Γράφει η Άλεξ Πολιτάκη alexpolitaki@freemail.gr
Τα αεροδρόμια μου άρεσαν πάντα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ταξιδεύει ήταν για μένα τόποι συνυφασμένοι με την ελευθερία, τις συναρπαστικές εμπειρίες και τα χαρούμενα πρόσωπα. Ακόμη και τότε που ταξίδευα πάρα πολύ, ακόμη και τώρα που ταξιδεύω λιγότερο, ακόμη και σήμερα που αισθάνομαι κάπως τυχερή που τα ΠΣΚ μου ξεκινούν συνήθως μεσημέρι Πέμπτης και καμιά φορά τελειώνουν απόγευμα Δευτέρας και μοιάζουν να μην είναι πια ΠΣΚ, αλλά μισή ζωή εδώ και μισή αλλού. Τα αεροδρόμια δε με κούρασαν ποτέ, δε τα βαρέθηκα ποτέ. Ίσα ίσα…
Και να ΄μαι πάλι στο αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης. Από τα λίγα που δε μου αρέσουν. Όχι τόσο επειδή είναι μικρό, όσο επειδή αποπνέει κάτι λίγο, φτωχό και μίζερο. Η καλοκαιρινή ζέστη και τα καθίσματα για τους καπνιστές στον εξωτερικό χώρο του δίνουν μια πιο ευχάριστη όψη. Μπαίνω μέσα και βλέπω κάποιες μικρές ουρές. Ο χρόνος δε με πιέζει. Πηγαίνω στο μαγαζί με τα έντυπα. Περιοδικά βιβλία και εφημερίδες όλα μαζί εδώ. Αρκετοί πρόσφατοι τίτλοι από οικονομικά βιβλία και αρκετοί παλαιότεροι από τις λίστες των ευπώλητων. Ο κόσμος διαβάζει για την οικονομία και στα αεροδρόμια! Μυθιστορήματα, τόσο γνωστοί βαρετοί τίτλοι που καλύτερα να κοιτάζεις έξω από το παράθυρο την ώρα της πτήσης, έστω και αν είναινυχτερινή. Περιοδικά ξένα, ελληνικά, χάρτες, έργα του Ομήρου σε γερμανικές εκδόσεις τσέπης. Σταυρόλεξα και σουντόκου όλα με χτυπημένες ανεβασμένες τιμές πάνω στις παλιές χαμηλότερες αναγραφόμενες. Τι χυδαιότατη κλεψιά! Βγαίνω και ξαναπερνάω από τον κεντρικό χώρο. Άλλα χρόνια τέτοια εποχή θα γινόταν κυριολεκτικά χαμός! Κόσμος, φωνές, γέλια, φασαρία. Τώρα πέρα από τις λιγοστές ανακοινώσεις όλα είναι ήσυχα. Χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς χαρούμενα πρόσωπα που ξεκινούν τις διακοπές τους. Όχι και τόσο χαρούμενα πρόσωπα, απλά διακοπές. Για κάποιους ίσως ούτε αυτό. Περπατάω προς το ζαχαροπλαστείο. Παίρνω μια κροκάν που αποδεικνύεται φρεσκότατη. Κατευθύνομαι πάλι προς τα έξω. Δεν καπνίζω αλλά μου αρέσει να κάθομαι έξω και να παρατηρώ πίσω από τα μαύρα γυαλιά μου. Ίσως και να δροσίσει σε λίγο. Ένας κύριος πίνει νερό από ένα γυάλινο μπουκάλι, μια κοπέλα από το προσωπικό του αεροδρομίου κάνει διάλειμα για ένα τσιγάρο, τα λεωφορεία των ξενοδοχείων αποβιβάζουν όλο και λιγότερους. Ησυχία, πολλή ησυχία. Καμιά χαρά, κανένας ενθουσιασμός, καμία ένταση. Όλα είναι ήσυχα. Πως αλλάξαμε έτσι? Πως αλλάξαμε τόσο? Αναστενάζω ελαφρά. Ίσως και να δροσίσει σε λίγο…
