Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Ήταν τέλη Αυγούστου 1995. Αν θυμάμαι καλά, 29 Αυγούστου. Μόλις είχα απολυθεί από το στρατό. Είπαμε να το γιορτάσουμε με τη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, εκείνη τη μέρα στο Θέατρο Δάσους. Ήταν η εποχή του “Δυνατά δυνατά” -των Αρμένιων Ara Dinkjian και Arto Tuncboyaciyan και τους δίσκου “Τα κορμιά και τα μαχαίρια”. Στο Δάσος το θέατρο γεμάτο, τίγκα, 4.500 κόσμος. Μπροστά όρθιοι οι πορωμένοι. Στην κερκίδα οι αναπτήρες. Πρέπει να ήταν μια από τις πιο δυνατές στιγμές του Θεάτρου Δάσους.
Στα χρόνια που ακολούθησαν διαπίστωσα ότι εκείνη η συναυλία με συνδέει με πολλούς, που ήταν εκεί εκείνο το βράδυ. Αρκετά χρόνια αργότερα, συναντώ φίλους που μου λένε ότι ήταν κι εκείνοι εκεί. Κι άλλους που γνώρισα μετά αλλά μας συνδέει εκείνη η συναυλία. Εκείνη η καταπληκτική βραδιά που όλοι μαζί επικοινωνήσαμε στρέφοντας τα βλέμματα, τ’ αυτιά και την καρδιά μας στη φωνή της Ελευθερίας.
Τελευταίο… “κρούσμα” ο Γιάννης Κότσιρας, που σε πρόσφατη συνέντευξή του στο thinkfree.gr μου θύμισε ότι σε εκείνη τη συναυλία έκανε την πρώτη του επαφή με το κοινό της Θεσσαλονίκης, τραγουδώντας Νίκο Παπάζογλου!
Σε κείνη τη συναυλία πρωτογνωρίσαμε και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Με πολύ εντυπωσιακό τρόπο, αφού τραγούδησε το “Βόσπορο” και φυσικά μας τρέλανε όλους!
Δεν το συζητώ, ο καθένας έχει τη δική του δυνατή στιγμή στο Θέατρο Δάσους. Η εικόνα του σκοτεινού Θερμαϊκού με τα φώτα των αγκυροβολημένων πλοίων και το φωτεινό περίγραμμα της παραλιακής ζώνης ή άλλοτε του φεγγαρολουσμένου Θερμαϊκού, κλασική, συνδεδεμένη όχι μόνο με τη ‘βαθιά” νεότητά μας αλλά, θα έλεγα, με όλη μας τη ζωή.
Κι επειδή εγώ είμαι “περήφανος επαρχιώτης” (όπως είχε αυτοαποκληθεί ο αείμνηστος Βρέλλης -των κέρινων ομοιωμάτων- κάποτε σε μια συνέντευξη για το περιοδικό “Επιλογές” της Μακεδονίας) και ήρθα στη Σαλονίκη το 1988, κάπου εκεί έχω και την πρώτη μου ανάμνηση από το Θέατρο Δάσους. Λάκης Λαζόπουλος, δε θυμάμαι ποια ήταν η παράσταση, νομίζω το 1988 -θυμάμαι μόνο το περίφημο νούμερο με τη “Μάνα”…
Απόψε στο Θέατρο Δάσους έχουμε… γεννητούρια! Γεννιέται το Φεστιβάλ Δάσους. Με πρωτοβουλία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Μακάρι να γράψει τη δική του ιστορία. Ο χώρος το δικαιούται. Γιατί το Θέατρο Δάσους για εμάς τους Θεσσαλονικείς είναι κάτι σαν το Ηρώδειο για τους Αθηναίους: όλα τα σπουδαία περνάνε από εδώ… Ή σχεδόν όλα. Γιατί το Θέατρο Δάσους είναι ταυτισμένο με το καλοκαίρι στη Σαλονίκη.
Χαίρομαι γιατί συμμετείχα κι εγώ -ως εργαζόμενος- με ένα λιθαράκι σ’ αυτό το project που σχεδίασαν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Γιάννης Βούρος και η τότε πρόεδρος Μένη Λυσαρίδου. Γιατί είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να πλάθεις -κι εσύ μαζί με όλη την ομάδα- μια νέα δημιουργική προσπάθεια και μάλιστα σε καιρό μηδενισμού των πάντων και σφοδρής απογοήτευσης. Και γιατί είναι πολύ όμορφο να “αντιστέκεσαι” στο γενικό κατήφορο μέσα από τη δημιουργικότητα και την ομαδική προσπάθεια.
Έτοιμοι, λοιπόν, για την εκκίνηση απόψε, με τη συναυλία της Ελεονόρας Ζουγανέλη. Το Θέατρο Δάσους αποκτά ταυτότητα μέσα από ένα γενικό Φεστιβάλ, από τα καλύτερα στο είδος. Και μέσα από αυτό η Θεσσαλονίκη αποκτά ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο προς αξιοποίηση για την τουριστική της ανάπτυξη.
Πάμε, λοιπόν… με μπίρες, ξηρούς καρπούς, μαξιλαράκια από φελιζόλ και διάθεση χαλαρή, για να απολαύσουμε μοναδικές μουσικές, φωνές, εικόνες!
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΑΣΟΥΣ
ΥΓ.: Στείλτε μας τη δική σας ανάμνηση από το Θέατρο Δάσους και θα τη δημοσιεύσουμε! Στο thinkfreegr@gmail.com
