Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος πληροφορικής ΑΠΘ
Έχω κουραστεί, για να μην πω βαρεθεί, να ακούω φράσεις κλισέ του τύπου «η κοινωνία βράζει», «πότε θα ξυπνήσει ο Έλληνας» και άλλα τέτοια γραφικά. Γενικά με λυπεί το γεγονός πως για να ξυπνήσει εντός ή εκτός εισαγωγικών ο μέσος έλληνας έπρεπε να έρθουν εδώ και να αλωνίζουν οι τροικανοί, οι γερμανοί, τα μνημόνια και να έχουν κόψει και ένα μεγάλο ποσοστό του μισθού του. Με αυτό εννοώ πως μας λείπει ακόμα και σήμερα η ενημέρωση που χρειάζεται ώστε κάποιος πολίτης να είναι ενεργός και πολιτικοποιημένος. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως πρέπει όλοι να ανήκουν σε κάποιο κόμμα ή να θεωρούνται στελέχη. Αλλά προσωπικά θεωρώ κακό το να μην έχει κάποιος την υποτυπώδη ενημέρωση, άρα και άποψη για την πολιτική καθημερινότητα η οποία μας καθορίζει, είτε σε καιρούς κρίσης είτε και παλαιότερα.
Επομένως αν ήμασταν νωρίτερα πιο πολιτικοποιημένοι ίσως και να μην φτάναμε εδώ σήμερα. Ίσως να ψηφίζαμε καλύτερα και να εκλέγαμε πιο άξιους ανθρώπους είτε για Πρωθυπουργούς είτε για βουλευτές. Αυτό όμως μοιάζει με ουτοπία, δεν έγινε και για αυτό είμαστε τώρα εδώ να “κλαίμε”, δικαίως, για μία κρίση η οποία μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και τεχνητή από τους γνωστούς ευρωπαϊκούς κύκλους που επιθυμούν και το τελευταίο κοκαλάκι φαγητού δικό τους δίχως να σκέπτονται τι μπορεί να συμβεί για όσους δεν έχουν φαγητό.
Στο αναπάντητο ερώτημα πότε θα ξυπνήσει ο Έλληνας (τώρα που τελείωσαν τα λεφτά) δεν υπάρχει κάποια σαφής απάντηση. Και δεν υπάρχει γιατί από την Μεταπολίτευση και ύστερα η καθημερινότητα των Ελλήνων ήταν πορείες, απεργίες, καταλήψεις συνέχεια και παντού. Κάποιες από αυτές τις ενέργειες μπορεί όντως να είχαν δίκαια αιτήματα και μπορεί όντως να μην υπήρχε άλλη επιλογή. Όταν όμως αυτό συμβαίνει επανειλημμένα τότε ο απλός κόσμος το συνηθίζει και λέει δεν τρέχει τίποτα. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως οι διαμαρτυρίες στην Ελλάδα έχουν χάσει το νόημά τους εξαιτίας της εμμονικής αριστεράς να απαντά με τον ίδιο μονόχνοτο τρόπο στα πάντα.Είτε σε σημαντικά γεγονότα είτε σε ασήμαντα. Αποτέλεσμα αυτού, όταν πρέπει να ξεσηκώσεις περισσότερο κόσμο να μην μπορείς να πείσεις διότι είσαι κολλημένος στα ίδια και στα ίδια.
Θα μου πείτε, ωραία εσύ τι προτείνεις.. Παράδειγμα, με το άκουσμα και μόνο της πρότασης για κούρεμα των κυπριακών καταθέσεων έπρεπε σε όλες τις ελληνικές τράπεζες να έχει απέξω κόσμο ο οποίος θα ζητάει να τραβήξει τις καταθέσεις του. Δεν μιλώ για βιαιοπραγίες αλλά φανταστείτε τους χαρτογιακάδες Ευρωπαίους και τα μεγαλοστελέχη τους αντί να βλέπουν έναν λαό καθηλωμένο στο … facebook να είχε την εικόνα της πολιορκίας τραπεζών από πολίτες που ζητούν το αυτονόητο. Δηλαδή τα χρήματα τους τα οποία δούλεψαν και εμπιστεύθηκαν στις τράπεζες. Αυτή ναι, είναι πρωτότυπη διαμαρτυρία η οποία ενδεχομένως θα έκανε κάποιους να ανησυχήσουν.
Άλλο παράδειγμα οι αγανακτισμένοι. Μπορεί και εκεί να χρειάστηκε το πικάρισμα από τους ισπανούς, μπορεί να ευνοούσε το καλοκαίρι, μπορεί να βοηθούσε ο πρωθυπουργός γιωργάκης που δεν λογάριαζε τίποτα όμως επί ένα περίπου μήνα οι έλληνες ήταν στις πλατείες. Χωρίς να κλείνουν τους δρόμους ταλαιπορώντας τους συμπολίτες τους, χωρίς να κατεβάζουν τους διακόπτες για το ρεύμα, χωρίς να εμποδίζουν τα μέσα μεταφοράς. Βέβαια και στους αγανακτισμένους (παρόλο που δεν υπήρξα και ιδιαίτερος θαυμαστής στις διάφορες προεκτάσεις τους) έκαναν την εμφάνισή τους οι διάφοροι σύντροφοι που θέλησαν να καπελώσουν τις διαμαρτυρίες, κατόπιν έκαναν θεαματική είσοδο και οι διάφοροι μπαχαλάκηδες και έτσι αντί για ειρηνική διαδήλωση πάλι βλέπαμε στις τηλεοράσεις δακρυγόνα και σπασμένες πόλεις.
Στο δια ταύτα, ο Έλληνας δυσκολεύτηκε να «ξυπνήσει» και άλλο τόσο θα δυσκολευτεί να αντιδράσει σε οτιδήποτε. Αυτό, γιατί δεν πείθεται από τους μονίμως φωνασκούντες με αποτέλεσμα να χάνουν το δίκιο τους ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς οι οποίοι βλέπουν την τελευταία 3ετία να πληρώνουν συνεχώς φόρους, χαράτσια, λογαριασμούς χωρίς να βελτιώνεται κάτι ουσιαστικά. Εκεί είναι και το στοίχημα της Κυβέρνησης, να δείξει πως οι θυσίες του κοσμάκη τα τελευταία χρόνια πιάνουν τόπο. Αλλά να το δείξει σήμερα, γιατί αύριο ίσως να είναι αργά.
