γένει στην καταστροφή της δισκογραφικής αγοράς στη χώρα μας. Όμως τα τελευταία χρόνια με την ανεξαρτητοποίηση κατ’ αρχήν των καλλιτεχνών που οδήγησε στην δημιουργία αυτόνομων δισκογραφικών διαφαίνεται μια αισιόδοξη εξέλιξη. Αν μπορούσα να συνοψίσω όλο αυτό σε μια πρόταση θα έλεγα πως οι δημοφιλείς τραγουδιστές και οι δισκογραφικές έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους. Η μουσική σκηνή όμως στη βάση της, στην πηγή δημιουργίας της, όχι μόνο δεν έχει πάθει κάτι αλλά βρίσκεται στην καλύτερη φάση που θα μπορούσε να βρεθεί. Σε μια δημιουργική ανασυγκρότηση που τους καρπούς της θα τους δούμε τα επόμενα χρόνια και είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα είναι πολύ “ζουμερή”.
4.Είσαι ένα από εκείνα τα ταλέντα της δεκαετίας του ’90 –τα ταλέντα της δικής μας γενιάς- που τόλμησαν να πορευθούν με αξιοθαύμαστη συνέπεια στο τεντωμένο σκοινί της ελληνικής μουσικής σκηνής. Νοιώθεις δικαιωμένος ή απογοητευμένος;
Θα ήμουν αχάριστος εάν δεν ένοιωθα δικαιωμένος. Είναι μεγάλη η ικανοποίηση να διαπιστώνεις εν ζωή πως δικαιώνεσαι για τα “Όχι¨ σου και για τα “Ναι” σου. Ιδιαίτερα όταν τα “όχι” υπερτερούν, παρά τους πειρασμούς που βρέθηκαν στο δρόμο σου.
5.Είσαι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που τραγούδησαν το Άξιον Εστί του Μ. Θεοδωράκη. Θεωρείς πως ο Σάκης Ρουβάς δεν έπρεπε να το τραγουδήσει; Ότι υπάρχουν τραγουδιστές που δεν πρέπει να… βάζουν στο στόμα τους τέτοια ιερά άσματα; Σου άρεσε το αποτέλεσμα;
Κατ’ αρχήν δεν το άκουσα οπότε δεν μπορώ να εκφράσω την οποιαδήποτε άποψη για το αποτέλεσμα. Όμως δεν θεωρώ πως ο Σάκης Ρουβάς δεν επιτρέπεται να το τραγουδήσει. Τα τελευταία χρόνια το Άξιον Εστί έχει παιχτεί σχεδόν από όλους τους δήμους και έχει τραγουδηθεί από τους περισσότερους τραγουδιστές. Διάσημους και μη. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί ειδικά σε αυτή την περίπτωση δημιουργήθηκε τέτοιος αναβρασμός εκτός εάν ήταν επιθυμία των διοργανωτών. Τα τραγούδια έτσι κι αλλιώς, όταν φεύγουν από τον δημιουργό τους δεν ανήκουν σε κανένα. Ανήκουν σε όλους. Το αν το αποτέλεσμα είναι καλό ή κακό αυτό κρίνεται κάθε φορά και το σημαντικότερο είναι η αυτοκριτική που κάνει ο καθένας. Όταν λοιπόν έρχεσαι αντιμέτωπος με μία τέτοια πρόκληση ή το κάνεις και εκτίθεσαι θετικά ή αρνητικά ή το αποφεύγεις και γλυτώνεις τη δημόσια κριτική. Σε κάθε περίπτωση όμως ο καθένας κρίνεται από τις επιλογές του.
6.Η κρίση χτύπησε και τη δική σας δουλειά; Σε ποια σημεία το είδατε αυτό;
Θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Σε επίπεδο προσέλευσης δεν διέκρινα κάποια μείωση. Αντιθέτως θα έλεγα. Τα τελευταία χρόνια η προσέλευση στις παραστάσεις που κάνω έχει αυξηθεί και μάλιστα οι νεότερες γενιές δίνουν πάντα όλο και μεγαλύτερη παρουσία αποτελώντας την πλειοψηφία. Αυτό που έχω όμως διακρίνει είναι η ανάγκη του κόσμου να μην επικεντρώνεται τόσο στα δημοφιλή ή συγκυριακά τραγούδια έτσι όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια αλλά κυρίως σε τραγούδια που εκφράζουν και κάτι περισσότερο. Κάτι από αυτά που ζούμε στην καθημερινότητα.
7.Μετά την πρόσφατη κυβερνητική αλλαγή, αισιοδοξείς για την Ελλάδα;
Η κυβερνητική αλλαγή από μόνη της είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα. Και μόνο που ο Έλληνας αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι καινούριο το θεωρώ πρόοδο και θετικό βήμα. Όμως όταν αλλάζει μια κυβέρνηση δεν σημαίνει πως αλλάζουν κι αυτοί που κυβερνούν το κράτος. Ιδιαίτερα σε μία περίπτωση που κυβερνούν τη χώρα τα ίδια πρόσωπα επί 40 χρόνια. Πέρα από αυτό όμως δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αισιόδοξος καθώς προς το παρόν δεν έχει υπάρξει κάποια διαφοροποίηση. Σαφώς είναι πολύ νωρίς ακόμη για να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα. Το μόνο θετικό που έχει γίνει βέβαια είναι πως έχει αποφευχθεί η παραπέρα καταστροφική πορεία για τους εργαζόμενους. Αυτή που είχε ήδη συμφωνηθεί εννοώ. Για την βελτίωση ή όχι πάντως μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε.
8.Ποιο θα ήθελες να είναι το επόμενο βήμα σου; Ποιον συνθέτη θα ήθελες να τραγουδήσεις;
Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ή μάλλον η διάθεσή μου δεν έχει να κάνει με κάποιο συνθέτη συγκεκριμένα. Περισσότερο θα ήθελα να συνεργαστώ με νέους δημιουργούς που κι εκείνοι θα ήθελαν ίσως να ακούσουν κάποια τραγούδια τους με την φωνή μου. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια είναι για τους μεγαλεπήβολους ανθρώπους. Και επειδή ούτε σε αυτή την κατηγορία ανήκω αλλά και όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει, προτιμώ να σκέφτομαι αυτά που μπορώ να φτάσω και να με φτάσουν…
