Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr
Η φράση «Ασφάλισε τις ανασφάλειες σου» θα μπορούσε να είναι το κυρίαρχο διαφημιστικό σλόγκαν πολλών ασφαλιστικών εταιρειών στην προσπάθεια τους να προσελκύσουν πελάτες στην ευαίσθητη αυτή περίοδο της επέλασης της οικονομικής λαίλαπας. Πως θα τα βγάλω πέρα αν ασθενήσω και δεν μπορώ να εργαστώ; Που θα νοσηλευτώ και πως θα πληρώσω τα νοσήλια; Αν πάλι απολυθώ, τι θα απογίνω; Και σύνταξη; Θα προλάβω να πάρω, με τόσα χρόνια που δουλεύω χωρίς ένσημα; Τα προγράμματα των ασφαλιστικών εταιρειών είναι ένα «χάδι» στις οικονομικές αγωνίες των καιρών.
Δεν ήταν λίγοι μέχρι τώρα αυτοί που αποφάσιζαν να συνάψουν ένα μακροχρόνιο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα ασφάλισης. Συνηθέστερος λόγος για την απόφαση τους αυτή αν και εργάζονταν είναι ότι, ο εργοδότης, τους έχει ανασφάλιστους. Σκέφτονται ότι κάτι πρέπει να κάνουν για το μέλλον τους και επειδή δεν έβλεπαν χαΐρι από τη δουλειά, εναποθέτουν τις ελπίδες τους για σύνταξη στην ιδιωτική ασφάλιση. Με τα πολλά κι αφού ο κόμπος έφτανε στο χτένι, σήκωναν το ακουστικό και σχημάτιζαν τον αριθμό κάποιας ασφαλιστικής εταιρείας που άκουσαν στη δουλειά, ότι είναι φερέγγυα ζητώντας αναλυτικές πληροφορίες για τα προγράμματα. Πριν προλάβουν να κατεβάσουν το ακουστικό του τηλεφώνου, ο κουστουμαρισμένος ασφαλιστής έφθανε στην πόρτα του σπιτιού τους. «Ντριιιιιιν» ο επίμονος ήχος του κουδουνιού. Η οικοδέσποινα με κάπως παραπανίσια κιλά άνοιγε και έμπαινε ο ευδιάθετος εκπρόσωπος της ασφαλιστικής εταιρείας. Στρογγυλοκάθονταν και χαλάρωνε λίγο τη γραβάτα του, που τον έσφιγγε πολύ στον λαιμό. Τα χαρτιά που αράδιαζε πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι ήταν τόσα πολλά, λες και πουλούσε διώροφο ακίνητο με γκαράζ και έδειχνε στους υποψήφιους αγοραστές την κάτοψη. Με το τελικό επιχείρημα του, που πάντα πιάνει «Κάντε σας λέω συμβόλαιο, να ‘χετε καλά γεράματα…» έμπαιναν ένα ακριβό στυλό Mont Blanc οι υπογραφές. Όμως και πάλι τα πράγματα δεν ήρθαν όμως όπως τα περίμεναν. Γρήγορα διαπίστωναν ότι τα χρήματα που έπρεπε να καταβάλουν κάθε χρόνο για να εξασφαλίσουν μια ικανοποιητική σύνταξη ήταν πάρα πολλά, και δεν τα άντεχε η τσέπη τους. Λίγους μήνες μετά διέκοπταν το συμβόλαιο με την ασφαλιστική εταιρεία, χάνοντας όσα χρήματα είχαν καταβάλει μέχρι τώρα. Δεν γινόταν αλλιώς, αφού υπήρχε αυτή η ρήτρα στο συμβόλαιο.
Η νέα τάση στον ασφαλιστικό κλάδο είναι γεγονός: Οι ασφαλισμένοι να σπάνε τα συμβόλαιά τους, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου που έχουν ήδη επενδύσει, διότι σε αντίθεση με το μακροπρόθεσμο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα των 25 ετών που τους ανέλυσε άρτια ο ασφαλιστής τους, υποσχόμενος «ξέγνοιαστα γηρατειά» δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο…
