Του Δημήτρη Παππά / Αρχαιολόγος
Σε πρόσφατο σημείωμα, είχαμε αναφερθεί στη σημασία που διαδραματίζουν οι εντοπισμένες αρχαιότητες κατά τη διάρκεια κατασκευής του Μετρό Θεσσαλονίκης, τόσο για τη συμπλήρωση του επιστημονικού παζλ της ιστορίας της πόλης, όσο και τη λειτουργία τους ως μοχλός τουριστικής και πολιτιστικής πολιτικής.
Με μεγάλη χαρά, παράλληλα, είδαμε πως η πρόταση που είχε κάνει το Σωματείο Εργαζομένων στο Μετρό Θεσσαλονίκης ( Αγγελιοφόρος, 16 Σεπτεμβρίου 2012) για τη δημιουργία ενός Μουσείου Ιστορίας της Πόλης, φαίνεται πως υιοθετείται με αφορμή την ανάδειξη του Μαρμαρόστρωτου Δρόμου που ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια της σωστικής ανασκαφής στο Σταθμό Βενιζέλου. Η πρόθεση αυτή, είναι πολύ σημαντική, ουσιαστική και καίρια, καθώς σε μία σχετικά υποβαθμισμένη περιοχή, στην όποια πρόκειται να γίνει η επέκταση του Μετρό προς τα δυτικά, θα δημιουργηθεί ένα αρχαιολογικό πάρκο, όπου θα είναι σε θέση ο επισκέπτης να παρακολουθήσει τη συνεχή, αλληλοκαλυπτόμενη, αλλά συνάμα και αδιάκοπη ιστορία της πόλης μας. Παράλληλα όμως, γίνεται άμεσα αντιληπτή η σημασία αυτών των σωστικών ανασκαφών, για τις οποίες τόσο μελάνη έχει χυθεί, όχι μόνο για το κόστος τους αλλά κυρίως για την αναγκαιότητα ύπαρξης τους, καθώς «εξαιτίας» τους καθυστερούν τα έργα πνοής της πόλης.
Τώρα όμως που σταδιακά ολοκληρώνονται και παραδίδονται εργοτάξια γιατί δεν παρατηρείται μία έντονη κατασκευαστική κινητικότητα; Μήπως τελικά, μέχρι τώρα, καλύπτονταν όλοι από τη «δικαιολογία» των αρχαιολογικών ανασκαφών; Και τώρα; Αλλά αυτά είναι μία άλλη ιστορία, στην οποία θα επανέλθουμε σύντομα!
