Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / helenarzan@the.forthnet.gr
Δεν ντρέπομαι πια.
Δεν ντρέπομαι για τον αν είσαι διαφορετικός, αν είσαι αυτιστικός.
Δεν ντρέπομαι για τα περίεργα βλέμματα.
Ντρέπομαι που στον τόπο μας δε υπάρχει η φροντίδα και μέριμνα για σας.
Ντρέπομαι που απλά και αυτονόητα δεν υπάρχουν στα σχέδια κανενός, π.χ μια παιδική χαρά που θα μπορείτε ελεύθερα και με ασφάλεια μαζί με όλα τα παιδιά δίχως κάποια ιδιαιτερότητα να παίξετε.
Ντρέπομαι που δεν ξέρουμε πως θα συνεχίσετε, όταν οι οικείοι σας φύγουμε.
Ντρέπομαι για τη φτωχή ενημέρωση και μέριμνα της πολιτείας.
Και αν άλλοτε ντρέπομαι και άλλοτε δεν ντρέπομαι για ένα είμαι σίγουρη πάντα θα είμαι δίπλα σου και θα σε αγαπώ…
Ομολογώ πως έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου όταν έμαθα πως μέλος της οικογένειάς μας έχει στοιχεία αυτισμού.
“Θυμάμαι πως κάποιο διάστημα ντρεπόμουν που μας κοιτούσαν όταν φώναζες ή δε μιλούσες. Ντρεπόμουν τα βλέμματα τους και τα μουρμουρητά τους, όμως γρήγορα το αντιμετώπισα ή μάλλον εσύ μου έδειξες τον τρόπο και με βοήθησες.
Ντρέπομαι που ντρεπόμουν. Σήμερα πέντε χρόνια μετά και η ζωή μου, η ζωή μας, είσαι εσύ.
Σε ευχαριστώ Κέκο, που μου έμαθες να αγαπώ, να σέβομαι κάθε προσωπικότητα και να είμαι άνθρωπος”.
