Κάποιος που εργάζεται σε φούρνο, ξέρουμε όλοι ότι η δουλειά του είναι να ζυμώνει, να ψήνει και να πουλάει το ψωμί. Ένας δάσκαλος ακόμη και στην άγονη γραμμή, έχει ως αποστολή του να μαθαίνει γράμματα στα παιδιά. Ο ψαράς να πηγαίνει στην ιχθυόσκαλα πρωί πρωί και να διαλέγει τα πιο φρέσκα ψάρια για να τα πουλήσει σε λίγες ώρες στην υπαίθρια αγορά. Αν ρωτούσαμε τον μέσο άνθρωπο, τι δουλειά κάνει ένας πολιτικός θα απαντούσε ότι φοράει τη γραβάτα και μιλάει. Μετά ψηφίζει νόμους. Μετά υπόσχεται ευημερία. Βολεύει τους συγγενείς, παίρνει αξιώματα, αυξάνει τη δημοτικότητα κα την περιουσία του. Η ευημερία δηλαδή που υποσχέθηκε βρίσκει εφαρμογή πρώτα στον εαυτό του τον ίδιο. Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος ο Πλούταρχος είχε πει ότι «κοινωνική ευημερία έχουμε όταν οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και το έθνος μεγάλο. Η ευημερία υψώνει τις ψυχές που από φυσικού τους είναι αδύνατες και μικρές, στο σημείο να τους δίνει, όταν τις κοιτάξουμε απ’ αυτό το ύψος όπου τις τοποθέτησε η τύχη, έναν αέρα μεγαλείου και αξιοπρέπειας. Μα ο άνθρωπος, ο αληθινά μεγαλόψυχος και σταθερός, λάμπει μέσα στις συμφορές και στις δυστυχίες, με όλη του τη λάμψη». Τι θα έλεγε αλήθεια αν ζούσε σήμερα ο Πλούταρχος; Ο φιλόσοφος εννοούμε, όχι ο … γνωστός τραγουδιστής. Δύο χρόνια μνημόνιο και χιλιάδες νοικοκυριά βρίσκονται ήδη κάτω από το όριο της φτώχειας. Νοικοκυριά σε όλη τη χώρα που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια και τις τρέχουσες δόσεις. Να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα. Να πάνε στο σούπερ μάρκετ και να βγουν με σακούλες γεμάτες ψώνια. Να αγοράσουν κρέας από το κρεοπωλείο. Δεν μπορεί να είναι αυτό ευτυχία. Να έχεις λάβει στεγαστικό δάνειο και μία μέρα να βρεθείς άνεργος κινδυνεύοντας να χάσεις εκτός από το σπίτι σου και τη ψυχική σου υγεία.
Ίσως επειδή στις δυτικές κοινωνίες η συσχέτιση ευτυχίας και οικονομικής ευρωστίας, είναι άμεση και σχεδόν πρόκειται πολλές φορές για ταυτόσημες έννοιες. Δηλαδή αν δεν έχεις φράγκα, βρίσκεσαι σε ακινησία. Θυμίζεις ασθενή σε κωματώδη κατάσταση. Ότι δηλαδή θυμίζουν σήμερα και οι περισσότεροι από εμάς. Που κάποτε σιγοντάραμε από τις κερκίδες το «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» και ο Ρασούλης στο κέντρο της σκηνής χαιρετούσε με ένα κούνημα της κεφαλής συγκινημένος το κοινό. Αρκετά χρόνια μετά το ΔΝΤ είναι εδώ μαζί με τα σκληρά μέτρα και τις καινούργιες έννοιες: κούρεμα χρέους, χρεοκοπία, ύφεση, στατιστικά στοιχεία ανεργίας. Το κέφι μας έφυγε, η Τρόικα ήρθε και εμείς μπροστά στον καθρέφτη βλέπουμε τα γκρίζα μαλλιά μας να αυξάνονται πλέον με γεωμετρική πρόοδο. Την ίδια πρόοδο που σημείωσε και το ακροδεξιό κόμμα της «Χρυσής Αυγής» καταλαμβάνοντας αρκετές έδρες στη Βουλή. Κάνοντας το “Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ” μουσική υπόκρουση, σε συγκέντρωση της οργάνωσης τους σε στρατόπεδο της Κορίνθου. Το tweeter πήρε φωτιά. Η δήλωση της Ναταλίας Ρασούλη ρητή: «Εγώ, ως δικαιούχος διαχειρίστρια του πνευματικού έργου του πατέρα μου και στιχουργού του τραγουδιού “Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ”, Μανώλη Ρασούλη, απαγορεύω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ τη χρήση του εν λόγω τραγουδιού από την οργάνωση “Χρυσή Αυγή”, λόγω εξαιρετικά μεγάλου πολιτικού και ιδεολογικού χάσματος της έννοιας του τραγουδιού αυτού, με τις δράσεις της συγκεκριμένης οργάνωσης». Κι οι άνεργοι στις παρέες τραγουδάνε: «Αχ, Ελλάδα σ’ αγαπούσα».
[Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr]
